| Gepost door: Jan Hendriksen | Dinsdag 03 Oktober 2006 - 15:47 |
De nieuwe My Dying Bride reviewen, geweldig, er zijn nog maar weinig genres waarvan de iconen van dat genre nog actief en productief zijn. Wat voor een recensist zowel een zege als een vloek is, je weet immers dat je een kwaliteitsproduct op je bordje voorgeschotelt krijgt, maar de lezer verwacht wel wat meer van een review van dit album dan van een review van Sjek sjek en de vloeitjes uit Lutjebroek. Maar ach, het houdt je van de straat dus doen we maar eens een poging.
My Dying Bride is voor velen en ook voor mij een band die de introductie was tot de doommetal, albums als As the Flower Withers en Turn Loose the Swans staan in menig metal kastje een welverdiend plaatsje in te nemen. Gedurende de jaren is de sound licht veranderd, de zwaardere (death)metalinvloeden zijn wat meer naar de achtergrond geschoven, de melodramatische invloeden zijn wat belangrijker geworden. De zang is meer richting clean geschoven en de grunts worden steeds meer sporadisch toegepast. Er werd een keer flink geëxperimenteerd op 34.788%... complete waarna er toch aardig wat mensen waren die wat vraagtekens bij de toekomstige koers van My Dying Bride plaatsten. De drie studio-albums na dit experiment lieten weer een "normale" My Dying Bride horen die toch wel het een en ander in sound aangepast hadden, de meningen daarover liepen wederom flink uiteen. Ikzelf was zeer onder de indruk van The Light at the End of the World, maar The Dreadful Hours en Songs of Darkness, Words of Light pakten me daarna weer stukken minder, menigeen had precies de omgekeerde mening. Wat het inmiddels ruim zestien jaar bestaande Engelse na deze drie albums zou gaan doen was denk ik voor veel liefhebbers de grote vraag van dit jaar. Eind augustus werd het artwork bekend gemaakt, en aan de hand daarvan meende ik al te zien dat de band anders te werk was gegaan.
Nu de promo inmiddels een paar honderd keer de verschillende cd-spelers in huize Hendriksen van binnen gezien heeft, kan ik wel zeggen dat ik zeer aangenaam verrast ben door A Line of Deathless Kings. Ten eerste heeft My Dying Bride weer een ouderwets groeialbum gemaakt, bij de eerste paar luisterbeurten kon ik moeilijk een mening vormen over deze plaat. Grote blikvangers zijn de zang van Aaron, een grotere aanwezigheid van de toetsen en een wat innovatiever spel.
Vond ikzelf dat Aaron op The Dreadful Hours en Songs of Darkness, Words of Light een vermoeide indruk achterliet, op dit nieuwe album klinkt hij mijns inziens als herboren. Zijn cleane zang is met grote sprongen vooruit gegaan, hij varieert veel meer in toonhoogte en het lijkt er veel meer op of hij zelf geëmotioneerd raakt van de teksten die hij zingt. De grunts zijn niet geheel verdwenen, een nummer als bijvoorbeeld The Blood, The Wine, The Roses eindigt met een stevig ouderwets stuk MDB-grunts, in het nummer One of Beauty's Daughters gebruikt hij een grunt als geluidseffect wat wederom die bevlieging laat horen. Verder wordt er gebruik gemaakt van dubbele partijen waarbij de tweede stem een Aaron laat horen die je nog nooit eerder gehoord hebt
Al jaren heeft My Dying Bride een toetsenist in de gelederen die eigenlijk meestal amper hoorbaar is, ook op dit album hoef je niet bang te zijn voor irritant gepiel, maar er wordt wel meer gebruik gemaakt van de expertise van Sarah Stanton, die deze plaat op met name de donkerste stukken de muziek een extra, soms bijna onhoorbaar, zetje geeft.
Iemand wees mij erop dat er invloeden van het experimentele 34.788%... complete album te horen zouden zijn, na de eerste paar luisterbeurten verklaarde ik hem nog voor gek, maar door die twee albums eens naast elkaar te leggen hoorde ik inderdaad dat er de gitaristen zich wat breder opgesteld hebben, hiermee de rest van de band meeslepend in stukken die je niet verwacht, maar dit toch onmiskenbaar My Dying Bride zijn. Puntje wat me hierin opvalt zijn de drums, ingespeeld door John van The Prophecy onder begeleiding van intussen ex-drummer Shaun Taylor-Steels. Ik hoor ook hier een grotere speelvreugde en vrijheid, op vorige werkjes vond ik de drums vaak te klinisch en ongemotiveerd klinken, nu klinkt het lekker fris, afwisselend en op en top deathdoom (En horen wij daar bijna een blastbeat aan het einde van het album?).
Als ik dit album moet vergelijken met andere albums van My Dying Bride, zou ik denk toch het meeste wijzen richting The Angel and The Dark River, redenen hiervoor zijn dat ook dat een ontzettend groeialbum is wat mij zelfs nu nog elke keer beter klinkt, en dat album ligt tussen de albums Turn Loose the Swans, het eerder genoemde 34.788%... complete met een productie die weer stamt uit de periode van de vorige drie studio-albums.
Dan het punten geven, wat doe je met een band die al ruim zestien jaar lang de crème de la crème, het neusje van de zalm, de top of the bill is, en die dan nog steeds een album weet uit te brengen, vol met nummers die vanaf de eerste tot de laatste tel boeien, een album waarop ze zich nog steeds weten te verbeteren, een album waarop ze een genre wederom verbreden zonder ondefinieerbaar te worden? Een band die een album kan creëren waarop ze hun oude streken opnieuw tentoonspreiden op een nieuwe fenomenale wijze? En dat allemaal verpakt in een werkelijk schitterende hoes? Hoe zeer ik het ook probeer te vermijden, ik kan geen andere conclusie trekken ....
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
