Fields Of Rock
16 & 17 juni 2007
Festivalterrein Biddinghuizen

Het derde weekend van juni stond dit jaar voor ons in het teken van Fields Of Rock. Vorig jaar vond er geen editie van het festival plaats, de twee jaren ervoor kon je vermaken op de velden in het Goffertpark te Nijmegen. Zowel het Arrow Rock Festival als Fields of Rock zijn dit jaar verhuisd naar de locatie naast het Walibi pretpark, een plek die je misschien ook wel kent van het jaarlijkse laatste weekend van augustus: Lowlands. Dit jaar vormden we een team om de derde editie van Fields of Rock vast te leggen, bestaande uit Kees van Peer, Kimberley Verlangen, Martin Klomp, Jaco Dekker en Renée van der Ster.

Zaterdag 16 juni

Aan Lauren Harris de eer om deze derde editie van Fields Of Rock te openen. Deze 'dochter van' speelt een soort van poppy/rock muziek en wordt bijgestaan door een band bestaande uit een aantal muzikanten die hun sporen reeds hebben verdiend. Zij leggen een lekker bedje neer voor de zangeres. De band musiceert er lekker op los en Lauren weet zich aardig te manifesteren op het podium als frontvrouw. Zangtechnisch kan het allemaal wel wat beter want haar uithalen zijn vaak aan de onzuivere kant. Het publiek laat nummers als als Get Over It, Like It Or Not en Steel Your Fire dan ook gewoon over zich heen komen aan het begin van deze dag. Echt warm worden we hier niet van. [Jaco]

Een dag gaan er al grapjes rond dat de opener van de zaterdag verkeerd gespeld is. The Spyderz gaat openen op deze regenachtige ochtend. Biohazard-zanger en porno acteur Evan Seinfeld vond het wel weer tijd om met een nieuw project te beginnen en dat werden dus The Spyderz. Een groot gedeelte van de vroege bezoekers staat nog te schuilen vanwege de heftige hoosbui maar een aantal wilt toch alvast The Spyderz bekijken op de Rage stage. Al met al is dit best om aan te horen! Het doet enigszins denken aan Motörhead meets Misfits en geeft al wat sfeer aan het nog natte en relatief rustige terrein. Hier en daar lijkt het me beter dat Seinfeld beter bij Biohazerd kan blijven zingen, want niet alle zang gaat even zuiver en soms komen er ook aparte tweestemmige stukken in voor: hard en vals. Muzikaal is het echt wel om aan te horen met hun eigenzinnige rock 'n roll geluid. Deze festivalopener is leuk gekozen en leuk om te horen! [Kimberley]

Van tevoren had ik een vrij hoog beeld van Panic Cell want op zijn tijd kan ik nu-metal best waarderen! Met stevige muziek komt Panic Cell op en zodra zanger Luke Bell zijn scheur opentrekt maken ze mijn verwachtingen van echt stevige nu-metal direct waar! Bijna niet te volgen drums met een pittig karakter, want wat gaat drummer Lee Turner tekeer op zijn drums, en een prachtig stemgeluid weten de Temple of Rock een stuk voller te krijgen. Een aantal bezoekers maken de vergelijking met Drowning Pool en die vergelijking klopt wel! Panic Cell heeft de tent op een leuke manier geopend maar ik denk dat deze mannen later op de dag net iets meer bezoekers hadden getrokken, als iedereen iets meer opgewarmd was. [Kimberley]

De volgende band, die ik mag gaan bekijken is Bloodsimple. Deze band moet het echter doen met een minder geluid en hierdoor komen niet alle nummers even goed over. Zanger Tim Williams beschikt over een redelijke strot maar komt in de gezongen gedeeltes toch wat te kort. Nummers als Straight Hate en Blood In Blood Out met House Of The Rising Sun tussenstuk bevatten genoeg leuke elementen, maar de totale indruk is toch een 'rommelige'. Tim is zich daar waarschijnlijk zelf ook bewust van want om de aandacht van het publiek er toch bij te houden, roept hij dingen als ' Give it up for Mastodon' en 'Give it up for Slayer'. Deze band zie ik liever in een klein zaaltje waar de mix van hardcore en metal veel beter tot zijn recht komt dan hier het geval is. [Jaco]

