| Gepost door: Jan Hendriksen | Zondag 13 Maart 2005 - 17:19 |
Een kleine twee jaar geleden werd ik het tweede album van deze Ierse death/doomers volledig van mijn stoel geblazen. The Sullen Sulcus was voor menig doomliefhebber een donder bij heldere hemel en legde de band zelf ook geen windeieren. Bijna voor elke band is het gruwelijk moeilijk om na een album waarmee ze zijn "doorgebroken" een nieuw album te schrijven. Immers, dit nieuwe album zal overal en altijd vergeleken gaan worden met zijn glorieuze voorganger.
De vijf Ieren hebben voor mij in ieder geval niet aan de verwachtingen weten te voldoen. A Murderous Circus begint met The Apocalyse Machine een typisch Mourning Beloveth nummer met slepende riffs, gesproken tekst en Darren's grunt. Ook word direct al het minpunt van dit album duidelijk, de ondermaatse productie. De muziek is her en der te dun opgenomen. In stukken waar Darren's grunt qua toon omhoog gaat zakt deze enorm in volume en inhoud, en de cleane zang van Frank kent ook af en toe zijn minpuntjes wat betreft sound, en dit terwijl op het vorige album en live deze heren zo gruwelijk goed overkwamen. De gitaren klinklen in de lagere regionen zoals het hoort, maar als de solopartijen en hogere partijen komen, dan valt ook hier weer een stukje feeling in de muziek weg.
Dan de nummers op dit nieuwe album, zoals al gezegd is de openingstrack een typisch MB nummer wat zo op The Sullen Sulcus of Dust had kunnen staan. De tweede track is een stuk instrumentaler en simpeler van opzet dan we gewend zijn van MB, korte riffs, simpele, herhalende zanglijnen. En wederom een lang nummer, alle tracks zijn gemiddeld een klein kwartiertje. The Chrashing Wave laat weer wat meer van het oudere geluid door schemeren, maar wat ik blijf missen zijn die geweldige en emotionele dubbele gitaarpartijen. Wel laat in dit nummer Frank zich weer horen, wiens cleane zang altijd extra lading aan de nummers geeft. Zo kabbelt de cd voort door de laatste twee tracks Nothing (The March of Death) en ... Yet Everything, die de lijn volgen die door de eerste nummers is uitgezet, waarbij opvalt dat de latere nummers momenten kennen die akelig dichtbij The Sullen Sulcus komen.
Dit album valt bij de eerste paar luisterbeurten eigenlijk behoorlijk tegen, maar na enkele luisterbeurten wen je aan de mindere productie en de aanpassingen in enkele nummers. Het wordt dan een verdomd goed album, alleen kan het bij mij nog niet tippen aan The Sullen Sulcus.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
