Het is al lang geen onbekende meer. Voor de vijfde editie op rij leiden alle wegen naar Deinze voor het inmiddels befaamde Alcatraz Metal Festival. Voor mezelf is het eigenlijk nog maar de eerste keer dat ik de Brielpoort zelf een bezoekje breng, maar al bij de eerste halte langs de autostrade in Rotselaar om 11 uur ’s ochtends ziet het zwart van de Testament- en Iced Earth-shirts. Wanneer aan de volgende halte in Wetteren blijkt dat die menigte nog wat groter is geworden dan komt het gevoel al op je af, Alcatraz is in zicht. Uiteraard is het zondag en schijnt de zon, dus kan het niet anders dan dat het kust- en wielertoerisme weer even wat extra fileverkeer veroorzaakt, maar iets na twaalf bereik ik dan toch het festivalterrein. Collega Gerard was er inmiddels al, hij voorziet het verslag van deze knappe foto's.

Het aanschuiven in de volle zon duurt jammer genoeg een tijdje waardoor ik Warbringer helemaal moet missen. Rond 13u lukt het me toch om binnen te geraken en vooraan in de vrij warme zaal een plekje te versieren om de Engelse band Hell te kunnen aanschouwen. Benoemd als één van de betere platen van 2011 door zowel Aardschok als Rock Tribune, maar ook bij ons deden deze heren het niet slecht.

Deze muziek doet aan zoveel dingen denken, maar zonder twijfel zit NWOBHM diep geworteld in het spel van deze band: van Saxon tot Judas Priest, maar even goed Mercyful Fate en Deep Purple duiken in mijn hoofd als vergelijkingen op. Bovendien maken de oldschool kreten van David Bower dat deze muziek zo’n thrashy sfeer meekrijgt en lekker scheurt. De hamvraag of Hell het op Alcatraz ook op interessante wijze weet te brengen, wordt zonder twijfel positief beantwoord. Meer zelfs, Hell bracht meteen de beste show van de hele dag. Black metal kruipt naar mijn gevoel langs geen kanten in de muziek die de band brengt, maar het thema liegt er duidelijk niet om. Als een bezeten antichrist zwerft Bower het podium af en maakt hij van Hell een theatraal spektakel. Ten midden van een ijzig intermezzo komt hij voorzien van monnikspij en pestmasker het publiek tegemoet en enige tijd later begint hij zelfs on stage met wat zelfkastijding. Schokkende entertainment verzekerd, maar dus ook muzikaal een band met een erg veelzijdig karakter.

Na even een op adem gekomen te zijn in de buitenlucht is het tijd voor power metal band Crimson Glory. Aangezien vanaf Hell elke band voor minstens een uur het podium opstapt en de menigte dus behoorlijk lange periodes binnen staat is de zaal in de vroege namiddag ook best om te koken. Het trekt je misschien op die manier meteen al wat mee in de helden- en drakenlyriek die deze heren ook bezongen in de jaren ’80. Krachtige en trotse power metal met een pak Queensrÿche-trekjes, uiteraard ook omdat Todd La Torre het roer als frontman overgenomen heeft van Wade Black. Naast volle blaaskracht ook aandacht voor ballads, maar wellicht strooide de indoor hittegolf dit optreden mee wat roet in het eten. Halverwege dit uur was het etenstijd, en eigenlijk vond ik een half uur zeker genoeg voor deze prima power metal-band, die me eigenlijk nergens echt overdreven speciaal leek te zijn. Desalniettemin een band met een duidelijk kwaliteitslabel, enkel was het op Alcatraz net iets te warm voor dit genre dat je eigenlijk al op de zelfde manier gehoord hebt bij duizend andere powerbands.

Geloof het of niet. In de behoorlijk lange tijd dat er al lieve woordjes vallen over het werk van het Ierse Primordial, lukte het me nog geen enkele keer om ze live mee te pikken. Letterlijk en figuurlijk leek ik in de concerthal dus even op hete kolen te zitten, vooral omdat de laatste drie platen van deze band, met bij mij in het bijzonder To The Nameless Dead, absolute toppers waren.

De band bestijgt het podium en zanger Alan is keurig voorzien van zijn behoorlijk ranzige corpsepaint. Wat me echter mee in vervoering brengt op de albums, met name de sferige en haast trippende vorm van melodische paganwaas, mis ik hier echt. Ligt het aan deze immense concerthal dat het geluid van deze Ieren gewoon niet overkomt? Alan Nemtheanga doet duidelijk waar hij goed in is: op trotse en emotioneel doordringende wijze de epische gitaargolven overstijgen. Enkel het geluid reikte jammer genoeg niet verder dan de rand van het podium en de voorste rijen van de behoorlijke massa die aanwezig was. Daar merkte je ook dat het publiek meer voeling kreeg met de trippende klanken en vocale impact die Primordial als haast geen ander nog weet te brengen. Dat de laatste plaat van de band vorig jaar een sterke indruk naliet bleek al uit onze vorige jaarlijst, maar met Lain With The Wolf hoor je ook dat het publiek ligt te wachten op deze nieuwe songs. Toch schippert Primordial wat heen en weer door het oeuvre van de jaren 2000 en komt onder meer ook het sterke The Coffin Ships aan bod. Afsluiten gebeurt met topper Empire Falls, maar ondanks dat het één van mijn lievelingsnummers is, weet het mij geen tel te raken. Naar mijn gevoel dus niet de juiste omstandigheden en omgeving voor deze muziek.