After Forever heeft inmiddels al wel meerdere malen laten zien en horen dat zij garant staan voor een professionele en toch ook boeiende show (wat me moeilijk lijkt als de routine er in gaat sluipen). Gitaar- en gruntman Sander Gommans is er voorlopig even niet bij. De band geeft hiervoor verschillende redenen aan, maar men lijkt het te willen houden op een burnout. Allemaal prima, om het gemis van Sander te compenseren heeft de band George Oosthoek (Pleurisy, ex-Orphanage) gestrikt om de grunt waar te nemen. Dit is erg gepast, want George zijn strot is gemaakt om perfect over het industrieel klinkende drumwerk heen te schreeuwen. Nadeel hiervan was alleen dat Delain het de dag erna moest ontgelden, helaas geen gruntende Oosthoek voor hen. After Forever koos voor een lekker gevarieerde setlist, waarbij nummers van zowel het relatief oudere Decipher (2001) als van de recente selftitled aan bod kwamen. Floor klonk helder, en het mag best gezegd worden dat de toevoeging van George een zeer goede is, waarbij de stem van Floor wellicht nog net iets scherper uit de hoek komt. Sterke show! [Renée]

Langzaam begint het zonnetje al te schijnen en wordt het in de Temple of Rock al gezellig. In This Moment is aan de beurt. Ze spelen eigenlijk net op de verkeerde dag, want de officiële release van hun debuut album Beautiful Tragedy is de dag nadat ze op Fields of Rock spelen. In een aparte blauwe (lolita?) jurk komt zangeres Maria op. Ze ziet er lief uit maar hoe verder het optreden vordert blijkt het tegendeel waar te zijn. Maria is een beest en brult harder dan de dames van Kittie in hun jongere jaren. Er zitten flink stevige gitaarpartijen bij die een aantal mensen doet verbazen. Hier en daar doet het ietwat denken aan My Chemical Romance maar door het stevige gitaarwerk weer meer richting Slipknot. Lekker afwisselend dus! Ook de hoeveelheid fans doet me even opkijken, want dat zijn er aardig wat! Van In This Moment gaan we waarschijnlijk nog flink wat te horen krijgen. [Kimberley]

Zowel grote als kleine bands kennen vaak een flink verleden aan bezettingswisselingen. Zo ook Motörhead. In de beginjaren van de band maakte 'Fast' Eddie Clarke namelijk ook deel uit van dit gezelschap. Zijn bijdrage aan de band was namelijk zeker geen geringe, zo was hij ook verantwoordelijk voor het creëren van nummers als Ace Of Spades, Overkill en Bomber. Eddie Clarke verliet Motörhead in 1982 en startte een nieuwe band samen met drummer Jerry Shirley (Humble Pie), bassist Pete Way (vetrok vervolgens naar Ozzy Osbourne) en zanger Dave King die de naam Fastway kreeg. Deze samenstelling verliep niet geheel naar wens, waardoor Dave en Eddie de band in 1986 voor het laatst nieuw leven in bliezen met Alan Connor op drums, Paul Reid op bas en Shane Carroll als tweede gitarist. Tijdens deze Fields Of Rock editie kwamen de ouwe rockers nog éénmaal bij elkaar om te laten zien wat zij nog kunnen. Tot dusver zijn er geen plannen om een heroprichting te realiseren, dus hebben velen kunnen profiteren van een vrij unieke kans deze band eens live te zien. Dat Eddie het optreden nog niet verleerd is, was al gauw duidelijk. Als het goed is doet hij dit nog geregeld met Tank, maar rond dat project is het ook al beangstigend lang erg stil. Liefhebbers van Rock and Roll in het (hoe kan het ook anders) straatje van Motörhead hebben uiteraard kunnen genieten van enkele topnummers, die de band tussen 1982 en 1990 produceerde (voor de kenners: Trick Or Treat, Easy Livin', Say What You Will, Make My Day en Station). Gezien Fastway de laatste jaren nauwelijks meer onder de aandacht is gebracht, hebben een hoop mensen deze show aan hun neus voorbij laten gaan. Dat is erg jammer, want de heren waren zeker de moeite waard om eens te bekijken en te beluisteren. Zo zien we maar eens dat dergelijke recht toe recht aan Rock and Roll ook zonder Lemmy op zang erg interessant kan zijn! [Renée]

