| Gepost door: Jan Hendriksen | Zaterdag 12 Augustus 2006 - 21:48 |
Maar liefst vier jaar hebben de fans van het Amerikaanse trio Agalloch moeten wachten op een nieuw compleet album, wel kwamen er niet minder dan drie EP's in die vier jaar uit, maar ja, een album blijft toch iets waar men net wat meer op zit te wachten dan EP's. Vier jaar is een beste tijd voor een band, in vier jaar kan er veel veranderen, en aangezien hun vorige album The Mantle toch een klein beetje de status van een klassieker heeft is het dan altijd spannend om te horen wat een band doet om toch met iets nieuws op de proppen te komen.
Ashes Against the Grain klinkt direct naar Agalloch, de band heeft een erg uniek en specifiek geluid die je vrij snel weer terughoort zodra opener Limbs begint. Ook in deze opener hoor je direct dat er voor een ietwat zwaardere aanpak gekozen is. Er wordt wat meer gebruik gemaakt van de blackish grunt van John Haughm. De cleane zang die mij op The Mantle zo af en toe begon te irriteren (vooral na meerdere luisterbeurten) wordt minder gebruikt en er wordt meer afgewisseld in de verschillende stemmen. De gitaarpartijen zijn eigenlijk niet zwaar veranderd, een lekkere mix van doom, black en prog zorgt voor een mooie dikke onderlaag en lekker zweverige loopjes daarover heen, gelukkig zonder te veel de aandacht te trekken naar gepiel. Een verandering die mij wel opgevallen is, is dat er meer gebruik gemaakt is van electronica en sampling, gelukkig alleen puur voor sfeer, luister bijvoorbeeld maar eens de bijna drone aandoende track This White Mountains on Which You Will Die, die heerlijk opent voor Fire Above, Ice Below. Een veel meer folk aandoende nummer. De folk elementen zitten op Ashes Against the Grain meer in de tweede helft van het album, De vijfde track, Not Unlike the Waves zou niet vreemd gestaan hebben op In the Woods'... HEart of the Ages. Net als op debuutalbum Pale Folklore bevat de nieuwe plaat een drieluik, eigenlijk meer één lang nummer verdeeld over drie delen. Our Fortress is Burning laat een heerlijk doom/folkintro horen die in het tweede gedeelte overgaat naar een wat meer intenser doom/dark/prog met een minimum aan zang, geweldige opbouw naar een heerlijk intens stuk dark metal, die aan het eind van het tweede deel instort en overgaat naar wederom een bij dronish stuk.
Ik was zelf eigenlijk een beetje uitgekeken op Agalloch, de muziek ging me op den duur vervelen, maar dit album heeft ze weer helemaal teruggezet waar ze horen. Dit trio weet een uniek stukje muziek neer te zetten die op dit derde album van hogere kwaliteit is dan ooit en die alle liefhebbers van doom en darkmetal blind aan kunnen schaffen, ik zou bijna zeggen dat het een verplichte aanschaf is, daar ik er vrij zeker van ben dat dit album meer een klassieker zal worden dan The Mantle.
Tracklist:
line-up:
Links:
| * Reageer |
