| Gepost door: Triforce | Donderdag 15 September 2005 - 22:10 |
Chimaira - Chimaira
Roadrunner/CNR - 2005
Man, man, man, wat heeft Chimaira met deze 'self-titled' derde plaat een enorme knaller afgeleverd! De band zal voor de gemiddelde Zware Metalen-lezer natuurlijk geen onbekende meer zijn, maar toch nog maar even snel de belangrijkste wapenfeiten op een rijtje. In 2001 verscheen het debuut Pass Out Of Existence bij Roadrunner. Dit album werd goed ontvangen, maar de echte knaller kwam pas toen twee jaar later The Impossibility Of Reason verscheen. Op deze tweede plaat was Chimaira wat volwassener geworden en de songstructuren en instrumentbeheersing waren gegroeid.
Het debuut had ik zelf ook opgepikt onder het mom van: "Hee, een nieuw Roadrunner-bandje. Laat ik het eens checken". Na in eerste instantie omver geblazen te worden door de onbeschoft vette productie, ging de plaat snel vervelen. Het was destijds toch nog vooral een typische Roadrunner band zonder eigen smoel. The Impossibility Of Reason draait echter nog steeds regelmatig zijn rondjes in de cd-speler. Deze plaat valt voor mij dan ook zeker onder de 'moderne klassiekers'. De band heeft zich nog steeds doorontwikkeld en komt nu dus met de derde plaat, simpelweg Chimaira genoemd.
Een tijdje terug was opener Nothing Remains al via allerlei internet-promotie te beluisteren en het werd snel duidelijk dat de band alleen maar harder is geworden. Veel bands bewandelen de omgekeerde weg, maar als Chimaira zo doorgaat dan zijn ze over pakweg drie albums een pure death metal band geworden. Er zitten in deze plaat zelfs al stukken die daar aan doen denken. Een van de redenen hiervoor is wellicht ook het toetreden van drummer Kevin Talley tot de band. Deze trommelaar sloopte eerder al drumstellen in bands als Misery Index en Dying Fetus, ook niet de subtielste orkestjes. Met name zijn dubbele bass-werk is erg lekker. Natuurlijk zijn de typische groove-stukken nog steeds aanwezig in de muziek van Chimaira, maar ze zijn nu nog grootser en bruter dan op de vorige albums.
Een ander opvallend gegeven is het solowerk van Rob Arnold. Hij laat af en toe heerlijke friemelsolo's horen die het metal-gehalte alleen nog maar meer opschroeven. De nummers zijn iets langer dan voorheen, gemiddeld een minuut of vijf. Chimaira heeft dan ook geprobeerd om de muziek wat meer lagen te geven zodat de luisteraar de nummers beter gaat waarderen naarmate hij het album vaker beluisterd. Verwacht geen al te ingewikkelde toestanden, maar de opbouw en structuur van de nummers gaan wel verder dan bij een ouder nummer zoals bijvoorbeeld Power Trip.
Chimaira is volwassen geworden en is een band geworden die wat mij betreft boven subgenres als nu-metal of New Wave Of American Metal uitsteekt. Dit is gewoon een beest van een metal-album!
Tracklist:
Roadrunner/CNR - 2005
Man, man, man, wat heeft Chimaira met deze 'self-titled' derde plaat een enorme knaller afgeleverd! De band zal voor de gemiddelde Zware Metalen-lezer natuurlijk geen onbekende meer zijn, maar toch nog maar even snel de belangrijkste wapenfeiten op een rijtje. In 2001 verscheen het debuut Pass Out Of Existence bij Roadrunner. Dit album werd goed ontvangen, maar de echte knaller kwam pas toen twee jaar later The Impossibility Of Reason verscheen. Op deze tweede plaat was Chimaira wat volwassener geworden en de songstructuren en instrumentbeheersing waren gegroeid.
Het debuut had ik zelf ook opgepikt onder het mom van: "Hee, een nieuw Roadrunner-bandje. Laat ik het eens checken". Na in eerste instantie omver geblazen te worden door de onbeschoft vette productie, ging de plaat snel vervelen. Het was destijds toch nog vooral een typische Roadrunner band zonder eigen smoel. The Impossibility Of Reason draait echter nog steeds regelmatig zijn rondjes in de cd-speler. Deze plaat valt voor mij dan ook zeker onder de 'moderne klassiekers'. De band heeft zich nog steeds doorontwikkeld en komt nu dus met de derde plaat, simpelweg Chimaira genoemd.
Een tijdje terug was opener Nothing Remains al via allerlei internet-promotie te beluisteren en het werd snel duidelijk dat de band alleen maar harder is geworden. Veel bands bewandelen de omgekeerde weg, maar als Chimaira zo doorgaat dan zijn ze over pakweg drie albums een pure death metal band geworden. Er zitten in deze plaat zelfs al stukken die daar aan doen denken. Een van de redenen hiervoor is wellicht ook het toetreden van drummer Kevin Talley tot de band. Deze trommelaar sloopte eerder al drumstellen in bands als Misery Index en Dying Fetus, ook niet de subtielste orkestjes. Met name zijn dubbele bass-werk is erg lekker. Natuurlijk zijn de typische groove-stukken nog steeds aanwezig in de muziek van Chimaira, maar ze zijn nu nog grootser en bruter dan op de vorige albums.
Een ander opvallend gegeven is het solowerk van Rob Arnold. Hij laat af en toe heerlijke friemelsolo's horen die het metal-gehalte alleen nog maar meer opschroeven. De nummers zijn iets langer dan voorheen, gemiddeld een minuut of vijf. Chimaira heeft dan ook geprobeerd om de muziek wat meer lagen te geven zodat de luisteraar de nummers beter gaat waarderen naarmate hij het album vaker beluisterd. Verwacht geen al te ingewikkelde toestanden, maar de opbouw en structuur van de nummers gaan wel verder dan bij een ouder nummer zoals bijvoorbeeld Power Trip.
Chimaira is volwassen geworden en is een band geworden die wat mij betreft boven subgenres als nu-metal of New Wave Of American Metal uitsteekt. Dit is gewoon een beest van een metal-album!
Tracklist:
- Nothing Remains
- Save Ourselves
- Inside The Horror
- Salvation
- Comatose
- Left For Dead
- Everything You Love
- Bloodlust
- Pray For All
- Lazarus
Line-up:
- Mark Hunter - vocalen
- Rob Arnold - solo gitaar
- Matt De Vries - slaggitaar
- Jim La Marca - bas
- Kevin Talley - drums
- Chris Spicuzza - keyboards/electronics
Links:
| * Reageer |
