Mastodon in Amsterdam

Op een maandagavond stond Mastodon op het programma van poppodium De Melkweg te Amsterdam. Laatste album The Hunter, verschenen in 2011, bleek een prima reden voor nog een wereldtournee. Zware Metalen was erbij.

De muziek van Mastodon laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen. De stijl bungelt tussen hardrock en progressieve metal, met hier een daar een vleugje doom en zelfs blues. De metalformatie uit het Amerikaanse Atlanta timmert, sinds de oprichting in 2000, hard aan de weg, mede door de vele live-optredens die de band geeft. Stonden ze eerder in het voorprogramma van grootheden als Slayer en Slipknot, deze keer zijn ze de headliner. Het publiek is niet massaal toegestroomd, de balkonnen van de Melkweg zijn leeg, wat de zaal een ietwat kaal gevoel geeft.

Het prachtig rood verlichte podium zorgt voor iets meer uitstraling en daarmee sfeer. Mastodon opent sterk met Black Tongue en Hand of Stone. Bassist Troy Sanders is goed bij stem, zuiver, wat niet altijd vanzelfsprekend lijkt te zijn. Het klinkt rauw, zijn stem lijkt van diep te komen. De band staat als een huis, stevig op de benen, alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.

Nummers volgen elkaar in rap tempo op, voor interactie met het publiek lijkt weinig ruimte. Iets wat mij niet stoort, Mastodon is, mijns inziens, vooral een ‘luisterband’. En dat is precies wat het publiek doet: luisteren. De zaal is ingetogen maar geniet zichtbaar van de songs van voornamelijk The Hunter: slechts de titelsong van voorgaand studioalbum, mijn favoriet, Crack the Skye wordt ten gehore gebracht.

Gitarist Brent Hinds komt qua vocalen niet helemaal uit de verf. Hij is amper hoorbaar en wanneer zijn stemgeluid wel onze trommelvliezen bereikt, klinkt het wat onzuiver. Aqua Dementia, Iron Tusk en Blood and Thunder zorgen voor meer beweging in het publiek. Na de afsluiter Creature Lives neemt drummer Brann Dailor, de hele avond verscholen achter zijn drums, een momentje om zichzelf te laten zien en bedankt het publiek namens de band.

Setlist: