Met een lach, een traan en schaamrood op onze kaakjes kijken wij (Ben, Bart en Martijn) terug naar 9 juni 2012, de dag waarop de derde editie van het hardrock/stoner-festival Massafest plaatsvond. Een lach, omdat een uit de hand gelopen klik tussen drie redactieleden van Zware Metalen resulteerde in een alcoholische zwijnenpartij waar je U tegen zegt. Een traan omdat we van de avond zelf niet al teveel meer weten en het schaamrood op de kaken omdat dit verslag onze lezers ook nog eens te laat bereikt. Lees desondanks toch maar even mee naar onze bevindingen van deze avond... (Martijn)

De middag begon met het Belgische collectief van Tangled Horns. Het feit dat de band rond half 3 op het podium van de Oostburgse Lane stond, betekende dat de zaal nog niet propvol zat. Het was echter wel al gezellig druk toen de band haar combinatie van grunge, rock, stoner en sludge uitkakte. De zanger had het zichtbaar naar zijn zin en ondanks dat het filmpje hieronder iets anders doet vermoeden, lagen zijn vocalen heerlijk in het muzikale geheel. Direct maar even een dikke pluim voor de mannen achter de knoppen, want de gehele avond was het geluid zeer goed te pruimen. Het kan uiteraard ook aan ons hebben gelegen. Wat betreft Tangled Horns: een prima smaakmaker voor de interessante namen die deze dag nog zouden volgen.

Normaal gezien zou het nu de beurt zijn aan Swamp Machine, maar helaas lag gitarist (en organisator van het festival) Mehidah in het ziekenhuis na een ongelukkige val van een ladder. Geen modderige doomsludge uit de Oostburgse moerassen dus, en vandaar dat Tangled Horns wat later was begonnen vandaag. De band speelde onlangs in Goes en het verslag daarvan kun je hier lezen. Zeer jammer!

Hierna ging de zaal even dicht om de eerste wanvertoning van het Oranje EK-drieluik te aanschouwen in het aansluitende café. Hier ging het eigenlijk fout, want sowieso is het niet aan te raden om met twee Belgen naar een voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal te kijken, en daarnaast gingen de pinten als de welbekende zoete broodjes over de bar.

Met reeds beschadigde levers traden we de zaal weer binnen, inmiddels ontdaan van oranje frivoliteiten. Daar waren The Muggs bezig aan hun sterke set. Opvallend genoeg deed de “bassist” zijn ding via een keyboard, iets wat prima werkte! Deze Amerikanen staan bekend om hun opbeurende en licht psychedelische rock met stoner-invloeden. Het drietal wist te imponeren en wat later werd duidelijk dat velen deze band als het hoogtepunt van de avond zagen. Bart Alfvoet vond het maar niets, hij vertoefde dan ook vol trots in het epicentrum van een kudde Zeeuws-Vlaamse vrouwen... de womanizer.

Op het moment van schrijven wordt het steeds moeilijker om in de krochten van mijn brein nog enkele gegevens te trekken die informatie bevatten over de optredens die nog volgden. Inmiddels had Ben Corin voorbereidingen getroffen voor iets dat zich florissant ontpopte tot een erotisch schouwspel in één van de vele tentjes op de Graspop-camping. Bart Alfvoet bleef maar vrienden maken, ondanks de “HIV+”-symbolen op z’n arm. Echter hadden de Zweden van Asteroid de weg naar het podium gevonden en bespeelden zij het publiek, dat overigens bestond uit een stel losgeslagen drankapen, een gegeven waar Zeeuws-Vlaanderen trots op mag zijn. Het filmpje hieronder laat één en ander goed horen. Bij het aanslaan van de eerste noten werd de aandacht weer (vrijwel) geheel naar de band getrokken en dat is natuurlijk niet voor niets. Met hypnotiserende, lang uitgerekte passages zweefde de band van het ene hoogtepunt naar het andere. Soms hard, soms om heerlijk bij weg te dromen, hoewel dat voor sommigen toch al niet zo’n probleem was. Psychedelische blues/rock voor de liefhebber, met zoals gezegd een heerlijk geluid. Een ware belevenis in een relatief kleine zaal als deze.

De hoofd-act van vanavond was niemand minder dan The Atomic Bitchwax. Drummer Bob Pantella (Monster Magnet) kende de weg al naar The Lane door zijn tour van enkele jaren geleden met RiotGod. De zaal zat vol en men ging goed los op de lekkere tonen uit de jaren ’70, verpakt in een droge, bijna woestijnachtige sound. Het is vaker gebeurd, maar plots deed ik mijn ogen open en ontwaakte ik diep in de nacht op een tafeltje in de rookruimte van de zaal. Kapot en gebroken ging ik op zoek naar mijn Belgische collega’s, die op gelijke manier de avond hadden afgesloten. Een zwart gat bleef niet uit, en de laatste gedachte bij het dichtslaan van de deur van het café was: “morgen bier drinken met The Muggs”. Ik dank Ben Corin en Bart Alfvoet voor deze beestig gezellige dag. Verder zeg ik sorry tegen iedereen die door ons drankprobleem niet heeft gekregen wat er was verwacht. Ik beloof u, volgend jaar doen we het gewoon weer zo.

Met dank aan Elton Boussen voor het maken van de filmpjes.

• The Lane