| Gepost door: Jan Hendriksen | Woensdag 20 Juni 2007 - 20:56 |
Ze zijn er weer, het meeste hautaine en toch meest satanische viertal wat Engeland voort kon brengen. Een vijfde album vol met een orgie aan satanische verzen en blastbeats, een kakofonie van monsterlijke geluiden en engelenzang. Deze band is eigenlijk altijd een soort rariteit binnen de vrij bekrompen wereld van de deathmetal geweest, en zal waarschijnlijk altijd door veel standaard deathmetalliefhebbers met een scheef oog bekeken worden.
Redenen hiervoor? Met name dat Akercocke er ook op dit album weer in slaat om een echt diabolisch en erotisch sfeertje neer te planten zonder gemaakt of sneu over te komen. En omdat de band door hun continue ontwikkeling en variatie een uniek geluid heeft, het experiment wordt niet geschuwd en onverwachte elementen worden lustig toegepast.
Na het intro Black Messiah blaast Akercocke eerst goed het album open middels het immens snelle Summon the Antichrist, waarop je duidelijk de roots kunt horen. Eén van de punten waardoor ik de platen van Akercocke altijd erg waardeer is de sfeer die Jason met zijn cleane vocals neer kan zetten, deze zang komt vanaf het derde nummer Axiom weer regelmatig terug. Opvallende is dat er wat minder strak gezongen wordt, maar wel sferischer, alsof je Lucifer zelf voor je hoort staan zingen.
De nummers The Promise en My Apterous Angel zijn weer een stap experimenteler dan het begin van het album, veel aparte instrumenten en samples worden gebruikt voor een sinister ietwat oosters sfeertje, waarbij men dan toch weer eigenlijk hele standaard deathmetal elementen gebruikt om een zware dosis bruutheid over de nummers heen te gooien. Het is bijna humoristisch om te bedenken dat je op een gegeven moment naar een subtiel en gevoelig ingespeelde blastbeat zit te luisteren, die daarna door het inkicken van de gitaren overgaat in een wervelwind van highspeed death metal.
Na het intermezzo Distant Fires Reflect in the Eyes of Satan wordt dit eigenlijk weer herhaald, ontzettende blaststukken combineren met die sinistere satanische sfeer en midtempo sfeerstukken, waarbij de zang/het gepreek een heerlijke, bijna overdreven, bombastische lading aan het geheel geeft. Een overdreven wanstaltigheid die zijn climax bereikt in het nummer The Dark Inside waar de zang varieert tussen de bekende stofzuigergrunt, de cleane zang en een overdreven vorm van hardcorebrul a la Henri Rollins. Onderliggende muziek verschuift dan weer tussen brute blastbeats, standaard deathmetal, rockballad-achtig tokkelwerk en vorm van electronische muziek.
Het mag duidelijk zijn dat dit geen deathmetal is die al door de duizenden Suffocation, Cannibal Corpse, Morbid Angel en Death-cloontjes helaas jaarlijks weer de wereld ingeschopt wordt, ga dit ook niet luisteren als je alleen maar continu umptadeath wilt horen, dat is het niet, dat zal het ook nooit worden. Deze muziek is vele malen meer wervelend en heeft veel meer impact en bevlogenheid dan dat. Als bonustracks op deze release staan de welbekende nummers Chapel of Ghouls en Leprosy, waarbij ik eigenlijk moet toegeven dat juist door die twee covers opvalt hoe veel meer afwisselend en boeiend Akercocke is in tegenstelling tot die nummers.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