Het had best kunnen zijn dat de geluidstechnische opdoffer tijdens Primordial wat zou doortrekken naar het optreden van Testament, maar al vanaf de eerste aanslag werd duidelijk dat er niets te vrezen was. De Amerikanen kwamen, zagen, en ramden de keet plat. Uiteraard is 2012 het jaar van hun nieuwe plaat Dark Roots of Earth en op Alcatraz wordt ook duidelijk dat Testament nog meer dan behoorlijk in leven is. Toch neemt de band geen afstand van haar verleden en duikt ze doorheen het optreden de alleroudste dozen in om toppers van formaat Into The Pit, Over The Wall en The Haunting te presenteren. Niet dat het nieuwere materiaal slecht is, maar toch valt er een enorme kloof op tussen dit nieuwere materiaal van de band en de gouden oude tracks. Anderzijds blijft deze grondlegger instrumentaal nog steeds heer en meester binnen het genre en het geluid zat gewoon prima waardoor de show stevig beukte, maar misschien begint de vinnigheid van zanger Chuck toch wel wat af te nemen met de jaren.

Het optreden van Iced Earth op Alcatraz was voor heel wat fans in de zaal wellicht een erg belangrijk moment. Sinds vorig jaar gaat de band verder zonder Barlow, en Stu Block van Into Eternity is vanaf nu zijn plaatsvervanger. Een zware taak als je het mij vraagt, en de set van Iced Earth wekt dan ook wel lichtjes wat dubbele gevoelens. Enerzijds doet Stu het zeker goed, zijn zware, cleane stem komt zelfs aardig in de buurt van die van Barlow, maar zijn krijsen zijn me net iets te schel. De reikwijdte van de voormalige frontman is dus wat zoekgeraakt en dat knaagt wel wat aan een topper als Iced Earth. Toch was de show van de band op Alcatraz sterk, waarbij een verzorgd en stevig geluid en een enthousiast publiek dit zeker mee in de hand gewerkt hebben. Enkele stevige nummers van de laatste plaat Dystopia kwamen langs, maar ook Damien van het album Horror Show vond ik een leuke verrassing. De meer emotionele kant werd opgegaan met I Died For You en het prachtige Watching Over Me, dat de nieuwe frontman ook meteen koppelde aan het verlies van een goede vriend van hem. Een sterke set met enkele verrassingen binnen de setlist en al bij al doet Stu Block dat meer dan behoorlijk.

Met Immortal sluit Alcatraz-fest deze editie af en ik sta er meteen ook van versteld dat reeds om 21u30 de aftrap wordt gegeven van de laatste band. Uiteraard heeft het er alles mee te maken dat het zondag is, maar voor zulke toppers lijkt het me toch allemaal nog behoorlijk vroeg. Dat wordt natuurlijk ruimschoots goed gemaakt wanneer blijkt dat de grimmige Noren anderhalf uur lang op de planken mogen staan. Als fan van de band is dat natuurlijk niets dan goed nieuws, maar bij Immortal is het ook altijd afwachten of het allemaal wel behoorlijk zal klinken.

Het belooft een vuurwerkspektakel te worden bij deze afsluiter, net wat we nodig hebben in deze overhitte keet. Inmiddels werpt echter de diversiteit aan genres doorheen de dag zijn tol af en wordt het duidelijk dat er toch een behoorlijk aantal mensen niet gebleven is, of lang zal blijven, voor Immortal. Of misschien is het voor het geluid, want eigenlijk ervaar ik tijdens deze show opnieuw het gevoel dat ik had toen ik naar Primordial luisterde. Komt het misschien door deze sterke wissel binnen stijlen dat black metal hier niet echt op zijn plaats valt? De razende drums op Sons of Northern Darkness kwamen erg dof over en In My Kingdom Cold was zelfs moeilijk te herkennen. Uiteraard was het geluid hier niet alleen de oorzaak van, het was ook duidelijk dat het gitaarspel van Abbath een pak zuiverder kon (drank?). Na wat tracks van de All Shall Fall plaat van enkele jaren terug duikt Immortal even het verleden in met topper Damned In Black, die overigens wel een goede indruk naliet, en Solarfall. Abbath zou zichzelf uiteraard niet zijn als hij halverwege de sleeptrack Tyrants niet even alles moest stil leggen om het publiek te entertainen, om dan weer op typische wijze de song voort te zetten. Een mijlpaal in het black metal-landschap, maar op Alcatraz wist Immortal het naar mijn smaak niet te brengen en dat kan zeker niet enkel de fout van wat warrige gitaarsound of dof drumgeluid geweest zijn.

En op die manier geschiedde de vijfde editie van Alcatraz Metal Fest. Een wat compactere versie op vlak van het aantal bands en de vraag mag naar mijn gevoel zeker gesteld worden of het niet interessanter is om iets meer bands te plaatsen die dan iets minder lang op de planken blijven staan. Zelfs voor de grote favorieten deze dag was een uur al behoorlijk lang en eigenlijk was zelfs voor een theatrale topband als Immortal anderhalf uur misschien wel iets teveel van het goede. Waar in die lijn wellicht nog wat vragen of bedenkingen resten valt echter over de organisatie van dit festival niets dan lof te vermelden. Tot in de puntjes georganiseerd, met strakke tijdschema’s en zelfs informatiebrochures rond de bands die spelen. Een festival waar er duidelijk naar gestreefd wordt om het publiek waar voor hun geld te geven en zeker de moeite waard om volgend jaar terug te bezoeken.

• Alcatraz Metal Festival