| Gepost door: Kris Hadermann | Woensdag 25 April 2012 - 20:30 |
In sadomasochistische middens is het wellicht een of ander hulpmiddel bij het fisten. Aanvullend zijn er weinig hamers die je zonder vuist kan bedienen. Als derde misinterpretatie zou het ook om de wel erg pijnlijke hobby kunnen gaan, waarbij je spijkers zonder het gereedschap in kwestie in de planken mept met de blote vuist. Wat het ook zij, dit is een debuutalbum om rauw op je boterham te leggen en te verslinden.
Zodra je in de gaten hebt dat het eerste kwintet tracks een totaal verschillend stijlenpallet bestrijkt, weet je al dat deze band heel veelzijdig is. Vooral het duo gitaristen imponeert. Harmonieuze notenpartijen kleven ze als zoete gelei aan elkaar. Wilde vingerzettingen wurmen zich als technische veters door de snaren. Kevin Welch en Max Svalgard leggen er een aangespannen strik in en doen dat volstrekt synchroon. Een andere keer zetten ze aan met een akoestische intro die verraadt dat er een heldere harmonieuze akkoordensliert zit aan te komen en dat die track vooral atmosferisch geladen zal zijn. Bullet Rape is naast de grappigste titel ook het koninginnenummer. Gladde melodieën wentelen zich in kwieke kliefriffs, fluwelen achtergrondklanken en extatische leads. Een van de origineelste dingen die dit jaar in elkaar vloeiden. Net als vele andere songs is het jammer dat ze het zo compact houden. Neemt niet weg dat er nog ladingen uitgelaten meloriffs, fanatieke hakkers en vaardige harmonics uit de hoge hoed van de gitaarmeesters springen.
Om één naam te noemen: dit doet qua frisheid denken aan hun landgenoten van Dååth, wiens debuut de hele metalscene ook met verstomming sloeg. Als sound kozen de gitaristen voor een lekkere, scheurende jeanssound. Behoorlijk hoog naar death metal-normen, maar zo krijgt het virtuoze (ideaal gedoseerd, geen show) gitaarwerk extra definitie. Tussen al die melodieuze sier verzorgen de basdrums met duizelingwekkende trilsnelheden de death metal-kant. Een naturelle punchy klank laat hen positief opvallen. Met drum- en gitaarwerk van zulk niveau krijgt de grunt- en screamzang niet veel aandacht, hoewel de dubbele lagen duidelijk maken dat ook hier aan gewerkt is. Deze man heeft bijna zoveel zeepokken gegeten als Amon Amarth-Johan. Een verrijkende release vol variatie, melodie en lef.
Tracklisting
| * Reageer |
