Fortarock 2012
2 juni, Park Brakkenstein te Nijmegen

Met een line-up om u tegen te zeggen, vond zaterdag 2 juni 2012 het Fortarock festival plaats in Nijmegen. Het sfeervolle park Brakkenstein mocht dit jaar 7.500 bezoekers ontvangen. Met Slayer, Anthrax, Machine Head en Lamb Of God op het affiche was een uitverkocht festival niet geheel onverwachts. Dat dan ook het weer erg meezat, immers de zon liet zich met grote regelmaat zien, zorgde voor een geweldige dag.

De eerste tonen van Benighted moet ik helaas vanuit de verte meemaken, want de rij bij de ingang is lang. Eenmaal binnen snel ik me naar de Jägermeister-stage alwaar de Franse deathgrinders aan hun laatste vier nummers bezig zijn. En tot mijn genoegen zijn dit alle vier nummers van hun laatste werk Asylum Cave, de plaat die ik ook het beste ken. Met daverend geweld knalt de band Fritzl, Swallow, Asylum Cave en afsluiter Prey over het publiek heen en doet dit met veel enthousiasme en overtuiging. Het staat werkelijk als een huis, het geluid is prima en ze maken er zo vroeg op de dag een aanstekelijke doch bikkelharde show van. Na twee uur in de auto gezeten te hebben een erg fijne opener, want beter kun je niet wakker geschud worden. Nu bijkomen bij Sólstafir, maar eerst een biertje... [RL]

Op cd is de zweverige post-rock van Sólstafir erg goed aan te horen. Zou het ze lukken om deze sfeer ook in de open lucht over te brengen? Gezien de leegte voor het podium, hebben maar weinigen er vertrouwen in dat het deze IJslandse band gaat lukken. De heren geven echter een geweldige show weg, en naarmate het optreden vordert trekt er steeds meer volk naar de main stage. De band heeft helaas wel last van slecht geluid, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het strakke spel. Na een half uurtje is het optreden van Sólstafir alweer voorbij, hetgeen door de lange nummers van de band betekent dat er maar vier nummers gespeeld zijn. Na afloop van de show klinkt er een luid applaus van het inmiddels toegestroomde publiek, en zo is het toch nog een geslaagde dag geworden voor Sólstafir. [RC]

Met Asphyx weet je wat je te wachten staat. "Hebben jullie zin in wat ouderwets dood metaal? Gaan we afleveren!", brult frontman Martin van Drunen. En daar is niets aan gelogen. Vanaf de eerste tonen klinkt de heerlijke kettingzaagsound door de festivaltent, drummer Bob Bagchus trekt weer als vanouds van leer en Van Drunen trekt zijn droge strot open. De tent loopt direct vol, want wie wil deze vaandeldragers van de Nederlandse death/doom nu niet in volle glorie zien presteren? Van hun laatste meesterwerkje Deathhammer wordt het gelijknamige nummer uit volle borst meegebruld, maar ook onder andere We Doom You To Death van diezelfde plaat mag op een positieve respons rekenen. Ook het oudere werk komt ruimschoots aan bod. Onder andere Wasteland Of Terror knalt er lekker in, om vervolgens in de heerlijke trage doomstukken te verzanden. Het gaat goed met Asphyx en dat zullen we weten ook. [CS]

Opvallend toch. Waar het geluid in de tent tot in perfectie verzorgd is, is het op de mainstage wel erg behelpen. Misschien hebben de buren geklaagd, maar het volume staat hier wel erg laag de hele dag. Alleen een selecte groep mensen (man of 400) die tussen de geluidsman en het podium staan hebben niet veel te klagen, maar als je wat verder weg staat of aan de zijkant, dan blijft er wel erg weinig over van de intentie van de gespeelde nummers. Zo dus ook bij onze Canadese metalprofessor Devin Townsend, die met zijn Project altijd garant staat voor een goede, professionele, maar ook erg komische performance. Zoals altijd goed gemutst en verbaal messcherp loodst de heer Townsend ons door een setlist heen met afwisselend oud en nieuw werk. Qua geluid valt het dus niet mee, maar als je met prachtig oud werk als Truth, Regulator en Life aankomt, dan compenseert dat toch ook wel weer een hoop. Ook het nieuwere Deconstruction-werk komt natuurlijk voorbij in de vorm van Planet of the Apes en Juular en zo heeft het in ieder geval niet aan de band gelegen om er wat moois van te maken. Maar al met al dus een teleurstelling. [RL]

