| Gepost door: Dirk de Boer | Maandag 11 Maart 2013 - 23:06 |
De derde plaat van deze (naar eigen zeggen) extreem progressieve metalband genaamd In Vain. Heel extreem is het niet. Meer dan prima is de muzikale uitput op Ænigma wel. En dat lag natuurlijk ook wel een beetje in de lijn der verwachting. Voorganger Mantra kreeg hier een bijna perfecte score toegewezen. Of de opvolger van dat album net zulke hoge ogen scoort laat ik graag aan de luisteraar over. Ik heb mij in ieder geval verbaasd over deze bijzondere mix van death metal, progressieve metal en zelfs emo.
Op Ænigma is het wederom veelzijdigheid troef. Sfeervolle stukken worden vermengd met scherpe riffs, rollende bassdrums. Grunts, screams en emo-zang wisselen elkaar af zonder dat het écht schizofreen over komt. Tussen de vette riffs is zelf ruimte voor post-rockerige momenten. In de heftigere passages doet de band denken aan Opeth, Be'lakor en In Mourning. Een nummer als Southern Shores, een instrumentaal overgangetje, had niet misstaan op één van de Opeth-platen (niet de laatste daarentegen).
Het heeft echter weinig zin om bepaalde nummers eruit te lichten die stereotiep zijn voor de band of de plaat. Ænigma moet je ondergaan en ervaren. De heldere mix van Jens Bogren (Opeth en andere) draagt prima bij aan de kwaliteit die In Vain ook op haar jongste brengt. Mocht je voor de snelle hap gaan dan raad ik je in ieder geval het nummer Culmination Of The Enigma aan waarin zelfs een saxofoon (die komt nog een paar keer terug) een riedeltje meespeelt. Het opvolgende Times Of Yore komt dan weer met een brute Morbid Angel-riff op de proppen. Heerlijk.
Ik betrap mij erop dat ik toch weer nummers loop te duiden die de kracht van Ænigma in een notendop laten blijken. Het heeft niet veel zin. Nogmaals. Zelf gaan luisteren, van A tot Z liefst, en dan nog maar eens beluisteren. In Vain gaat wederom hoge ogen gooien in de jaarlijstjes. Dat kan niet anders.
Tracklisting:
| * Reageer |
