Elsrock Open Air 2007
Zaterdag 25 augustus - Rijssen

Het Elsrock Open Air festival vond dit jaar voor de derde keer plaats. Dit kleinschalige initiatief, dat plaatsvindt op een sportterrein, heeft in de voorafgaande maanden te kampen gehad met beschuldigingen van godslastering, maar wist zich prima staande te houden in de discussie met de gemeente Rijssen en vond dus gewoon plaats. Het festival zet voor haar jonge bestaan hoog in: De running order is veelbelovend en de toegangsprijs is dan ook niet aan de lage kant. Zware Metalen bezocht het festival dit jaar voor het eerst met een team van drie: Kimberley Verlangen, Martin Klomp en Renée van der Ster legden deze laatste zaterdag van augustus voor je vast in de vorm van een uitgebreid verslag.

Dialogue
Elsrock heet niet voor niets Elsrock: Als doorgewinterde metalhead dien je je dan ook niet te verbazen over de keuze van de organisatie deze band het festival te laten openen. Feit is wel dat er voornamelijk metalpersonen aanwezig waren vandaag. De drie heren van Dialogue uit Amsterdam speelden mijns inziens een prima set, boden hierbij heerlijk swingende rocknummers, waarbij af en toe buiten de piketpaaltjes werd getreden om lichte grunge toe te laten binnen de nummers. Je voelt 'm wellicht al aankomen, maar de band sloeg niet geweldig aan bij de reeds aanwezigen (nog geen kwart van de bezoekers bevond zich al op het sportveld in Rijssen). Het bier had zijn wegen nog niet gevonden, de zon moest nog doordringen en het feestgevoel moest nog gecreëerd worden. Dialogue zette een leuke show neer en liet zien ruim voldoende in huis te hebben, maar helaas op een verkeerd moment en niet op het juiste festival. [Renée]

One Bullet Left
Bij de jongste metal band van Nederland, One Bullet Left is het al redelijk volgelopen. Tegenwoordig hebben de mannetjes een intro èn outro! Het blijft elke keer weer verrassend wat een ontzettende strot zanger Dennis Woltjer heeft. Of hoe overtuigend bassist Rik Overmars kan spelen, ook al komt de laatste fret een behoorlijk eindje boven het jochie uit. Hoe onwijs strak drummer Yorick Woltjer kan spelen, en dan met name de bassdrum, is gewoon gaaf. Met de gitaren gaat niet alles even goed, die zijn lichtelijk ontstemd. Hier en daar een klein foutje, maar deze worden snel goedgemaakt. One Bullet Left geeft zelfs aanleiding voor een paar jolige heren om een gezellige moshpit te beginnen. Puik optreden! [Kimberley]

Demia
Wie kent die verwarrende flyers niet, waar "Cancelled" deel uitmaakte van de line up? Uiteindelijk bleek deze bandnaam wel zo veel mensen op het verkeerde spoor te brengen dat er toch maar gekozen is voor een nieuwe bandnaam, te weten Demia. Het Amsterdamse vijftal weet sinds 2001 geregeld agressief geladen shows neer te zetten middels pittige nu-metal, die de laatste tijd ook enigszins neigt naar compromisloze metalcore. Het gloednieuwe album Insidious is onlangs verschenen via Scarlet Records, waarvan we op Elsrock uiteraard genoeg voorgeschoteld kregen: onder andere Gutterfly, Phantom Limbs, Sweet Salvation en Evolutional Regression maakten deel uit van de setlist. Het podiumgedrag van frontman Yaov Zouker is iets waar van moet houden. Fanatiek is hij zeker, maar zijn botte manier van communiceren met het publiek valt niet bij iedereen in goede aarde. Zo kondigde hij op de volgende wijze een nummer aan: "Well, this is called... Ehm.. I don't fucking remember." Persoonlijk ben ik hier niet zo van gecharmeerd, maar je kunt het natuurlijk ook juist heel erg grappig vinden. Ondanks dat de nu metal (of moet ik er tegenwoordig het woordje "core" ergens tussen zetten?) van Demia prima te verteren is, laat het tamme Elsrockpubliek zich niet overtuigen. Dat is jammer, want deze show had best voldoende elementen om er een feestje van te bouwen. [Renée]

