Into The Grave 2012

In de overvolle lijn van festivalverslagen op Zware Metalen kan een verslag van Into The Grave 2012 natuurlijk niet missen. Wat wil je ook met zo’n interessant en qua smaak uiteenlopend programma, om nog maar te zwijgen over de zeer schappelijke entreeprijs. Het Oldehoofsterkerkhof was eventjes het epicentrum van zwaar metaal en dat was ver buiten de festivalhekken te merken. Metaltuig domineerde de binnenstad van Leeuwarden en ondanks de verschrikkelijk lelijke koppen was dit toch wel een amusant schouwspel. Het blijft mooi, zo’n festival midden in de stad. Voorzitter Remi, Robert, Dirk en ikzelf doen hieronder verslag van deze erg geslaagde metaldag. Veel leesplezier. (Martijn)

Foto's zijn gemaakt door Eus Straver van Metal Experience.

Een band uit Leeuwarden op een festival in Leeuwarden. Dat heeft Nom De Plume toch maar mooi voor elkaar gekregen. Door het winnen van de bandbattle 'Highway To Hell' verwierven ze het recht om zowel in Dokkem alsook hier in Leeuwarden het bal te openen. Deze jonge band gaat sowieso als een speer en ontwikkelt zich tot een club om rekening mee te houden. Gecontroleerde waanzin en luisterbare herrie noemen ze zelf het mengsel van hardcore en alternative rock dat wordt gespeeld. Geen zwiepende lange haren, geen zwarte outfits, Nom De Plume lijkt zo op het eerste gezicht weinig te zoeken te hebben op Into The Grave. Echter na een paar tonen blijkt duidelijk dat dit gewoon een prettige opwarmer is voor het geweld dat nog komen gaat. Jawel het is core en het grenst bij tijd en wijle inderdaad aan waanzin. Maar het geluid is goed, de muziek wild en chaotisch afgewisseld met melodie en harmonie. Veel meer kan ik over de muziek niet zeggen, het is gewoon niet helemaal mijn cup of tea. Maar fris en fruitig wordt het hen gegeven half uurtje volgespeeld tot vermaak van vooral het jongere gedeelte van het publiek. De rest is nog niet binnen of hangt nog bij de biertap. Dat is nu eenmaal het lot van de opener. Toch denk ik wel dat de wereld, of in ieder geval Nederland, nog meer gaat horen van deze jongens. (Remi)

Met het kakelverse album Icarus onder de arm is het Duits/Nederlandse Dew-Scented de volgende band die zijn kunsten mag vertonen. Frontman Leif Jensen heeft inmiddels vier Hollandse muzikanten om zich heen verzameld en dat is zeker geen slechte keus geweest. Marvin Vriesde (Severe Torture) is het nieuwe muzikale brein van de band en die laat horen ook van thrash behoorlijk kaas te hebben gegeten. Na het intro (Hubris) trapt de band af met Sworn to Obey van de nieuwe plaat en laten ze meteen horen dat ze als band behoorlijk gegroeid zijn. Spectaculair is het zeker niet, de heer Jensen doet zijn best maar kan het statische geheel niet echt glans geven, maar who cares als er retestrak gespeeld wordt en het publiek tot en met afsluiter Acts of Rage kan genieten van ijzersterk melodieus thrashgeweld. (Robert)

Omdat zanger/gitarist Pepper Keenan de laatste jaren nogal druk is met Down staat Corrosion Of Conformity vandaag als trio op de planken. En dat doen de heren zelfverzekerd. Logisch, want het laatste studioalbum, Corrosion Of Confirmity, is ook zonder Keenan opgenomen en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de beste man niet heel erg gemist wordt. Van het laatste album krijgen wij vandaag een nummer of vier a vijf voorgeschoteld. Dat in combinatie met voor de hand liggend werk als Vote With A Bullet en Deliverance levert een prima optreden op. De heren zien eruit alsof ze net uit de werkplaats komen en de inzet is navenant. De Amerikanen laten een sympathieke indruk achter. Voor met name de wat oudere metalfan is het een aangenaam weerzien met de band die met name midden jaren ’90 successen oogstte. Het levert Corrosion Of Conformity een welverdiend applaus op. Geen wereldschokkend, maar wel een oerdegelijk optreden van deze veteranen. Al heb ik wel persoonlijk favoriet Clean My Wounds moeten missen. (Dirk)