Nasum is de volgende band die in de tent mag aantreden. Deze Zweedse grinders hebben door de jaren een behoorlijke stempel weten te drukken op het genre. Nadat oorspronkelijke zanger Mieszko Talarczyk eindigde als vissenvoer tijdens de grote tsunami in 2004, heeft de band lange tijd de strijdbijl begraven. Als laatste eerbetoon aan hun oude frontman, treedt de band dit jaar nog een aantal maal op. Rotten Sound frontman Keijo Niinimaa neemt de honneurs waar voor wat betreft de vocalen en doet dit met verve. Er wordt snel door de setlist heen gejaagd, waarbij de bandleden het duidelijk erg naar hun zin hebben. Nummer na nummer ramt Nasum zijn harde grind met crust-invloeden het publiek in. Als er vlak voor tijd de mededeling komt dat er nog maar vijf minuten resteren, dus nog zeker vier songs aan bod komen, kun je schatten wat de tendens is. Een prima optreden, jammer dat deze band ter zielen is gegaan door zo’n tragisch ongeluk. [CS]

Ook dit jaar heeft Fortarock weer een aftermovie. Beleef het festival opnieuw in 3 minuten!

De mannen van Trivium probeerden vorig jaar al te scoren met hun moderne mix van thrash metal en meer metalcore-achtige klanken op hun laatste album In Waves. Trivium heeft nooit onder stoelen of banken geschoven dat de aspiraties hoog zijn. Dat zij voorlopig nog niet tot de absolute top horen, wordt vandaag pijnlijk duidelijk. Gelikt klinkt het wel, zeker met de meerstemmige vocalen, maar het is wel erg doorzichtig. Snel scoren zit er op Fortarock vandaag niet in. [RC]

Perverselingen, Aziatische prostituees en andere smeerlappen verzamelt, Steel Panther beklimt voor het eerst in hun loopbaan het podium in Nederland. Al vanaf het eerste nummer, Supersonic Sex Machine, zit de sfeer er goed in, en de volslagen waanzinnige opmerkingen van Satchel dragen daar alleen maar aan bij. Als er met Community Property dan ook nog een heuse ballad voorbij komt kan de dag niet meer stuk, en een oproep van de band aan de aanwezige dames om hun borsten te laten zien wordt dan ook graag vervuld. Ook Tomorrow Night valt erg in de smaak bij het publiek. Nadat de band dan ook nog uitlegt waarom het erg dom is om je vriendin mee te nemen naar een Steel Panther-show, is iedereen allang vergeten dat de hoge uithalen soms toch wel vals zijn, en blijven alleen de herinneringen aan de zieke humor en hilarische nummers van Steel Panther. [CS]

Anthrax heeft in de loop van de jaren vele wisselingen van zanger doorgemaakt. Op dit moment wordt de groep geleidt door Joey Belladonna, die ondanks zijn 51 jaar nog stevig tekeer gaat op het podium. Al heen en weer rennend weet hij het publiek op te zwepen. Anthrax heeft onlangs het goed ontvangen Worship Music uitgebracht, en het mag dus geen verrassing zijn dat hier veel nummers van gespeeld worden. Toch zijn het de klassiekers als Indians en Madhouse die de meeste respons van het publiek krijgen. De gehele band laat zien deze nummers nog steeds met veel plezier te kunnen brengen, en hun plaats in de Big 4 nog steeds te verdienen. Een erg indrukwekkend optreden, en zeker een band die elke metalhead een keer gezien moet hebben. [RC]

