| Gepost door: Kris Hadermann | Zondag 08 Januari 2012 - 21:46 |
Waar ga je heen? Naar de supermarkt, naar de plee, naar de hoeren, naar de buurvrouw om haar haagje te scheren? Of was het toch niet de bedoeling om de vraag, die de groepsnaam van het Poolse (en niet het Canadese) Quo Vadis stelt, te beantwoorden. Ze vragen het zich al af sinds 1986 en brachten deze plaat vorig jaar nog onder de attentie van deze recensent, die toen nog elders de metalwereld diende. Toen nodigde dat uit tot enig enthousiasme.
Mensen veranderen. Het enthousiasme van vorig jaar was overdreven. De paar zuchtjes sfeeradem, sporadisch pompend snaarwerk zoals in Bomb & Fire en het punky Blood For Oil kloppen de nagel nog steeds op de kop. Etnische melodietjes en de subtiele keyboards kleuren de achtergrond. Maar die lichtpuntjes wegen niet op tegen de stug gearrangeerde progressieve thrash die dit pleegt te zijn. Hét pijnpunt van dit album zijn de infantiele teksten en de manier waarom die gezongen worden. De semicleane zang heeft moeite om toon te houden en het afschuwelijke accent maakt de vocalen nog kwetsbaarder. Aan het nummer waar een hoorn een sterk op Love Is A Battle Field gelijkende melodie speelt hangt zelfs een plagiaatgeurtje.
Sorry dus, als iemand zich heeft laten leiden door die eerdere recensie. Gelukkig zag toenmalig Zware Metalen-collega Reinier wel meteen wat voor een uitgemergelde naakte oude man dit achtste album werkelijk is, zodat jullie hier misschien aan ontsnapt zijn. Nu hij opnieuw het rusthuis uit mag en je ziet ‘m opnieuw voor je neus staan, gooi er dan een badkuip tegenaan en bind hem vast aan de garagepoort. Dan gaat hij nergens meer heen!
Tracklisting
| * Reageer |