Op de plek waar in eerste instantie After Forever zou spelen en in tweede instantie Papa Roach, kwam het uit Seattle afkomstige Aiden te voorschijn in de tent. De band kent ware zelfspot, windt er geen doekjes om om als "galyords" te worden bestempeld en spreekt het publiek al even cynisch aan, "hey kids, are you having some fun?" Zanger Wil Francis vond het dan ook geen vreemde gewoonte om enkele mensen op de eerste rij publiek onder te spugen. De Fields of Rock organisatie had de band uit Seattle laten komen om het veelbelovende karakter van deze emocore. In Amerika wordt de band namelijk al in een hokje geplaatst met A Fire Inside en My Chemical Romance. In Nederland moesten de jongens zich nog bewijzen. Gezien het speelschema wat rommelig was en een groot gedeelte van de bezoekers de gezellig in de tent kwam opzoeken, hebben zij vermoedelijk een grotere kans gekregen dan verwacht. Of dit is gelukt betwijfel ik, want de communicatiestijl van de heren moet je maar net aanstaan en daarbij zou ik geen fan meer zijn als er in mijn gezicht gespuugd werd door de zanger. [Renée]

Wie bij de naam Dublin Death Patrol een zelfmoordcommando uit de Ierse hoofdstad verwacht is eraan voor de moeite. DDP is een groepje oude schoolkameraden uit het stadje Dublin, gelegen in de Bay Area van San Fransisco, die de afgelopen decennia hun sporen in de thrash-scene hebben achtergelaten en nu, for old times sake, met elkaar een lekkere pot old-school thrash maken. Door het wegvallen van Machine Head mag het zevental nota bene het hoofdpodium betreden, wat uiteraard geen overbodige luxe is voor deze bende. Dat de thrash-veteranen louter voor de lol een lekkere bak herrie met elkaar willen maken is meteen duidelijk. Onder aanvoering van Steve 'Zetro' Souza (ex-Exodus) en Chuck Billy (Testament) worden de hoofdzakelijk up-tempo nummers van de debuutplaat DDP For Life dolenthousiast over de meute uitgestrooid, al moet worden gezegd dat mede door het gebruik van drie gitaristen het geluid behoorlijk in een brei verzandt. Herkenningspunten voor de oudere rockers zijn Lights Out (in Dublin) van UFO en de twee(!) Thin Lizzy-covers Cold Sweat en Thunder And Lightning, waarmee Ierland toch nog een woordje meespreekt. De stemmen van beide vocalisten contrasteren lekker met elkaar door het scherpe, bijtende geluid van Souza en een dieper brullende Billy. Als Souza het ontstaan van de Bay Area-thrash in het kort samenvat door de voorloper van Testament, genaamd Legacy, aan te halen, komt de Testament-kraker Alone In The Dark nog aan bod. Al met al een aardige kennismaking. [Kees]