Hoe vaak ik Meshuggah wel niet besproken heb op Zware Metalen. Logisch ook, want ik durf mijzelf behoorlijk fan te noemen en reis als het moet van noord naar zuid om een concert van de heren bij te wonen. Ik zie ze vandaag dus niet voor het eerst, maar toch ben ik erg benieuwd hoe de Zweden het er deze keer weer vanaf brengen, vooral vanwege het laatste studiowerk Koloss. Krijgen ze het voor elkaar om de machinale, massieve kracht van dit album live over te brengen? Het antwoord is (vanzelfsprekend) ja! De band trapt af met Demiurge van dit album en het is meteen raak. Het geluid is werkelijk waar om je vingers bij af te likken en als een bulderende tank walst de band de tent helemaal plat. Na volledig overdonderd te zijn door Pravus en nog twee Koloss-tracks zijn we toegekomen aan de verplichte repertoire-krakers Bleed, New Millennium Cyanide Christ, Rational Gaze en uiteraard Future Breed Machine, nummers waarbij de fans in het publiek mesjokke worden van genot en helemaal los gaan. Wat een band is dit toch. En dan is er nog één meesterlijk nummer te gaan: Dancers to a Discordant System, waarbij alles waar Meshuggah anno 2012 voor staat voorbij dendert. Ja, misschien ben ik als fan niet helemaal objectief in deze, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat er nog steeds mensen zijn die Meshuggah een overgewaardeerde band vinden. Band van de dag. [RL]

Ik kom na Meshuggah iets verlaat bij Machine Head aan en beland weer ergens buiten de 400 eersteklas plekken. Het geluid zal toch wel wat beter zijn nu? Helaas, want hoe goed de Amerikaanse thrash metal-band ook zijn best doet, het optreden komt niet helemaal over zoals het moet. Begint 'ie nou alweer over het volume? Jawel, want naast de inzet en strakheid van de band is een slecht geluid dodelijk voor een optreden. Gelukkig maakt het enthousiasme van Rob Flynn en consorten veel goed en worden nummers als Be Still and Know, Imperium en Aesthetics of Hate vol overgave en energie gespeeld. Hierdoor blijft mijn aandacht er toch bij en kan ik niet wachten tot er een nummer van Burn My Eyes wordt ingezet. Maar tot mijn grote verbazing en verdriet kiest de band ervoor deze metalklassieker volledig links te laten liggen en zich te richten op alleen de laatste drie albums. Zonde! Je kunt je toch ook niet voorstellen dat Slayer straks niks van Reign in Blood of Seasons in the Abyss speelt? Maar goed, nogmaals, gelukkig compenseren de heren veel met hun speelvreugde en heeft het gros van de toeschouwers het duidelijk naar hun zin gehad. [RL]

Duidelijk is dat een groot deel van de bezoekers is gekomen voor Lamb Of God. De tent staat bomvol en bij een ieder jeuken de handen om even lekker los te gaan. Met Desolation opent Lamb Of God met een nieuwe track van de laatste plaat Resolution, waar ondere ander ook The Number Six en Ghost Walking van gespeeld wordt. Van Wrath komt stamper Contractor voorbij en publiekslievelingen Now You’ve Got Something To Die For en Walk With Me In Hell worden ook niet vergeten. Zo wordt een breed spectrum van het repertoire belicht. Met afsluiters Redneck en Black Label gaat het publiek er nog even flink tegenaan met een circle pit en de onvermijdelijke wall of death, waarbij de halve tent tegen de vloer smakt tijdens de climax. Een gedenkwaardig optreden van Lamb Of God. [CS]

De headliner van de avond is Slayer, net als Anthrax een onderdeel van de Big 4. Slayer is alleen net een stapje groter, en dat is duidelijk te merken. Er wordt strak gespeeld, en de heren krijgen het publiek geweldig mee, maar het is erg goed te zien dat de band puur op routine speelt. Gelukkig is de band ervaren genoeg om zelfs dat tot een goed einde te brengen. Van de opening met World Painted Blood tot het afsluitende Angel of Death, het publiek is een grote moshpit en zingt luidkeels mee. Met nummers uit hun hele carrière, brengt Slayer ook een mooi gevarieerde show. Helaas wordt aan het einde wel pijnlijk duidelijk dat Slayer niet meer zo vernieuwend is als ze ooit waren. Zou er nog iemand in het publiek zijn die verbaasd is op het moment dat de band 15 minuten voor het einde het podium verlaat, om terug te komen voor South of Heaven en Raining Blood, en keurig op de gestelde tijd van 23:00 uur de show af te sluiten? Slayer zet een erg sterk optreden neer, maar is in de loop der jaren wel erg voorspelbaar geworden. [RC]

Teksten: Cees Schep, Robert de Leeuw, Rob Coenen

Fotografie: Gerard Hamels

Links:

• Fortarock 2012