| Gepost door: Kees van Peer | Zaterdag 19 Mei 2007 - 11:34 |
Bij elke in de pijplijn zittende nieuwe plaat van Megadeth begint de geruchtenmachine weer van vooraf aan. "De band keert terug naar de hoogtijdagen van weleer", luidt steevast het verhaal. Zelfs het slappe The World Needs A Hero kreeg in sommige media dit predikaat opgeplakt, waardoor voor de likkebaardende fan de druiven des te zuurder bleken. Het drie jaar geleden verschenen The System Has Failed was al wel een stap in de goede richting en met United Abominations moet het laatste zetje gegeven worden richting de klassiekers Peace Sells ... But Who'se Buying, Countdown To Extinction of zelfs Rust In Peace.
Fans van de band kunnen rustig op twee oren gaan slapen, zonder dat we mogen spreken van een nieuwe klassieker. De gejaagde opener Sleepwalker lijkt duidelijk te maken dat het volkomen snor zit met United Abominations. Fel en verbeten, typisch Megadeth. Ander hoogtepunt is het zwaar aan Iron Maiden refererende Washington Is Next!. Inderdaad, met de eerste twee nummers heeft de band meteen haar troefkaarten uitgespeeld en wordt daarna vooral geconsolideerd. Gewoon goede songs dus, maar geen toppers om een Rust In Peace of Countdown To Extinction van de troon te stoten. Je zou de plaat kunnen categoriseren als een volkomen logische voortzetting van The System Has Failed. Met de Amerikaanse politiek als Mustaine's stokpaardje zijn sommige teksten weer als vanouds, met Washington Is Next!, Gears Of War, Amerikhastan en het titelnummer als nagels aan Bush' doodskist. Om de actualiteit te accentueren wordt met Never Walk Alone zelfs al vooruitgekeken naar de komende Champions League-finale.
De line-up staat als een huis, met de uitmuntende capaciteiten van de Eidolon-broertjes Glen (gitaar) en Shawn (drums) Drover en de bij tijd en wijle lekker kletterende basgitaar van James Lomenzo (o.a. ex-White Lion), die de muziek een extra melodieuze touch meegeven. Om een (veel te) lang verhaal kort te maken: Megadeth is terug aan het front met een degelijk album, al had de nieuwe versie van A Tout Le Monde (Set Me Free), met een gastrol voor Lacuna Coil's Cristina Scabbia, van mij achterwege mogen blijven. Een drol stront met een mooie strik erom blijft immers een drol stront.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