Na tweemaal te zijn doorgeschoven in het programma plus nog eens ruim uur extra vertraging stond het Amerikaanse Papa Roach dan eindelijk in de Temple Of Rock. De heren, die enige jaren terug doorbraken met de dikke hit Last Resort en het vervolgens nogmaals flikten met Broken Home hadden de dag ervoor (als ik mij goed heb laten informeren) een show in Oostenrijk gehad, waardoor het niet haalbaar was om er op tijd te zijn. Helaas één van de missertjes in de planning, waardoor het halve schema werd omgegooid. "Typisch Amerikaans" kunnen we wel weer meegeven aan de band, ik weet niet wát het exact is, maar een bepaalde houding van de mannen op het podium verraadt de afkomst. Voornamelijk op zanger Jacobi Shaddix was dit van toepassing, die zijn voeten nauwelijks op de planken wist te houden. Veel sprongen, van het podium af om in de frontstage area het publiek van dichtbij uit te dagen, veelvuldig gevraag om moshpits zorgden voor een energiek spektakel, waarbij het automatische piloot gehalte qua uitvoering van de setlist enigszins werd verdoezeld. Uiteraard brak het goed los tijdens de eerder genoemde hitjes van Papa Roach, maar "een tikkie standaard" is wellicht de beste treffer om een beeld te geven van dit optreden. [Renée]

Black Sabbath in een stralend zonnetje, het kan allemaal op Fields Of Rock en het werkt nog ook. Weliswaar onder de naam Heaven & Hell, maar dat neemt natuurlijk niemand serieus. Het gezelschap met Ronnie James Dio in de gelederen zet een bijzonder overtuigend optreden neer waarin de heren bewijzen dat het Dio-tijdperk van de band geenszins onder hoeft te doen voor de Ozzy-jaren. Vanaf The Mob Rules wordt duidelijk dat het (hoe kan het ook anders) volledig in het zwart geklede kwartet de aanwezige massa wel eens een memorabel optreden zou kunnen gaan bezorgen. En zo geschiede. Onder een zoals gezegd vriendelijk zonnetje is het genieten geblazen van de klassiekers van de albums Heaven And Hell en Mob Rules, terwijl ook het in mijn ogen zwaar onderschatte Dehumanizer wordt aangestipt middels I. Als backdrop heeft de band de voorspelbare keuze voor de hoes van de Heaven And Hell-plaat gemaakt, terwijl het podium aan weerszijden is voorzien van smeedijzeren hekken tussen stenen pilaren. Redelijk sober, maar het is dan ook de muziek waarin het viertal uitblinkt, met een ontspannen maar subliem riffende Tony Iommi als spil van het geheel. R.J. Dio klinkt zoals gewoonlijk in één woord fantastisch en ik betrap mezelf er wederom op diepe bewondering te koesteren voor deze 65-jarige (!!!) geweldenaar. De sound is voor festivalbegrippen opvallend helder en wat mij betreft had de band na het afsluitende Neon Nights nog wel een half uurtje door mogen gaan. Persoonlijk hoogtepunt: (de door je ziel gaande monsterriff van) The Sign Of The Southern Cross. Geweldig optreden! [Kees]

Tja, dan heb je hooggeprezen albums als Blood Mountain en Leviathan uitgepoept en wordt je de nieuwe Metallica genoemd. Klinkt als materiaal voor het hoofdpodium zou je zeggen! Helaas, Mastodon moest het doen met een plekje op het kleine podium en zag een niet al te gevuld veld voor zich. Wellicht daarom vlamde het optreden niet echt. Natuurlijk was alles muzikaaltechnisch dik in orde en vooral de partijen van trommelaar Brann Dailor zijn niet van deze wereld. Echter, waar de muziek op plaat zo intens is en een soort oerkracht uitstraalt, was dit live vandaag absoluut niet het geval. Volgende keer beter dan maar. [Martin]

