| Gepost door: Kris Hadermann | Zondag 17 Juni 2012 - 10:11 |
Zware Metalen reviewt alles wat binnen komt. Toch vraag je je zo nu en dan af hoe en waarom een bepaalde cd bij ons terechtgekomen is. Wij hebben het hier voornamelijk over rock, metal en alle brede vertakkingen die zich daarbinnen bevinden. Aan de andere kant is het voor een recensent, die voornamelijk naar die genres luistert, een interessante uitdaging om eens een totaal ander genre te bespreken. Ziehier Hamilton Groove, een Fins jazzensemble dat haar derde zuivere jazzplaat bij ons binnen gooide.
Eerst denk je dat die jazz met rockabilly-basgang een geintje is om het ijs te breken. Niet dus. Er zijn twee categorieën van songs. Ten eerste heb je de trage, relaxerende, ik-loop-door-een-schemerige-stad loungemuziek. Rustgevend pianospel, moody saxnootjes en ontspannen mannelijke croonerzang en obstinate bubbelende staande baslijn zetten de sfeer. De gitaar speelt net als de met van die borstels bespeelde drum een passieve achtergrondrol. Ten tweede heb je de viriele zomerse categorie, waar je heupschuddende latin met bossa nova hoort. De saxofoon speelt schallende fiëstadeuntjes, de piano gaat aan de kant voor een hammondorgel dat ook dienst doet als cocktailbar, terwijl de bassen een uptempo swing rollende houden. Een onberispelijke zanger zet er creatieve en beheerst gezongen crooners met redelijk absurde teksten op.
Openminded zijn we allermeest. Hoe gekker hoe beter. Toch is dit iets waar een ZM’er nooit spontaan naar zou luisteren, of het moest in een rumoerige cocktailbar zijn als begeleiding bij het consumeren van zwaarder likeur. Toegegeven, regelmatig begin je met de vingers te knippen, maar als leek heb je geen aanknopingspunt. Is dit goed in zijn genre of niet? Ons stoort het noch doet het iets.
Tracklisting
| * Reageer |
