Wacken Open Air 2007
02/03/04 Augustus - Wacken, Duitsland

De negentiende editie van Wacken Open Air bracht matig weer met zich mee, kende een record aantal bezoekers en was groter dan ooit. Door de Party Stage te verplaatsen werd het festivalterrein dit jaar aanzienlijk vergroot ten opzichte van voorgaande jaren. Of het een goede zet is geweest vinden wij nog even twijfelachtig. Het aantal bezoekers liep dit jaar op tot een ruime 60.000, waarmee Wacken Open Air zich niet meer "Europa's grootste metalfestival" hoeft te noemen, maar 's werelds grootste! Zware Metalen bezocht het Duitse feest deze keer met een team van vijf: Kimberley Verlangen, Giovanni Bentein, Jaco Dekker, Dieuwertje Peterse en Renée van der Ster zorgden voor een uitgebreid verslag.

Donderdag 2 augustus

The Sorrow
De eerste band die ik zie is de band The Sorrow. Ze spelen op de party stage, die voor vandaag als naam Hellfest Stage heeft. Veel hardcore- achtige bands zullen hier optreden en dan past het woord "hell" wat beter dan "party" blijkbaar. De Hellfest Stage ligt ergens achterop het terrein op dezelfde lijn als de beide grote podia. De weg ernaar toe is alleen wat lastiger, daar de ingang naar dit stukje terrein achterop het terrein ligt. Dus als je bij het hoofdpodium staat, kun je niet gewoon naar rechts lopen maar moet je eerst naar achteren lopen dan de kleine doorgang door en dan weer naar voren. Tijdens The Sorrow is het allemaal nog niet heel erg druk. Veel mensen zijn natuurlijk nog bezig met het opzetten van tentjes en het terrein verkennen.
Deze Oostenrijkse band scoort op het moment hoge ogen in diverse magazines dus ik ben benieuwd. Zanger Mätze wisselt moeiteloos cleane zang en screams af. De band oogt echter niet zo energiek als dat ik verwacht had. De hardcore metal met hier en daar wat emo-invloeden wordt strak gespeeld maar de band zelf is minder energiek. De band speelt strak maar aan de presentatie schort het hier en daar nog wel. Het publiek moet ook nog op gang komen en dat zal ongetwijfeld zijn invloed hebben op dit optreden. De band besluit Amon Amarth's Pursuit Of Vikings op het publiek los te laten en de reactie van het publiek op dit stukje in de set is beduidend groter. Het publiek ontwaakt en het erop volgende deel van de set krijgt meer bijval uit het publiek. Dit geeft de band dat extra stukje energie waardoor een song als Saviour Welcome Home er in gaat als koek. Helaas is de speeltijd dan al zo goed als voorbij en kunnen we dit optreden niet noteren als één van de hoogtepunten van deze dag. [Jaco]

Blitzkrieg
Het is al erg druk op het festival terrein wanneer het Engelse Blitzkrieg het festival opent. De meeste mensen kijken enigszins ongeïnteresseerd om zich heen en lopen naar een biertent. Blitzkrieg doet hun best en het volk dat wel actief luistert vermaakt zich prima. Ook voor zanger/frontman Brian Ross is het nog vroeg. Het is dat hij moet optreden, anders stond hij ook al lang bij een biertent. Voor de liefhebber was Blitzkrieg een prima opener, voor anderen een goed excuus om geld uit te geven. [Kimberley]

Rose Tattoo
Een band die je op het festival zeker niet wil missen is Rose Tattoo. Deze Australische rockers zullen dit jaar de Black Stage onveilig gaan maken. Het is niet de eerste keer dat de heren op Wacken spelen dus helemaal onbekend terrein hebben ze niet mee te maken.De vijf heren gaan helemaal los, en het publiek krijgen ze makkelijk mee. Zanger Angry Anderson weet met zijn rauwe stem en opmerkingen als 'so far, so fucking good' zelfs mij in te pakken. Ze hebben bewezen dat ze niet zomaar het voorbeeld voor vele bandjes zijn. Heerlijk! [Dieuwertje]

Neaera
Al drie platen lang maakt Neaera melodieuze death-metal. Tegenwoordig meent men dat te moeten bestempelen als deathcore, maar in mijn tijd heette dat dus gewoon melodieuze death-metal. Dat er hier en daar wat verdwaalde metalcore-invloeden inzitten, maar voor mij dan ook geen flikker uit. Neaera werd al vanaf het begin van hun set behoorlijk geplaagd door geluidstechnische problemen. Dat de band zich daar verder weinig van aantrekt en gewoon alles geeft, is bijzonder lovenswaardig. Wat ik zie is één brok agressie. Dat gevoel slaat duidelijk over op het publiek dat zich laat verleiden tot een circle-pit en zelfs tot een heuse "wall of death". Dit is nog eens een energiek optreden! [Gio]

