| Gepost door: Jan Hendriksen | Donderdag 28 December 2006 - 20:35 |
Nee, ik ga niet uitleggen wie Solitude Aeturnus is, als je die naam nog nooit gehoord hebt, dien je heel rap je clearasil te pakken en op te rotten. Deze iconen der doom/power metal zijn al jaren de ongekroonde koningen van de doom. En na een pauze van zo'n acht jaar zijn de heren weer terug. Als je een icoon met een dergelijke status bent, kan een comeback heel gevaarlijk zijn, immers de verwachtingen van de oude fans zijn hoog gespannen, en zijn er na al die jaren nog wel voldoende fans over?
Over dat laatste hoeft men zich zeker niet druk te maken, doom is hip en de oudere, meer power/heavy gerichte vormen van doom doen het al enkele jaren verdomd goed op festivals en in de verkoopcijfers. En dat eerste is puur afhankelijk van het eerste album wat na de bekendmaking van de comeback uitkomt. En dan gooien ze Alone voor je voeten neer.
Solitude Aeturnus blijft namelijk precies doen wat ze altijd hebben gedaan, een heerlijke schijf vol met een partij antieke melacholie gedragen door de gouden keel van Robert Lowe die mede door de erg strakke en lekker volle productie. Die productie is ook eigenlijk het enige waardoor je je ervan bewust blijft dat we in het jaar 2006 zitten. Trek je je daar niets van aan dan zou je je zo wanen in de jaren 1990 - 2000, de manier van zingen, de manier van spelen, alles past zo in dat tijdsframe. Een tijdscapsule verpakt op een zilveren schijfje.
Dit album is een verplichte kost voor iedereen die zich graag nestelt in de oude historie van de doom, voor degene die bang worden van het woordje power in de inleiding, vrees niet, denk hierbij niet aan enge bands als Rhapsody of Fire of dat soort elvengehuppel. Dit is gewoon een klassieker, haal Alone in huis en laat je lekker wegzweven op de heerlijke ritmelijnen, de vloeiende gitaarwerkjes (geen gepiel hoezee) en de werkelijk schitterende zangpartijen.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
