| Gepost door: Kris Hadermann | Zaterdag 07 Juli 2012 - 1:43 |
De Pequod vaart een derde keer uit. Grootgesproken na twee ronduit geniale oceaanvaarten, behoort de bezeten kapitein, dankzij zijn eigen nautische doomstijl, tot de groten in het genre. Dat wil zeggen dat iedereen hem in de gaten houdt wanneer hij z’n walvisvaarder zeewaardig maakt. Vastberaden er een moeizame tocht van te maken, zet hij een paar nieuwe zeilen bij. Zo laat hij z’n Moby Dick-obsessie varen. Dit keer gaat hij te water bij Edgar Allen Poe’s The Narrative Of Arthur Gorden Pym.
Dobberend op hypnotiserende golfslag steekt het schip heel intimistisch echopingelend van wal. Zielsuithollende repetitieve sonarmelodieën glinsteren als een zonsondergang op het wateroppervlak. Fragiele traanklierleads beroeren het gemoed totdat zelfs de zeesterren en het plankton elkaar in de armen vallen van verdriet. Gracieus en sloom bewegend komen de majestueuze walvisgitaren lucht happen. De confrontatie blijft echter uit, het riffwerk ontaardt nooit in een zeestorm zoals op voorgaande albums. Eveneens afwezig zijn de zeespiegelende keyboards. Dat andere geheime wapen is wel rijkelijk van de partij. Of is het geen geheim meer dat Daniel Droste een van de beste doomzangers ter wereld is met dat egale en heilzame timbre van hem. Elke uithaal laat het hart bloeden, als keek je net een gewond babyzeehondje in de ogen. Het andere uiterste is een vanuit de diepste koraalwortel van de Marianentrog opborrelende potvisgrowl, die door merg en been rilt.
Kapitein Ahab is emotioneler geworden en wentelt zich tijdens deze jacht in diepe miserie. Wanhoop en frustratie werpen zich als hypnotiserende melancholiegolven tegen een boeg van meeslepende trances. Een langzaam verzwelgende, depressieve draaikolk, waarin je zachtjes verdrinkt, een gevoel waar best mee te leven valt.
Tracklisting
| * Reageer |