Gutbucket
De eerste band die ik vandaag aanschouw is Gutbucket. Ik ken de band niet en wat ik vandaag zie, stemt mij niet erg gelukkig. De simpele rock 'n' roll van deze Duitsers ligt in het straatje van Rose Tattoo (die we later dit festival ook nog aan het werk zien), maar die vergelijking is puur stilistisch bedoeld. Kwalitatief gezien reikt Gutbucket nog niet aan de enkels van hun grote voorbeeld. Toch lijkt er wel een markt voor dit soort muziek te zijn, want het publiek gaat behoorlijk hier behoorlijk in op. Misschien is Gutbucket groter in eigen land, wie weet. Ik ben in ieder geval niet onder de indruk en had veel meer verwacht van een band die al vier platen op zak heeft. [Gio]

Animal Alpha
Op de Hellfest stage is Animal Alpha al druk bezig met spelen als ik aan kom lopen. Enigszins verbaasd bekijk ik de band, om me vervolgens te bedenken dat de zangeres (waarvan ik ook niet zeker wist of het een zanger of zangeres was) het meest aparte stemgeluid heeft dat ik ooit in mijn leven heb gehoord. Het klinkt alsof er heel wat heliumballonnen achter het podium liggen. Al met al maakt de band wel indruk op me, maar dat is geen positieve indruk. Het geluid en de aankleding, het doet me helemaal niets. Misschien is het omdat ze te graag willen, ik zou het niet weten. In ieder geval sla ik ze de volgende keer even over. [Dieuwertje]

Letzte Instanz
Letzte Instanz kwam voor mij als een verrassing op het Wackense zand, want bekend met de band ben ik niet, en blijkbaar vele anderen ook niet. De klassieke gothic/folk/metal lijkt het goed te doen bij de liefhebbers en zorgt voor een vrolijke stemming met een mooi feestje. Alle bandleden van Letzte Instanz spelen met veel enthousiasme en laten dat goed merken aan het publiek. Het is een drukke show met veel verschillende, feestelijke elementen. Het plezier dat van het podium afkomt is erg leuk om te zien maar de muziek is niet zo heel erg bijzonder. Letzte Instanz is dan ook meer iets voor de aanwezige fans dan voor een jolige bierdrinker ergens op het veld. Leuk optreden, maar niet bijzonder. [Kimberley]

Sodom
Tom Angelripper, ook wel bekend als Onkel Tom, staat dit jaar niet de bierconsumptie aan te moedigen met het Onkel Tom project. Nee, dit jaar staat hij met zijn bijna legendarische Sodom op de bühne. Vrolijke die-hard, voornamelijk Duitse, Sodom fans staan te schedelzwiepen en brullen nummer na nummer, zoals Ausgebombt en Napalm in the Morning, foutloos mee. Naast de geweldige toeschouwers en sterke performance wordt deze show nog een stukje beter door het sterke geluid dat dit feestje net even iets extra's geeft. Helemaal goed! [Kimberley]

All That Remains
De volgende band die ik hier zie is All That Remains en deze band doet het beduidend beter dan The Sorrow. De security kan ontwaken want na de eerste grotere circle pit op het ruim gevulde veld ontwaken de crowdsurfers ook, die onder de klanken van The Air That I Breathe en We Stand lustig over het publiek surfen. De muziek bevat voldoende afwisseling bevat tussen rustige- hardere delen, die niet alleen goed uit de verf komen op cd. Zanger Phil is weliswaar niet altijd even sterk in het zingen van cleane zangpartijen maar dit euvel wordt ruimschoots goed gemaakt door de rest van de band. De solo gitaarstukjes in de nummers geven de nummers net dat beetje extra waardoor dit een band is die meer soorten metalfans aanspreekt. Phil verontschuldigt zich tegen het einde van de set voor zijn mindere zangprestatie omdat hij niet zo lekker is en vraagt het publiek om hem te ondersteunen bij de laatste paar nummers. Het publiek helpt hem van harte en zo wordt dit optreden verder goed afgesloten en kan de band met een gerust hart het podium verlaten. [Jaco]

Electric Eel Shock
Electric Eel Shock in de W.E.T. Stage is iets wat we natuurlijk niet moeten missen. Oorspronkelijke drummer Tomoharu is er niet bij maar de andere twee originele leden hebben genoeg in petto voor het aanwezige publiek. Zo zie ik een rubberboot over het publiek heen gaan met een soort van The Incredibles figuur erin. Deze haalt weer trekt weer mensen in de boot en zo varen ze gezellig over het publiek. Op het podium valt ook genoeg te beleven. Gitarist/zanger Aki speelt op eigenzinnige manier zijn gitaar als ware hij Angus Young, die onder stroom staat. Muzikaal zet de band ondanks al deze grappen en grollen een lekker rock 'n' roll optreden neer. Bastard en een cover van Black Sabbath's Iron Man in E.E.L.-style maken van dit optreden een leuk feestje. Bassist Kazuto besluit de truss aan de zijkant van het podium te beklimmen en stoot hierbij menig keer de kop van zijn basgitaar tegen het ijzerwerk. Bij terugkomst blijkt de bas dan ook ontstemd te zijn. De man geeft een paar draaien aan zijn knoppen en het ding is weer gestemd en wordt er lustig verder gerockt. De band krijgt te horen dat het bijna tijd is en hoewel het publiek meer wil, krijgen ze dat niet en wordt het volume dicht gedraaid. [Jaco]