De grootste slachtoffers van het Machine Head-debacle waren misschien wel onze Zweedse vrienden van Pain Of Salvation, dat vanaf de Rage-stage voor een schamel aantal bezoekers hun progressieve metal de weide instuurde. Zanger/gitarist/bandleider Daniel Gildenlöw kon het dan ook niet nalaten het publiek hier regelmatig aan te herinneren, maar gelukkig leed de algehele bandprestatie geenszins onder alle tegenslag. De band klonk na een aarzelend begin, waarbij de helderheid in het geluid even ver te zoeken was, hard en zuiver. Alle instrumenten waren afzonderlijk prima te horen en met veel enthousiasme werden oude nummers afgewisseld met nieuw werk van het album Scarsick, zoals het titelnummer, America en Disco Queen. Gildenlöw en co. lieten blijken het goede humeur niet kwijt te zijn en de aanwezigen konden zodoende bijvoorbeeld kiezen of men Undertow of Second Love (beide van Remedy Lane) wilden horen. Tegen het einde van de set liep het veld zo'n beetje helemaal leeg omdat de meeste mensen een stekje gingen zoeken voor Iron Maiden. Het deerde de band allerminst en men speelde gepassioneerd verder alsof er duizenden mensen stonden, waarvoor de Zweden alle hulde verdienen. Bij deze. [Kees]

Het podium wordt bezet door een aantal Marshall stacks en de backdrop van Christ Ilussion siert het podium dus het is weer tijd voor Slayer. Ook al zou je dat niet verwachten als je kijkt naar het zonnetje wat staat te stralen. De setlist is voor een groot gedeelte voorspelbaar maar je kan moeilijk te veel klassiekers schrappen ten faveure van nieuwe songs wanneer je op een festival speelt. De band weet dit maar al te goed en bijna alle klassiekers komen voorbij. Na Die By the Sword wordt er overgegaan in Show No Mercy! en dat had ik dan weer niet verwacht. Van het laatste album worden ook meer nummers gespeeld dan het geval was tijdens de Unholy Alliance Tour II. Zo speelt de band onder andere Cult en Eyes Of The Insane maar ook Jihad en volgens mij ook Supremist. Tom is niet zo goed bij stem en een gedeelte van dit optreden valt dan ook onder de noemer: karaoke. De pauzes tussen de nummers halen hier en daar de vaart uit de set en één en ander komt wat plichtmatig over. Meneer Lombardo maakt ook een aantal opvallende missers maar weet ook een paar keer leuk te improviseren. Het publiek vindt het echter allemaal prima en schreeuwt luidkeels alle teksten mee. Het karaoke gehalte bereikt het hoogtepunt tijdens afsluiter Angel Of Death waarbij Tom meer fungeert als een dirigent, die een 'koor' van zoveel duizend man staat te dirigeren in plaats van dat hij zelf de teksten brult. Een leuk optreden maar voor Slayer begrippen toch wat aan de tamme kant. [Jaco]

De stapel apparatuur die Kamelot had meegebracht bleek veel te groot voor de Rage Stage. Besloten werd om Pain of Salvation te verbannen naar dit kleine podium, en mocht Kamelot dus opdraven in de grote tent. Een tent die helaas erg leeg bleef wat vermoedelijk te maken had met het feit dat de heren van Slayer het hoofdpodium onveilig aan het maken waren. De band speelde er gelukkig geen meter minder om en zette onder aanvoering van een in topvorm verkerende Roy Khan een van de beste optredens van dit weekend neer. Licht en geluid waren perfect en op de goed uitgekiende setlist stond,naast wat werk van het verse Ghost Opera, veel van succesplaat The Black Halo. Nachtegaaltje Simone Simons wipte nog even langs om haar zangpartijen op het nummer The Haunting te vertolken en de samenzang van haar en Roy was werkelijk loepzuiver. Al met al een optreden om U tegen te zeggen! [Martin]

Dragonforce had,wegens het geschuif met acts de hele dag, de pech een half uur later te moeten beginnen. Halverwege de set liep de tent vrijwel leeg daar Iron Maiden haar opwachting op het hoofdpodium maakte. Ook de verkorte soundcheck droeg niet bij aan de feestvreugde want tijdens de eerste nummers vloog de balans tussen de instrumenten alle kanten op. De band liet zich gelukkig niet uit het veld slaan en liet weer zien dat supersnelle, technische metal en acrobatiek prima samen kunnen gaan. Elke vierkante centimeter van het podium werd benut door vooral de beide gitaristen, die al springend en rennend hun scheurplanken rustig de lucht ingooiden en tussendoor ook nog eens de meest fraaie twinsolo's eruit toverden. Frontman ZP was goed bij stem en deed zijn best het achtergebleven publiek op te jutten maar eigenlijk was dit een verloren wedstrijd, want echt veel leven zat er niet meer in de tent. Deze band verdient een herkansing! [Martin]

