Zonnebril mee? Check. Zwembroek mee? Check. Zonnebrand mee? Nee, vergeten. Nou ja, we zien wel hoe het daar in Slovenië is. We stappen in de omgebouwde Ford Transit en kiezen het ruime sop. Of ja, het ruime asfalt. Richting de ouders van Wouter (in deze recensie de vooral stille medereiziger, chauffeur en semiprofessioneel headbanger) in de hoop dat daar nog een zak vol met oude metal cassettebandjes ligt. Helaas pindakaas, het blijkt dat we het zullen moeten doen met maar liefst drie tapes. Vooral de tape van Ortega is niet uit het cassettedeck te slaan. Het klinkt allemaal extra huilerig omdat het apparaat in geen jaren is gebruikt en de snelheid bibbert. Op naar de volgende halte: Venlo.

Waarom Venlo? Het ligt op de route van onze muzikale tour. Richting het zuiden, dus de goeie kant uit, maar vooral ook omdat Electric Wizard speelt op de gratis Zomerparkfeesten in Venlo. Naast Kraantje Pappie en het dan toch wel stiekem zeer strakke Chef's Special, maar dat terzijde. Een muzikaal intermezzo en een overnachtingsplek zijn dus gevonden in het zuiden van ons kikkerland. Tussen het gemengde publiek van opgetrommelde metalheads, doomhippies en overbruine veertigplussers met witte overhemden en goude horloges genieten we van een band in topvorm. Wat een overdonderend goed geluid! Wat een lekkere lange setlist! Electric Wizard laat alles aan bod komen, van het nieuwe Black Masses tot klassiekers als Funeralopolis. Maar genoeg over deze band, en het genieten van ondertekende recensent bij het optreden ervan. Het hoofddoel is immers Slovenië en het zonnige Metalcamp!

We komen diep in de nacht aan, met als vooruitzicht een dagje rust voordat het geweld losbarst. Net zo lekker, om even te verkennen en tot rust te komen na de lange zit. Er blijkt een muziektent te zijn. De Worm-Up tent, maar die laten we voor nu links liggen. Prachtige bergen omringen het terrein, mooie bossen, een rivier waarin gezwommen kan worden. Het lijkt hier meer op een vakantie-oord dan op een festivalterrein, maar dat is dan ook waar Metalcamp bekend om staat.

We beginnen de eerste dag bij het tweede podium. Omringd door bos, is het hier een stuk beter uit te houden. In de zon voelt de temperatuur aan als minstens 35 graden, dus de schaduw is welkom. Ook begint elke dag het speelschema eerder op het tweede podium dan op het hoofdpodium. Het Sloveense The Devil's Bridge mag aftrappen en doet dit een hele setlistlengte te laat. Hoe dit opgelost is weten we niet omdat we na een paar nummers alweer richting het hoofdpodium sjokken. Een frisse opener in ieder geval. De niet bijster originele thrash gaat er ondanks wat charmante onstrakheden in als het gelijktijdige eerste koude biertje. Leuk weetje: De band komt uit Tolmin, de locatie van het festival.

Vicious Rumors! We discussiëren vooraf wat het gaat worden. Allebei hebben we in ons hoofd dat het gaat om ouderwetse lompe death metal, maar zodra we het doek met het logo naar beneden zien rollen stellen we onze mening bij. Dit zal wel ouderwetse heavy metal zijn, en jawel! Dit is genieten geblazen. Ietwat oudere, licht tot zeer fout ogende mannen betreden het podium en blazen ons van onze sokken. Een goed geluid, pakkende songs en bovenal ongelooflijk strak gespeeld! De zanger haalt elke hoge uithaal met gemak en ik kan hem niet betrappen op ook maar een kleine slipper. Het concert eindigt met een enthousiast zingende, crowdsurfende zanger en een gespeelde onthoofding van dezelfde beste man met twee flying V gitaren. Een geweldige opener (voor ons althans, Morana was de echte opener) voor het hoofdpodium.

