| Gepost door: Jan Hendriksen | Zondag 20 Juni 2004 - 18:38 |
Esoteric - Subconscious Dissolution into the Continuum
Seasons of Mist - 2004
Doom is aan een fikse opmars bezig de laatste maanden, My Dying Bride bracht een erg goede plaat uit, Mourning Beloveth verraste iedereen met Sullen Sulcus, Officium Triste vestigde zijn plaats in de doomtop met Reason en Morgion is terug van weggeweest met hun laatste plaat. Buiten dat waren er de fantastische doomconcerten die het genre weer wat extra aandacht gaven. En dan is er nu eindelijk de vierde cd van het Engelse Esoteric, een band die funeral doom naar een hoger nivo heeft getild.
Subconscious Dissolution into the Continuum begint met Morphia, een track die het kenmerkende Esoteric geluid. Lage, donkere en trage gitaarpartijen vergezeld van de bijpassende grunts en screams van Greg Chandler. Het tweede nummer, The Blood and the Eyes, laat een wat andere kant van Esoteric zien, het nummer is wat betreft toonhoogte een stuk hoger dan Morphia en heeft een wat minder donkere sfeer over zich, het klinkt iets 'opgewekter'. Één van de drie gitaarpartijen heeft wat weg van een trage, langgerekte solo. Het nummer wordt er wat zweveriger en erg mooi van. Het nummer sluit af met een up tempo stuk zoals we wel meer kennen van vorige werkjes.
Grey Day is ongeveer een mix van de eerste twee nummers. Ietwat zweveriger dan ouder Esoteric werk, maar nog absoluut 100% Esoteric. In dit nummer is goed te horen dat de muziek complexer is geworden, vooral de driedubbele gitaarpartijen zijn niet na één keer luisteren goed te horen, je moet dit nummer een paar keer horen om de verschillende lagen in de compositie goed tot je te nemen.
Het album sluit af met het korte Arcane Dissolution, wat meer richting de soundscapes gaat dan naar funeral doom. Op wat gesamplede uthalen van zanger Greg na, komt er ook geen zang in dit nummer voor. Weer een ander gezicht van Esoteric op een album met slechts vier nummers.
Met iets meer dan vijftig minuten is dit voor Esoteric begrippen een erg kort album, toch weten de Greg Chandler, Gordon Bicknell en Steve Peters (de rest is pas na de opnames bij de band gekomen) in vier nummers een Esoteric neer te zetten die niet voordrentelt met hetzelfde geluid, maar ze weten nieuwe geluiden naadloos te verweven in stukken die op oudere albums terug te vinden zijn. Subconscious Dissolution into the Continuum is een prachtig album geworden wat niet na een aantal keer gaat vervelen, maar die groeit bij elke luisterbeurt.
Nu eens zien of de nieuwe Shape of Despair dit kan overtreffen ...
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
