| Gepost door: Jan Hendriksen | Donderdag 17 November 2011 - 20:03 |
Mournful Congregation - The Book of Kings
Osmose Productions, 2011
Twee lange jaren moest er gewacht worden op het kilste wat het zuiden van Australië te bieden heeft. Het funeral doom-trio Bickle, Hartwig & Good heeft inmiddels versterking gekregen in de vorm van bassist Ben Newsome, waardoor het van oorsprong duo nu toch echt tot een volwaardige band aan het uitgroeien is. De vraag is dan altijd, heeft dit invloed op de muziek?
Nee! Vanaf de eerste toon hoor je zonder te weten wat er in je cd-speler zit dat je naar Mournful Congregation aan het luisteren bent. Riffs waar geen eind aan lijkt te komen, een klaagzang afkomstig uit de diepste catacomben en een ritmesessie die moeiteloos de traagste ritmes strak blijft spelen.
Meeste opvallende factor van het album The Book of Kings is het geringe aantal tracks, slechts vier nummers zijn op de cd geperst. Wees gerust, de maximale duur van een cd wordt tot in de laatste seconden benut. De nummers variëren van twaalf minuten (The Waterless Streams en The Bitter Veils of Solemnity) via het negentien minuten durende The Catechism of Depression naar de drieëndertig minuten durende titeltrack.
De eerste twee nummers liggen in het verlengde van de voorgaande full length The June Frost: zwaar depressieve funeral doom met lange gitaargebaseerde instrumentale stukken. Het nummer The Bitter Veils of Solemnity is een beetje de vreemde eend in de bijt. Cleane en akoestische gitaren, geen grunts, alleen de kenmerkende hijgerige cleane zang van Damon. Mournful Congregation lijkt hiermee de catacomben uit te komen en de buitenwereld in al zijn depressiviteit en vergankelijkheid te begroeten. Net over het midden van het nummer begint een voor Mournful Congregation-begrippen vrolijk klinkend stuk waarbij te horen is dat de heren naast zeer ritmevast ook behoorlijk virtuoos zijn (iets wat op de titeltrack van the June Frost ook te horen was).
Na deze uitstap kruipt het kwartet vergezeld door sombere partijen weer terug de vertrouwde, zwarte eenzaamheid in, om af te sluiten met de monstertrack The Book of Kings. Een immens zwaar nummer ook, het doet mij enigszins denken aan Suicide Choir van de voorganger, alleen dan bijna twee keer zo lang. De lengte valt niet eens op, het nummer blijft herkenbaar funeral doom, maar blijft spannend en afwisselend. Daarmee vat ik ook direct de hele plaat samen, funeral doom die binnen de grenzen van het genre spannend en afwisselend blijft, zonder in te leveren aan somberheid en sfeer. Top tien-materiaal naar mijn bescheiden mening.
Tracklisting:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