Thessera
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik van het Braziliaanse Thessera echt nog nooit gehoord had. Deze progmetalband verwerkt de nodige stukjes blues, samba en fusion in hun muziek en dat belooft live niet altijd even toegankelijke muziek. Bovendien maakt onbekend ook onbemind en het was bij aanvang van het optreden dan ook erg leeg voor het podium. Tijdens de eerste nummers kwamen alle technische hoogstandjes en goede bedoelingen, wegens een beroerd geluid, totaal niet over. Gelukkig werd dat later bijgesteld en werd duidelijk dat deze band beslist origineel klinkt en de muziek zeker zijn momenten heeft. Vooral ritmisch hoorde ik leuke dingen en de talrijke gitaarsolo's waren een lust voor het oor. Echter pakkende composities is iets waar de heren echt aan moeten werken, want op dat vlak viel men uiteindelijk door de mand. [Martin]

Non-Divine
Non-Divine mocht in 25 minuten hun kunnen op Elsrock bewijzen, en zette dan ook flink de vaart erin. Witte overalls aan, gitaren hangend op de knieën, en een "niet te veel lullen maar spelen" -houding, zo zien we het graag. De laaggestemde, zwaar groovende en eenvoudig opgezette rock van voltreffer Asylum 45 werd zelfverzekerd, ondersteund door een heavy, ietwat te bassig geluid, de wei ingeslingerd en kon de goedkeuring van het publiek zeker wegdragen, al moet het gezegd worden dat het vooraan geen dolle boel was, een euvel wat zowat alle bands parten speelde. Jammer dat men na strak 25 minuten echt moest stoppen, want anders had men nog Davidian kunnen inzetten als breekijzer en het luie zweet bij iedereen er even uitbeuken. [Martin]

Chiraw
Tijdens het optreden van Chiraw werd mij plotseling duidelijk wat er vandaag met het publiek aan de hand was. De mannen, die vorig jaar de winnaar werden van Aardschok's Metal Bash komen namelijk uit de buurt van Rijssen, Almelo om precies te zijn. Het overgrote deel van de festivalgangers bestond vandaag uit jonge mensen uit de regio, die slechts overstag gingen bij het horen van iets bekends. En dan nog vind ik de reacties (zeker gezien de aanwezigheid van een grote groep fans, gezien de ontelbare shirts) lauwtjes. De metalcore band, die genoeg succesvolle shows op naam heeft staan, veroorzaakte op Elsrock wellicht de beste publieksreacties, maar het blijft wat rommelig. Frontman Robin krijgt met moeite goede respons en zijn vraag om méér wordt niet tot nauwelijks beantwoord. Het debuut Dark Frequencies is nog niet zo lang uit, hopelijk komen de mannen van de band hierdoor aan betere speelplekken met fijner publiek. Zelfs een thuiswedstrijd haalt op Elsrock weinig uit. Muzikaal zit het wel snor met deze band, met de energie op het podium ook, bij een volgend optreden krijgen de mannen het vast en zeker weer voor elkaar om die energie over te dragen naar het publiek. [Renée]

Autumn
Bij ons Elsrock-team wou eigenlijk niemand Autumn gaan kijken. Maar ja, je kan het niet maken om een band te laten zitten. Aan mij de schone taak om uit Nederland afkomstige Autumn te gaan bekijken. Wat mij verbaast, is dat ik nog nooit zo weinig publiek bij de gothic rockers heb gezien. Zangeres Nienke de Jong doet haar best om de aanwezigen mee te krijgen, maar dat wil niet bepaald lukken. Nienke's kornuiten spelen erg strak maar niet overtuigend. Ze zijn erg rustig, en Nienke heeft zelf wel eens beter geklonken. Ze klinkt een beetje schor en hees. Misschien dat minder roken een positiever effect heeft? Het geluid is echter ook niet geweldig. Wat wel opvallend is, is dat het erg druk is bij de eet- en drinkstandjes. Tja, als ik tussen patat en Autumn moet kiezen is de keuze makkelijk gemaakt; patat! [Kimberley]

Hatesphere
Hatesphere kwam, zag en overwon. Ongelofelijk hoe deze band live keer op keer het dak eraf weet te blazen! Vanaf de eerste noten stond het geluid perfect, gaven alle bandleden zich voor tweehonderd procent en ging de moshpit voor de de tweede keer deze dag eens goed loos. De ADHD-trash van de Denen leent zich natuurlijk live perfect om even aan je conditie te werken, want wie hierbij kan blijven stilzitten kan beter voor standbeeld gaan leren of zo. Het vertrek van zanger is dan ook doodzonde voor de band, want dit er eentje die "het" heeft, een goede strot, het juiste charisma en een prima podiumpresentatie. Laten we hopen dat men ongeschonden uit de strijd komt want dit optreden smaakte naar meer. Veel meer... [Martin]

Dream Evil
Dream Evil speelt niet vaak in Nederland, dus dat we ze vandaag gaan zien is toch wel een beetje bijzonder. De Zweden hebben een enorme populariteitssprong gemaakt sinds The Book of Heavy Metal. Oké, de mannen zien er niet zo stoer uit als in hun videoclips maar de muziek blijft hetzelfde! Ontzettende heavy metal! Zanger Niklas Isfeldt heeft hier en daar wel een beetje moeite om dezelfde hoogte als op CD te halen maar het klinkt allerminst slecht. Dream Evil speelt strak en maakt een leuke interactie met het vrolijke en hun uit hun dak gaande publiek. Een grappig gezicht is wanneer overactieve gitarist Markus Fristedt zichzelf onderkwijlt en het snel weer terug slurpt. Zowel Dream Evil als het publiek bouwen er een mooi feestje van. Het absolute hoogtepunt is dan ook afsluiter The Book of Heavy Metal. Na afloop nemen de Zweden nog even de tijd om iedereen die er behoefte aan heeft even een handje te geven. Zijn ze niet lief?![Kimberley]

Scar Symmetry
Met het geweldige Symmetric In Design meldde Scar Symmetery zich in één klap aan de top van de Europese metalscene. Opvolger Pitch Black Progress deed nauwelijks voor het debuut onder en ondergetekende was dan ook erg benieuwd hoe de band het er live vanaf zou brengen. Het moet helaas worden gezegd dat de hooggespannen verwachtingen niet volledig werden ingelost. Men was gezegend met een prima podiumgeluid en muzikaal en vooral vocaal was het allemaal dik in orde, maar op de een of andere manier sloeg de vlam niet in de pan, noch bij het gelaten publiek, noch bij de bandleden zelf. De heren missen eigenlijk elke vorm van charisma op het podium en hebben niet de "wie doet mij wat" uitstraling van bijvoorbeeld een Hatesphere. Op dit vlak heeft men nog aardig wat terrein te winnen. [Martin]

Nevermore
Het concert van Nevermore dat een dag eerder in Plato in Helmond zou plaatsvinden was afgelast omdat zanger Warrel Dane een kies had laten trekken. Het was dus even twijfelen of het concert op Elsrock nog wel door zou gaan. Mazzel voor ons; Het gaat door! Nevermore opent met Psalm of Lydia. Dane lijkt bij elke zware uithaal te vergaan van de pijn in zijn mond, want hij grijpt met zijn vrije hand constant naar zijn wang, wat wel een dramatisch effect geeft. De beste man, die zijn lange blonde lokken heeft ingeruild voor een iets korter en zwart kopje, klinkt dan ook niet erg goed. De muziek doet het ook niet helemaal geweldig, één van de gitaristen verliest tot overmaat van ramp het stekkertje van zijn versterker. En het geluid klinkt schandalig slecht. Laten we het er op houden dat Nevermore zijn dag niet heeft. Maar gelukkig trekt de stem van de stoere doorzetter Warrel Dane na een nummertje of vier flink bij en heeft hij weer het krachtige effect zoals we van hem gewend zijn. Van praktisch elk album komt wel een nummer langs en ze worden allen enthousiast ontvangen door een kleine groep fans van niet meer dan honderd man. Helaas, het blijft jammer dat Nevermore vandaag zijn dag niet heeft. Wanneer komen deze Amerikanen eigenlijk weer met een nieuwe cd? Het is wel weer eens tijd, dacht ik zo. [Kimberley]

Voor herhaling vatbaar?
Uiteraard hebben we ons prima vermaakt op dit heerlijke, relaxte festivaldagje in Rijssen. De zon was nadrukkelijk aanwezig, het bier was goed te drinken en het eten was voldoende om een dagje op te teren. Iets wat we de derde editie van Elsrock wel moeten meegeven is de sfeer: die is namelijk uitstekend als je lekker in de zon op een veld wilt liggen, op de achtergrond wat bandjes wilt horen en niet omver gelopen wenst te worden. Indien je een fanatieke metalhead bent en het noodzakelijk acht om je als een beest te gedragen, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Elsrock is er dus om relaxed te genieten, waar wat ons betreft ook niets mis mee is zo aan het einde van het zomerfestivalseizoen. Volgend jaar dus graag weer een dagje relaxed naar bandjes kijken!

Links:

• Elsrock Open Air
• Metal Experience