Nadat de heer Evan Seinfeld, geflankeerd door zijn naar verluidt niet geheel monogame echtgenote Tera Patrick, nog even typisch Amerikaans brallend reclame maakt voor zijn bandje The Spyderz en als dank daarvoor de nodige middelvingers krijgt voorgeschoteld van de voor dit zwakzinnige gelal veel te 'nuchtere' (nou ja...) Hollandse menigte, is het tijd voor het klapstuk van de zaterdag, Iron Maiden.
"A Matter Of The Beast Summer Tour '07". Onder die noemer toert Iron Maiden deze zomer door Europa en een van de haltes is het Fields Of Rock-terrein, alwaar de heren als afsluiter van de zaterdag fungeren. In het kader van het 25-jarig jubileum van The Number Of The Beast krijgt de band's meest geprezen album middels vier nummers van die plaat wat hernieuwde aandacht. Nogal overbodig wellicht na de Early Days-toernee die de band nog maar twee jaar geleden ondernam, maar 't beestje (!) moet toch een naam hebben. Daarnaast hebben de heren nog steeds geen tabak van hun laatste studioplaat A Matter Of Life And Death, voor een snelle marketingjongen een makkie om beide platen te combineren.

Dat de heren hun laatste plaat erg leuk vinden is voor Bruce Dickinson zelfs een reden om zich min of meer te verontschuldigen voor het spelen van vijf songs van die plaat, door letterlijk te verklaren "because we do like the album". "Instead of you" vergeet hij er achteraan te vermelden, want het is, net als ruim een half jaar eerder in Den Bosch, schrijnend om het verschil in publieksreacties te zien tussen de nieuwe nummers en de klassiekers. Toch dient te worden vermeld dat bijvoorbeeld These Colours Don't Run al een stuk energieker klinkt dan een half jaar geleden, maar het is duidelijk dat de massa maar een ding wil horen, namelijk oude shit. Dat krijgen we dan ook, al vergeet de band 22 Acacia Avenue. Foei. Verplichte kost naast nummers van de eerder genoemde platen zijn natuurlijk Fear Of The Dark en The Trooper, waarbij ten overvloede duidelijk wordt waarvoor de duizenden zijn gekomen. Een handenzee siert de weide, wat vanaf de heuvel aan de zijkant een prachtig beeld oplevert.

Het podium is exact hetzelfde als tijdens de A Matter Of Life And Death-toer, inclusief kanon en oorlogszuchtige Eddie. Het geluid is prima, Bruce is uitstekend bij stem en heeft uiteraard ook wel weer wat prikkelends te melden, vooral aan het adres van zijn hartsvriendin Sharon Osbourne. De oude vrienden Tony Iommi, Ronnie James Dio, Geezer Butler en Vinnie Appice worden hartelijk welkom geheten en uiteraard is dit gewoon Black Sabbath, aldus Dickinson, maar 'The Powers That Be' schijnen anders te moeten beslissen.

De algehele indruk is positief, maar ik zou de heren willen verzoeken om na deze tournee A Matter Of Life And Death voorgoed achter zich te laten en over te gaan tot de orde van de dag, want die schijtplaat kennen we nu zo onderhand wel. Het doet namelijk nogal pijn als ik voor mezelf een lijstje maak van klassenummers die de band niet speelt omwille van allerlei saai voortkabbelende deuntjes. Of zouden pak 'm beet Aces High of het 'vergeten' pareltje Afraid To Shoot Strangers niet een tikkeltje beter zijn dan The Reincarnation of Benjamin Breeg of For The Greater Good Of God? Wat denk je zelf? [Kees]