| Gepost door: Triforce | Woensdag 29 Juni 2005 - 22:38 |
De grote zaal van 013 was redelijk gevuld deze avond. De aftrap werd gedaan door Everytime I Die. Deze Amerikanen pasten niet helemaal bij de andere bands van deze avond, die toch een stuk heavier waren. De beste omschrijving die ik van deze band kan geven is een combinatie van rock en metalcore: een soort 'rock 'n mosh'. De muzikanten waren zeker niet onaardig, met name de drummer. Het grootste gedeelte van de zaal zat niet bepaald op deze band te wachten, maar ze deden hun best. Een minpunt was de matige zanger die vooral bij de rockstukken behoorlijk vals stond te zingen. Op mij maakt dit Everytime I Die in ieder geval weinig indruk en halverwege de set mochten ze van mij al weer ophouden. Maar smaken kunnen natuurlijk verschillen. Feit blijft dat deze band waarschijnlijk beter tot zijn recht zou komen met bands met een vergelijkbare stijl.
Als tweede moest de band waarvoor ik eigenlijk naar Tilburg was afgereisd het podium betreden: Unearth. In de zomer van 2004 had ik ze al eerder in 013 gezien. Gehoord had ik ze toen nauwelijks. Ze waren toen een van de vele bands op een tweedaags festival en de geluidsman had uitgerekend het optreden van Unearth uitgekozen als geschikt moment om een hapje te gaan eten. Niet uitversterkt(!) en duidelijk niet in het beste humeur werkte de band haar set af, maar in de grote zaal van 013 verzoop het geluid dat van het podium afkwam compleet. Ik heb ze toen dus wel gezien, maar gehoord daarom dus nauwelijks. Het was nu dus tijd voor een revanche. Op plaat vind ik de vorige cd van deze band namelijk misschien wel het beste wat er in 2004 is uitgekomen. Godzijdank bleef de mengtafel deze keer bemand en Unearth ging er volledig voor. Met een volleerde rocksterren-act werd er een uitstekend optreden de zaal in geslingerd. Met name een van de gitaristen haalde de raarste stunts uit op het podium, maar bleef tegelijkertijd strak spelen en vingerbrekende toeren uithalen. Deze tweede keer Unearth was dus duidelijk geslaagd.
Ik had eigenlijk verwacht dat Caliban als tweede zou spelen, maar blijkbaar zijn deze Duitsers inmiddels al populair genoeg om de voorlaatste plaats op de bill in te nemen. Het podium werd volgebouwd met banners en backdrops en het geheel zag er erg professioneel uit. Ik volg deze band al sinds hun eerste album A Small Boy And A Grey Heaven en de twee albums die daarna kwamen vond ik ook uitstekend, maar het nieuwe werk kan me niet echt overtuigen. Het geheel is een beetje te gemaakt geworden. De harde randjes zijn eraf geslepen en de agressie van vroeger mist de band nu. Er werd ook voornamelijk nieuw werk gespeeld en ondanks de enthousiaste podiumact kwam het op mij te geregisseerd over. Naar mijn mening mag Caliban wel iets meer terug naar haar roots.
Headliner Lamb Of God had over belangstelling niet te klagen. De naam van de band werd voor aanvang in de zaal gescandeerd en vanaf de eerste tonen was het meteen feest. De trage, zware metal van deze Amerikanen deed mij af en toe aan Pantera denken en dat waren voor mij dan ook de beste momenten. Het clichebeeld werd weer eens waarheid toen de nodige joints op het podium werden genuttigd. Duidelijk een geval van een Amerikaanse band op tour die Nederland aandoet. De heren hadden hem goed hangen en bedankten de lokale koffieshop en hun favoriete biermerk. Ik vond Lamb Of God zeker niet onaardig spelen, maar ik vond het niet de beste band van de avond. Daarvoor vond ik de muziek van deze mannen toch iets te eentonig.
Links:
| * Reageer |
