| Gepost door: Jan Hendriksen | Donderdag 04 November 2004 - 15:07 |
In 2003 was het tweede album The Beyond één van de meest besproken metal/hardcore hybrides van dat jaar. De toevoegingen van Neurosis-elementen zorgde voor een stijl die sindsdien alleen maar populairder geworden is, ook dankzij sterke releases van Isis en Mastodon. Maar de zes heren hadden na The Beyond het gevoel dat ze wat betreft de stijl van The Beyond op hun top zaten en dat ze dus andere paden wilden bewandelen. De band ging zich verdiepen in het principe, dat je om harde muziek te maken niet perse de volumeknop op tien hoeft te zetten. Om dit te bewerkstelligen voegde de band het zevende bandlid aan de line-up toe: Anders Teglund, voor toetsenpartijen en samples.
Meestal als een er geluiden bij een band vandaan komen over verandering van stijl, en dan het met name het zoeken in toetsen, begint er bij mij altijd een beetje vrees te ontstaan voor een flinke berg slappe hap. Het zal niet de eerste keer zijn dat een band bij een switch van stijl overstapt naar een versie van slappe rock.
Met een klein spoortje van angst plaatste ik dan ook Salvation voor de eerste maal in mijn cd-speler. Het eerste wat me opviel: acht nummers in ruim zeventig minuten, enkele nummers van meer dan tien minuten. Bij de eerste tonen van het eerste nummer Echoes merkte ik al dat de Neurosis-invloeden absoluut niet weg zijn. Die invloeden zijn juist gebleven, en de band is daar op verder gaan borduren, veel lange, slepende hoog cleane gitaarpartijen, veel sfeerpartijen middels toetsen en samples, en een fantastisch vorm van de kunst van het weglaten. Het album geeft je het gevoel of de band urenlang over elke toon heeft nagedacht en gediscussieerd, alles staat in dienst van het nummer en de sfeer van het nummer. En om terug te komen op het verlangen van de band om harde muziek te maken zonder een hoog volume, als ik de intense stukken van bijvoorbeeld Vague Illusions beluisterd heb ik echt het gevoel dat dit één van de hardste en intense stukken muziek is die ik ooit heb gehoord. Op dit album zou je bijna kunnen spreken van een kruising tussen soundscapes, metal en psychedelische muziek van de eind zestiger jaren. Het is zowel rustgevend als intens.
Een andere wisseling in de line-up is de nieuwe drummer Thomas Hedlund, deze man drumt een stuk melodieuzer en gevoeliger dan de vorige drummer, wederom die kunst van inhouden en weglaten zorgt voor een drumpartij die je weinig hoort. Op Salvation is er een gastbijdrage van de Zweedse singer/songwriter Tiger Lou, die de tracks Leave Me Here en Crossing Over een extra lading geeft door zijn cleane vocalen.
Cult of Luna heeft mij met dit album volledig overrompeld, dat een band zulke fantastische emotionele, ingetogen, intense en rustgevende muziek kan maken. Verplichte kost voor de liefhebbers van Isis, Neurosis en Mastodon.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
