| Gepost door: Bart Alfvoet | Maandag 09 Januari 2012 - 7:45 |
Sinds jaar en dag de vereenzelviging van de Vlaamse identiteit. Aan den ene kant destructief en smerig als de pest, aan den andere kant "innovatief" en goed gefundeerd. Kop noch staart krijg je eraan, surrealisme troef. Liefde is blind zei den boer, en hij pakte zijn zwijn. In dit geval is het geen zwijn, neen, het is een kameel. En een leeuw. En een ui. Binnen enige tijd komt via Those Opposed de cd-versie uit van dit album, ik heb de LP te pakken via Aphelion Records.
Het zal wel experimenteel genoemd worden, dit album, maar ik doe er niet aan mee. Ja, het is weer bizar met momenten, black metal is nu eenmaal iets afkomstig uit het einde van de 20ste eeuw in Europa en Lugubrum graaft in het verleden en in dit geval ook in het Noord-Afrikaanse zand en wat verderop naar het oosten. El Arish kan de verkeerde indruk geven dat Lugubrum plots Melechesh het hof wil maken, niets is minder waar. Rauwe (g)ruisblack flirt hier met intieme jazz, op het randje van blues zelfs! Gaza is een meer traditionele Lugubrum-creatie, opnieuw met een ingetogen - haast creepy - middenstuk vol akoestische spanning. Je voelt het krioelen tot onder je vel.
Jaffa's Franse introtekst wordt begeleid door een kazoo (denk ik toch) en vloeit over in een soort volksliedje dat hulde brengt aan de ui. Wie (terecht) wild is van de laatste Peste Noire kan hier moeiteloos mee klaarkomen. Jaffa eindigt in een gestoord vocale eenmansorgie van Barditus, wiens strot stilaan meer beschimmeld klinkt dan de mandarijnen van Sinterklaas die ik vanmorgen vond in de berging.
Ik kan nog een tijdje doorgaan met dingen te vertellen over deze nieuwe plaat, het komt er uiteindelijk gewoon op neer dat je als verknipte black metal-fanaat deze in huis moet halen. De verhalen en gebeurtenissen op de terugweg van Congo hebben liggen rijpen en zijn geworden tot een belegen brok karakter zonder additieven. Smakelijk.
Tracklist:
| * Reageer |