Hatesphere
Een andere grote naam die vandaag komt spelen is Hatesphere. Deze Denen staan erom bekend een heerlijke pot herrie te produceren. En dat is ook precies wat ze vandaag van plan zijn om te doen. Onder andere het nummer Reaper of Life knalt door de speakers en dit is duidelijk wat het publiek wil. Iedereen staat enthousiast te springen, te duwen en te trekken. Dit jaar heeft de band een nieuwe cd uitgebracht en hiervan worden ook een aantal nummers ten gehore gebracht. Drie kwartier mogen we genieten van deze herrie, maar wat een heerlijke herrie maakt deze band toch. [Dieuwertje]

Maroon
Korte tijd later stapt iemand van de Duitse Metal Hammer het podium op om de band aan te kondigen die zij hebben meegenomen en vervolgens stappen de "viespeuken" van Maroon het podium op en wordt het volume in korte tijd opgeschroefd. Zanger André is het rochelen nog niet verleerd en spuugt als professioneel orca de ene klodder naar de andere de lucht in of naar een bandlid toe. En aan water ook geen gebrek dat hij op allerlei creatieve manieren het publiek in spuit. Laten we de "aparte" podiumpresentatie even buiten beschouwing en je hoort een strakke band die muzikaal weet te overtuigen. Ik versta zoals gewoonlijk weinig van de teksten maar die zijn in dat opzicht ondergeschikt aan de muziek want het draait vooral om energie en die is er! Deze energie slaat over op het publiek en een mega circle pit in de W.E.T. Stage is hiervan het resultaat. Naast dat de band een nieuwe song speelt, worden ook de mensen van de redactie van Metal Hammer erbij gehaald en nemen deel aan het laatste deel van de set waarna zusammen met Tom Angelripper de Sodom klassieker Ausgebombt dit optreden bezegeld. Uiteraard zorgt de aanwezigheid van Ome Tom ervoor dat het aanwezige publiek op dit tijdstip nog net even wat meer geeft en krijgt de band een groot applaus. [Jaco]

Mambo Kurt
Na het optreden van Maroon heb ik nog net even tijd om een stukje van Mambo Kurt mee te pikken. Helaas staat deze man in de Beergarden net buiten het gewone terrein. Hetgeen even moeite kost om te komen. Mambo doet zijn ding en weet de aanwezige kijkers menig glimlach te ontlokken. Of hij nou Tina Turner, Nirvana of Guns 'N'Roses speelt, maakt niet uit. Zijn soort van, dominee achter de kansel manier van entertainen, mist zijn uitwerking niet. De drank in de man en vrouw ook niet en zodoende lalt en brult iedereen de hits mee. Helaas kan ik maar een klein stukje meepakken want na een klein half uurtje is hij klaar. Dit kleine halve uur zorgt er in ieder geval voor dat ik met een smile op mijn gezicht in mijn tentje beland. [Jaco]

Saxon
Het moge duidelijk zijn dat Saxon al enige tijd een tweede jeugd aan het beleven is, al had dat gezien hun leeftijd ook best een derde of een vierde jeugd kunnen zijn. Desalniettemin staat Saxon anno 2007 nog steeds garant voor een vette pot heavy metal. Jarenlang heb ik deze band links laten liggen, maar enige tijd geleden viel bij mij toch het kwartje en sindsdien zijn de Saxon-platen nauwelijks nog weg te slaan uit de Cd-wisselaar ten huize Count Usher. Wat hier vanavond gebeurd, is dan ook een beetje een natte droom voor ondergetekende. IJzersterk nieuw werk wordt tweeënhalf uur lang afgewisseld met tijdloze klassiekers. Eigenlijk bestaat dit hele optreden uit louter hoogtepunten. De hardst werkende man op het podium is bassist Tim "Nibbs" Carter die als een jonge Steve Harris het hele optreden lang over het podium rent en over de monitors springt. Wat een enthousiasme! Zanger Biff is trouwens net als altijd weer in opperbeste stemming. Hij filmt het publiek tijdens Princess of the Night, laat Tobias van Edguy een rondje meezingen op 747 (Strangers in the Night) en blijft het publiek onvermoeid aansporen om mee te zingen. Ik ben dan ook een tevreden man, wanneer ik nadien in de richting van mijn tent strompel. [Gio]