Even het nodige geld inslaan bij het aan het festival grenzende geldautomaat (zelfvernietiging kost namelijk geld) en ook voor mij is Into The Grave 2012 ook begonnen. Bij het uit de muur trekken van de laatste flappen start Obscura met de intro van Septuagint, afkomstig van de laatste langspeler genaamd Omnivium (2011). Wanneer ik dichterbij het podium kom valt me op dat de melodieuze mengeling van licht progressieve en technische death metal van deze Duitsers niet echt tot z’n recht komt op het buitenpodium. Hoewel het geluid vrij aardig te noemen is, blijft de afwisselende wervelwind die ontstaat bij het beluisteren van Obscura’s studioplaten toch uit. Bij de “langzamere” stukken is het echter allemaal wat beter te volgen, wat duidelijk te horen is gedurende nummers als Vortex Omnivium en Incarnated. De band kan eigenlijk weinig aan de minpunten van dit optreden doen, wat wil je ook met zoveel muzikaal talent op de planken. Een aardige toevoeging aan het programma, dat zeker. Op de nutteloze drumsolo na. (Martijn)

In 2011 verraste de Britse heavy metalband Hell de wereld door vijfentwintig jaar na het voortijdige einde van de band weer uit de as te herrijzen. Gulzig als een stel jonge honden betreden ze vandaag het podium en veroveren binnen no-time de sympathie en bewondering van een groot deel van het publiek in Leeuwarden. Stonden ze in het begin van hun carrière vooral bekend als controversieel, nu vallen vooral de over de top horrorfilm-aankleding en het enthousiasme en speelplezier op. Doordat de platenmaatschappij die het debuutalbum uit zou brengen nog geen week voor de release failliet ging zag Human Remains nooit het daglicht. Vijf jaar miskenning en hard werken eiste een tol en het niet uitkomen van het album gaf het laatste zetje. Zanger Dave Halliday pleegde zelfmoord en de rest van de band nokte er direct mee. Na al die jaren had men toch het idee dat het verhaal van de band nog niet volledig verteld was en in 2011 werden de songs van destijds opnieuw opgenomen en werd Human Remains alsnog uitgebracht en door toonaangevende bladen bejubeld.

Met een nieuwe zanger en gitarist staat men dus nu weer op de podia. De sound zit er goed op, al blijft de afstelling van de zangmicrofoon gedurende het hele optreden een beetje een probleem. Ook het keyboardspel weet niet helemaal te overtuigen, de presentatie en de rest van de band wel. Het klinkt oud en vertrouwd, maar toch ook nieuw en verfrissend. Vleugen thrash en power metal kruiden de classic heavy metal en de teksten, presentatie en aankleding doen de rest. Voor het podium kom ik aardig in het gedrang tussen een enthousiast reagerend publiek. De voortdurend van outfit wisselende frontman, die ook steeds weer het publiek opzoekt en het zichtbaar naar zijn zin heeft maakt de rollatorrockers onder het publiek erg blij en natuurlijk hoor ik daar ook bij. Het hoogtepunt van Into The Grave wordt voor mij in ieder geval al laat in de middag bereikt. Ik ben zwaar onder de indruk en heb direct ook maar een petje en een cd gekocht bij de merchstand. Prachtig dit! (Remi)

De band met de meest toepasselijke bandnaam voor het Friese festival en met de nog toepasselijker naam van de debuutplaat betreedt tegen half zeven het podium. We hebben het natuurlijk over Grave. Vooraf wordt gewag gemaakt van het integraal spelen van dat debuut, Into The Grave. Na afloop kijk ik nog eens in het programmaboekje en wordt bevestigd. Echter, diegene die gehoopt hebben op die uitvoering op Het Oldehoofsterkerkhof komen van een koude kermis thuis. Slechts ongeveer de helft van de set bestaat uit nummers van het debuut. De Zweden kondigen vandaag ook hun nieuwe plaat Endless Procession Of Souls aan in de vorm van Passion Of The Weak. Het maakt wat mij betreft direct duidelijk dat er niet heel veel muzikale ontwikkeling zit in Grave. Persoonlijk vind ik de stereotype death metal weinig avontuurlijk en heb ik mij tijdens de show meermalen afgevraagd of er plek voor de band op de bill was geweest wanneer zij een andere bandnaam hadden gehad. Maar niet al te lang mijmeren want het, voor mij althans, meest interessante optreden van de dag, dat van Enslaved, is aanstaande. (Dirk)

