| Gepost door: Ralph Plug | Donderdag 17 November 2011 - 19:52 |
Megadeth is in de afgelopen jaren een schoolvoorbeeld geweest van hoe het wel kon. De band wist vanaf de herstart platen uit te brengen die nog steeds relevant waren, wist in de studio en op het podium te overtuigen in een periode dat Slayer een tournee van afgezegde optredens aan elkaar reeg, dat Anthrax meer een instrumentale band was dan iets anders en Metallica krampachtig ouderwets ruig uit de hoek probeerde te komen. Megadeth was voor mij van de hele Big Four de enige rots in de spreekwoodelijke branding. Ergens moet echter de streep getrokken worden, en Th1rt3en is voor mij de plaat waarbij dat gebeurt.
Op dit dertiende plaatwerk van de band weten Mustaine en de zijnen me voor de eerste keer sinds de wederopstanding niet te overtuigen, en het is heel lastig de vinger erop te leggen waar het precies misgaat. Alhoewel: de band doet namelijk weinig anders dan op de voorgaande platen, maar men klinkt minder fel en meer achterover leunend dan voorheen. Songs als Sudden Death, Fast Lane of Guns, Drugs & Money stampen nog steeds als vanouds, en klinken op en top als Megadeth, maar over de gehele linie klinkt Th1rt3en te ingezakt, te makkelijk en te voorspelbaar. Dat de band hevig geïnspireerd zou zijn door Countdown to Extinction en de Rust in Peace tour is duidelijk te horen, maar in compositorisch opzicht ligt het er misschien te dik bovenop.
Th1rt3en is geen slechte plaat geworden, alleen weet Megadeth ditmaal de aandacht niet vast te houden. De band klinkt nog steeds als vanouds en Mustaine’s stemgeluid is er nog steeds één waar je van houdt of niet, maar de passie lijkt ditmaal weggeschoven te zijn ten faveure van een bewust ouderwets geluid, waarbij de plaat als geheel te geregeld finaal inkakt en domweg te weinig interessant is. En na uitstekende platen als Endgame en United Abominations valt dat anno 2011 gek genoeg toch behoorlijk tegen.
Tracklisting:
| * Reageer |
