| Gepost door: Jaco Dekker | Donderdag 21 Juni 2007 - 12:47 |
Wat moet je nou nog vertellen over deze band wat nog niet bekend is? De band maakt al heel wat jaren uitstekende albums, scoorde per ongeluk een hit met Pull Me Under en ze weten nog steeds te verrassen. De bandleden nemen deel aan tal van andere projecten en ze worden toch wel gezien als één van de grootste prog/symfo bands ooit. Genoeg geluld dus en over naar het nieuwe werkje.
De eerste tweeënhalve minuut zal de luisteraar die niet van ingewikkelde dingen houdt meteen het album af laten zetten. Deze eerste twee 'kijk eens wat wij kunnen' minuten zetten je alleen op het verkeerde been. De rest van dit negen minuten durende nummer klinkt minder ingewikkeld. Hier en daar horen we wat nieuwe geluidjes waaraan goed te horen is dat de muzikanten hun oren niet sluiten voor de muziek, die er tegenwoordig wordt gemaakt. Zo ook het erop volgende Forsaken. Mits ingekort zou dit geen verkeerde single zijn. Gelukkig richt de band zich niet op de charts want het album bevat genoeg a commerciële dingen waardoor ze toch een te vreemde eend in de bijt zouden blijken te zijn en dat horen we terug in Constant Motion: een thrash song maar dan progressief van vorm, die hier en daar aan Testament refereert. Alle muzikanten beschikken natuurlijk over de nodige capaciteiten maar John Petrucci verdient een extra pluim in dit geval. Zijn solo's en invullingen binnen de songs tillen de songs naar een nog hoger plan. Het afsluitende In The Presence Of Enemies Part II dat uiteraard aansluit op het openingsnummer In The Presence Of Enemies Part I zal de prog/symfo liefhebber uit zijn schoenen laten stuiteren. Hierin wordt de tijd genomen om weer eens lekker ingewikkeld en leuk te doen en ondertussen nog eens laten horen wat ze allemaal in huis hebben. Het album is ook als een limited versie te verkrijgen dus een beetje haast maken met aanschaffen is dan wel zo handig.
Ik moest wederom wennen aan het album (zo ook met de vorige paar) maar indien je er de tijd voor neemt, ontdek je een hoop moois binnen de chaos. Die systematische chaos valt overigens wel mee want zeker de helft is goed verteerbaar en die andere helft... tja het blijft een progressieve band dus het zou raar zijn als je alles al na één luisterbeurt weet. En wat is er mis met: 'Een album een aantal keren draaien?' Dat soort albums kunnen jaren later nog steeds regelmatig in de cd speler verdwijnen. Of dat met dit album ook het geval is? De tijd zal het leren.
Tracklist:
| * Reageer |