Gorguts, ook zo'n naam die voor verwarring zorgt. Is dat niet die lompe snelle death/grind? Nee, dat blijkt na overleg het van naam verwisselde Gorerotted. Het is ook wat met al die typische bandnamen. Het Canadese Gorguts volgt in volle kracht de voorgaande band op. Sympathiek, zeer strak gespeeld en nog steeds met een verrassend goed festivalgeluid. De lompe en bij tijde best technische death metal gaat erin als zoete koek, bij ons en bij het publiek dat een beetje begint binnen, of eigenlijk buiten, te druppelen. De gitarist staat zeer droog, het oogt als concentratie. Hij gaat echt op in de muziek die hij speelt. Ik ben blij dat ik het gezien heb.

Sanctuary horen we vanaf de tent in verband met etenstijd. Het geluid is hier behoorlijk goed, op de vipcamping staan we min of meer in lijn met het hoofdpodium. Een sterk optreden zo te horen, het smaakt evenals de spaghetti naar meer. Warrel Dane is goed bij stem, maar wordt door ons niet herkend. Hij zingt toch iets anders dan bij zijn latere band Nevermore. Een goed optreden, waarbij we niets zien maar des te meer horen. Alleen de cover van Jefferson Airplane's White Rabbit klinkt werkelijk nergens naar. Psychedelische 60's en heavy metal blijken in dit geval een nare misselijkmakende cocktail. Overslaan de volgende keer!

Nog even en we moeten schuilen achter een overvolle dixie om de hoge tonen te filteren. Napalm Death staat een beetje hard. En schel. Pijnlijke zaak, maar los van het belabberde geluid ben ik helemaal om. Wat een geniale band! De uitstraling op het podium is na al die jaren niet verminderd en Barney gaat weer hevig tekeer tegen alles wat niet deugt. Hilarisch hoe de korte uitspraken over love and peace in contrast staan met de bak teringherrie die over het publiek uitgepoept wordt. Mensen worden naar de pit getrokken. Een heerlijk concert met een zeer belabberd, pijnlijk hard geluid.

Testament gaat evenals de voorgaande band al een tijdje mee. Wie ook al een tijdje meegaat is de 'nieuwe' drummer Gene Hoglan, die hier op Metalcamp ook van de partij is. Het geluid is nog steeds enorm slecht en veel te hard, dit belooft weinig goeds voor de komende dagen. De solerende gitarist is compleet onhoorbaar en de basdrum doet enorm pijn aan mijn trommelvlies. Leuk dat meneer Hoglan meedoet, maar zo enorm hoeft hij nu ook weer niet benadrukt te worden. De band speelt voor zover ik kan horen wel strak en met energie maar dat gaat een beetje verloren door het geluid.

Over Machine Head kan ik kort zijn om de simpele reden dat ik ze maar kort heb gezien. Het geluid is stukken beter dan bij de voorgangers en is zelfs goed te noemen. De band speelt strak en lijkt er zin in te hebben. Na een nummer of twee vertrekken richting het tweede podium voor Dark Funeral.

Veel tijd gaat verloren aan de kleine afstand tussen het eerste en het tweede podium. Met de rolstoel is het pad vol stenen en boomwortels niet te doen en we mogen niet via de backstage, ondanks dat de organisator dat had beweerd. "Alleen crew en bands," zegt de botte Sloveen, terwijl hij schudt met zijn militant getrimde hoofd.

Dark Funeral heeft jammergenoeg te kampen met een beroerd geluid, met uitzondering van de drums, die erg goed hoorbaar zijn. Laten we ons daar maar op focussen dan. De drummer is machinaal goed, snel en technisch. Indrukwekkende salvo's worden afgevuurd terwijl het publiek de hoge snelheden probeert bij te houden met headbangen. Jammer van het geluid, want het is overduidelijk dat de band zijn best doet. De setlist is lekker breed, nieuw werk maar ook een paar klassiekers van The Secrets of the Black Arts komen aan bod.

Foto's:

Riccardo Puarantini