Metaldag Lokerse Feesten 2012

De Lokerse Feesten kunnen beschreven worden als een festival tussen aanhalingstekens. Enerzijds zijn er tien dagen lang optredens voorzien die tegen de vooravond van start gaan, maar anderzijds is er geen camping voorzien. Daarbovenop komt het feit dat dit qua oppervlakte minder bedeelde evenement zicht afspeelt in de Lokerse binnenstad waardoor het geheel meer het gevoel weergeeft van een uit de hand gelopen volksfeest. Noemenswaardig aan dit uit de kluiten gewassen folklore-evenement zijn de toch wel vrij bekende namen uit alle uithoeken van de muziekwereld. Van reggae tot heavy metal.

Hoewel de Lokerse Feesten niet bepaald een festival is dat menig metalhead in zijn agenda aanstipt, hebben de organisatoren er de laatste jaren de gewoonte van gemaakt om ten midden van dit tiendaags familiefestival een metaldag in te lassen. Onder andere Machine Head en In Flames sieren dit jaar de top van de affiche. Reden genoeg voor Zware Metalen om een kijkje te gaan nemen.

Doormiddel van een communicatiefoutje tussen mijn geheugen en timing dacht ik dat Dio Disciples om half zeven begon, maar dat bleek in realiteit een half uur vroeger te zijn. Hierdoor mis ik de volledige set waarvoor mijn ongereserveerde excuses.

Zoals dat bij de redactie van Zware Metalen de gewoonte is, loop ik, éénmaal voorbij de ingang, in rechte lijn naar de bar en schaf mij alvast een bekertje schuimend gerstennat aan. Met bier in hand schuifel ik wat naar voren tussen het metalvolkje dat momenteel nog maar in kleine getalen vertegenwoordigd is.

Ministry treedt aan en het eerste dat mij opvalt is dat zanger Al Jourgensen redelijk dronken is, of zoals ze dat hier in het Gentse zo mooi kunnen verwoorden: “hij had een serieus stuk in zijn kraag”. Dat getuigt naar mijn mening maar van weinig respect, ongeacht of je nu een ouwe rot in het genre bent of niet. Het optreden zelf is vrij statisch en laat muzikaal soms de bal vallen. De loeiharde industrial trekt vooral de oudere fans aan maar het jonge volk lijkt hier en daar ook wel een nummertje te appreciëren. Tijdens en tussen de nummers door worden antikapitalistische boodschappen op het publiek losgelaten. Helaas mist de band het nodige enthousiasme om deze geloofwaardig over te brengen. De setlist bestaat uit ups en downs: hier en daar steekt er een nummer boven de rest uit, maar echt boeien doet Ministry niet. Met afsluiter Thieves slaagt de band er dan toch in om een degelijke prestatie neer te zetten, maar desondanks laat Ministry mij teleurgesteld achter.

De volgende band die voor ons wat nummertjes komt spelen is er ook één die al een dikke dertig jaar het pad der heavy metal bewandelt. Saxon mag zichzelf rekenen tot andere groten zoals Iron Maiden en Judas Priest. De oude garde der metalheads blijft met andere woorden vooraan staan terwijl solo’s en riffs vanonder het stof worden gehaald en doorheen de lucht worden geslingerd. Saxon vertoont duidelijk meer strijdlust dan Ministry en zorgt dan ook voor wat beweging bij het publiek. De geur van die goeie ouwe heavy metal hangt in de lucht en iedereen weet die wel te pruimen. Saxon speelt met plezier vooral grotere hits zoals Wheels of Steel, Heavy Metal Thunder en de sublieme afsluiter Princess of the Night. Wat aanvankelijk een halfvol festivalterrein was wordt omgetoverd tot een dicht publiek gekleed in zwart. Een mooie prestatie zetten deze heren neer: jong en oud plezieren met zware deuntjes van weleer. Applaus!

Naar de volgende band heb ik enorm uitgekeken. In Flames is al sinds jaar en dag een persoonlijke favoriet. Ik zie ze nu voor de eerste keer live en ik weet niet wat te verwachten. De band heeft enkele steengoede platen maar ook weer wat mindere. Het is dus tasten in het duister en vol nieuwsgierigheid zie ik de jongens zich bewapenen met plectrums, drumsticks en dergelijke. Het eerste nummer is er al knal op want Cloud Connected zorgt al direct voor een moshpit. Het geluid is met momenten wat minder maar het voorkomen van de band maakt veel goed. Het publiek reageert aanvankelijk wat stroef maar de sfeer komt al snel los als zanger Anders Fridén zich op een pint laat trakteren door een fan. Halverwege de setlist is het publiek echt in zijn element en het trakteert de band dan ook op meerdere circle pits en een spontane wall of death. De melodische death metal van het vroegere In Flames heeft zich in de nieuwe nummers vertaald naar een variant die enkel In Flames zich toe kan eigenen. De nieuwe nummers domineren de setlist en komen live veel beter over dan op plaat. Hier en daar komt er nog eens een oud klassiekertje bij kijken zoals Only for the Weak, Trigger en het boven vermelde Cloud Connected. De twee grote afwezigen zijn hier Colony en Crawl Through Knives. Niet getreurd want de verrassend recente setlist stelt zeker niet teleur. De nummers slaan live enorm aan en het publiek geniet van een dijk van een optreden.

Aangezien de helft van het publiek een Machine Head-shirt aanheeft neem ik aan dat dit het moment is waar iedereen op heeft zitten wachten. Met dezelfde stijl als gewoonlijk beklimmen de heren hun instrumenten en er wordt geopend met -verrassing, verrassing- I Am Hell (Sonata in C#). Ik krijg al snel in het snotje dat de heren hier dezelfde setlist als op Graspop uit hun mouw aan het schudden zijn, zij het met iets meer overtuiging. Tijdens Old ga ik toch maar nog eens als een gek tekeer in de moshpit en dat moet het leeuwendeel van het publiek ook gedacht hebben want het gaat er wild aan toe. Het publiek waardeert de loeiharde thrash van de Amerikanen en de sfeer maakt de voorspelbare setlist goed. Ik heb de hoop op variatie al opgegeven als mijn oren enkele oude noten herkennen tijdens al dat recente geweld. Yes! Daar zijn ze, nog wat oude nummers. Ik weet niet waar ik het heb als ik de intro van Bulldozer hoor en mijn hersenpan wordt in een baan rond de aarde geschoten bij het geweld van het immer verpletterende Ten Ton Hammer. Mijn avond is goed en ook het publiek kan al dat geweld wel hebben. De solo in het nummer Halo wordt prachtig neergezet en ik vergeet haast de ingestudeerde bewegingen van de bandleden op het podium. Ik hoef u niet te vertellen dat afsluiter Davidian de boel in lichterlaaie zet, want dat is zowat de standaard bij een Machine Head-concert. Een zeer sterke show, dat zal zowel publiek als de band zelf wel kunnen beamen.

Even op adem komen met de laatste pint van de avond en dan naar huis, want het is nog altijd zondagavond binnen een luttele vijf uurtjes mag ik alweer opstaan. DJ Eppo Janssen laat ik links liggen want een punt zuigen aan de finesse die de laatste drie bands van de avond hebben neergezet is iets wat ik een DJ in nog geen honderd jaar zie doen. Merci Lokeren, het is mooi geweest!

Met dank aan fotografen Geert Van de Velde (Saxon, In Flames) en Nicolas Lammens (Ministry, Machine Head) voor het lenen van hun foto's. Alle foto's zijn eigendom van Lokerse Feesten vzw.

Links: