| Gepost door: Jan Hendriksen | Donderdag 20 September 2007 - 14:58 |
In de promoverhaaltjes die bij de albums die ik ontvang wordt vaak erg quasi-interessant gedaan over hoe uniek en hoe origineel een band wel niet is, hoe geweldig de combinatie van stijlen wel niet is die de band in kwestie speelt. In het gros van de gevallen waarbij een dergelijk verhaaltje opgehangen wordt, is er op het moment van afdraaien der cd een groot geval van teleurstelling aan de orde: eenheidsworst, grootheidswaanzin en kortzichtigheid tieren welig in behoorlijk wat hoofdjes van de personen die deze verhaaltjes op papier zetten.
Echt hoopvol gestemd was ik dus niet bij de biografie van het Finse Ghost Brigade. Het feite dat het om Finnen gaat die een naam hanteren die niet veel aan de verbeelding overlaat en een hoes waar ik My Dying Bride-zanger Aaron op zou kunnen herkennen, doen mij vermoeden dat de voorgeschotelde doom geen hoge ogen zal gooien.
Zelden heb ik het zo verkeerd ingeschat... dit Finse quintet (ondersteund door Swallow the Sun-toetsenist Aleksi) weet zowaar op de proppen te komen met een album met een doomvorm die de elementen van doom blijft bevatten, maar die voorbij gaat aan de grenzen van het genre en rustig leent bij de rock en de pop/goth. Zanger Manne heeft een cleane stem die zo uit de softere (latere) periode van Amorphis of de middenperiode van Paradise Lost kan komen: rustig vloeiend en aardig zoet. Daarnaast maakt hij ook gebruik van een wat vollere schreeuw dan de meeste Finnen, waarbij ik sterk moet denken aan een mix van een melodieuze death grunt en een hardcore-schreeuw.
Ook muzikaal gezien gaan de namen Amorphis en Paradise Lost door mijn hoofd, maar her en der ook Neurosis, Cult of Luna, Dark Tranquility, Katatonia, Depeche Mode, Before the Dawn. Oftewel, deze heren weten een goed eigen geluid neer te zetten, met daarbij wel duidelijk hoorbaar de afkomst. Hoe ze het doen weet ik ook niet, maar Finse metal blijft herkenbaar (in dit geval kan dat ook komen door de gebruikte studio, waar ook Swallow the Sun en Amorphis hebben gewerkt). De nummers zitten ondanks aardig wat afwisseling toch strak in elkaar en overgangen gaan nagenoeg geruisloos, je wordt behoorlijk vloeiend door het album heen geloodst om aan het eind te concluderen dat hij best nog wel een keer gedraaid mag worden.
Tracklist:
Line-up:
Links:
| * Reageer |