Ik tref het toch maar. Enslaved is een van mijn favoriete bands en ze brengen zowat standaard al dik twintig jaar lang elke twee jaar een nieuwe plaat uit en eigenlijk altijd op topniveau en zijn tijd vooruit. Riitiir heet de aankomende en geloof mij maar, dat wordt ook weer een kraker! Logischerwijs wordt nog geen nieuw materiaal op Into The Grave gespeeld (onbekend maakt nog altijd onbemind bij velen), maar de band kan putten uit zo'n enorme hoeveelheid kwaliteitssongs dat ze eigenlijk bijna niets fout kunnen doen. Ook deze setlist is, hoewel niet enorm verrassend, weer om van te smullen. Hofleverancier is uiteraard het laatst uitgebrachte album in de vorm van Ethica Odini, Raidho en Giants, maar ook krakers als Fusion of Sense and Earth, Ground, As Fire Swept Clean the Earth, Ruun en afsluiter Isa komen weer uitstekend uit de verf, net als het verplichte oudje in de vorm van Alfadr Odin. Toch een paar kleine kanttekeningen: zanger/toetsenist Herbrand Larsen mag van mij wel iets overtuigender en met iets meer beleving zijn partijen zingen, vooral als je bedenkt dat zijn zang steeds meer de overhand krijgt in de nummers. Nu merk je dat hij af en toe ietwat inhoudt. Daarnaast was de keuze voor de bewerking van Led Zeppelin's Immigrant Song erg gewaagd en gevaarlijk en dat had van mij eerlijk gezegd dan ook niet echt gehoeven. Als je met zo'n repertoire immers maar een dik uur speeltijd hebt, dan had ik liever iets van Eld of Frost gehoord. Details, details, want het enthousiaste publiek lijkt nergens om te malen. Al met al is na Enslaved het festival al meer dan geslaagd en dan moet Bolt Thrower het podium nog op... (Robert)

Tijd voor Bolt Thrower. Wat mij betreft de winnaar van het festival voordat er nog maar één noot is gespeeld. Wanneer die eerste noten dan afkomstig zijn van het machtige The IVth Crusade gaat het spreekwoordelijke dak er ook meteen helemaal af. De misvormde toren achter het podium lijkt nog verder weg te zakken in de Friese grond en als logisch gevolg ontstaat er hakkende pit bestaande uit nukkige noordelingen en zinderende zeebonken die de spreekwoordelijke handen ineen slaan om deze strijd met zoveel mogelijk kleerscheuren te verlaten. Het overvolle basgeluid van Jo Bench geeft de totaalsound zo’n dikke laag mee dat het lijkt alsof er tig snarenbezweerders op het podium staan, en zo horen we dat natuurlijk graag. Het geluid mocht er dus zeer zeker wezen, om een lang verhaal kort te maken. Wanneer vervolgens alle publieksliefhebbers de revue passeren (...For Victory, No Guts, No Glory, The Killchain en ga zo maar door) kan het zowel voor de band als voor het publiek niet meer stuk. De band oogt zoals altijd ontspannen en toont overduidelijk gezonde speelvreugde. Na Powder Burns is het even stil, maar ook in Friesland weet men wat brullen is en zodoende keren de Britten noodgedwongen terug om de laatste levende zielen aan gort te knallen. Hoe kan dat ook anders dan met een toegift die van start gaat met War en uiteindelijk de boel als een levenloze brei achterlaat wanneer de laatste tonen van When Cannons Fade het optreden écht afsluiten. Een terechte hoofdact en een optreden dat stond als een huis. Ze zijn het nog niet verleerd. (Martijn)

Voor deze Zeeuw was het een wereldtrip om op het Oldehoofsterkerkhof in de Friese hoofdstad te belanden, maar uiteindelijk was het de houten reet van de vijf uur durende trip zeer zeker waard. Geen idee hoe laat Bolt Thrower precies klaar was, maar de nacht was nog niet ten einde. Sommigen gingen naar de afterparty om daar Izegrim en The Covering te aanschouwen, anderen verdwaalden in het labyrint dat Leeuwarden heet en weer anderen gingen een dialoog aan met een grote ijzeren koe die plotsklaps opdoemde midden op een rotonde. Kortom, het was zoals gezegd een meer dan geslaagde dag. Complimenten voor de organisatie van Into The Grave zijn dan ook zeker op hun plaats. Laten we hopen dat er volgend jaar weer minstens zo’n interessante line-up wordt neergezet. Proost! (Martijn)

Links: