De zanger, gitarist, songwriter en producer Ira Black, bekend van Vio-Lence, Metal Church, I Am Morbid, Lizzy Borden en Westfield Massacre, is terug met zijn eigen project APOCÆLYPSE. Daarbij stapt hij voor het eerst naar voren als frontman op debuutplaat FÆNIX. Naast Black zelve met krachtig stem- en gitaarwerk, vinden we in de band ook zijn klassiek getrainde zoon Ira Black IV. Zijn aanwezigheid zorgt voor een bijzondere chemie in het dubbele gitaargeweld.Lees verder ›
De vierde editie van Samhain in Maastricht is meteen ook de laatste. Dat is jammer, want het festival heeft zich in de afgelopen jaren ontpopt als een gezellig, leuk festival met grote namen uit de underground van de black, death en post-metal. En dat alles in de uitermate sfeervolle Muziekgieterij. Op deze laatste editie pronken ook weer grotere namen als Paradise Lost en Wolves in the Throne Room, maar er zijn ook minder bekende, maar kwalitatief even hoogwaardige bands te vinden. Al met al genoeg reden om nog één keer een kijkje te nemen. Namens Zware Metalen doen Barry en Friso verslag. Een dankwoord voor de foto’s van Andrea Beckers (Beckflash/Aardschok)Lees verder ›
Wat gebeurt er wanneer drie oudgedienden samenzitten, in een kot kruipen en muziek maken? Die drie oude rotten besluiten Gravebeast op te richten en per direct een release op poten te zetten met de alles verhullende (?) titel Demontape. Black/thrash metal op zijn best, uitgevoerd door leden of ex-leden van bands als Gotmoor, Darkest Mind, Catafalque, Demonizer, Taranis en nog een sloot anderen. Het gaat om lokaal Belgisch extreem metalgeweld uit de onderste korstlagen van Moeder Aarde.Lees verder ›
Je hoeft niet per se in Schotland te zijn geweest om je een voorstelling te maken van het landschap. Uitgestrekte bossen, glooiende heuvels, donkere moerassen en mistflarden die langzaam over de berghellingen trekken. Zet een koptelefoon op, sluit je ogen en laat Andy Marshall de reisleider zijn. Met Caledonia neemt de Schotse muzikant je ruim vijftig minuten mee door een wereld waarin natuur, geschiedenis en melancholie voortdurend in elkaar overvloeien. Hoewel ik nog nooit een voet in de Schotse Hooglanden heb gezet, voelt het na afloop bijna alsof ik er een flinke wandeling op heb zitten.Lees verder ›
Een nieuw album dat ontstond onder omstandigheden die haaks stonden op de dromen van de band. Een muzikale familie die al dertig jaar samen optrekt en de vraag hoe je duisternis, schoonheid en hoop in één compositie vangt. Met In the Shadow of Your Shadow laat Cult of Luna opnieuw horen dat de Zweedse postmetalformatie zich niet laat beperken door muzikale verwachtingen. Namens Zware Metalen sprak Barry Hodiamont met drummer Thomas Hedlund over het moeizame opnameproces, de bijzondere bijdragen van David Eugene Edwards en Joe Duplantier, muzikale vrijheid en de noodzaak om te blijven creëren.Lees verder ›
Dit Nederlandse duo The Nameless Shrine, dat dweept met melodische, occulte, ritualistische invloeden die we maar al te goed kennen van een Varathron, Necromantia of anderen, komt opnieuw met een release. Het gaat snel voor de band. Wat demowerk, een split met Necromantic Worship weer wat demowerk en dan nu een volledige plaat, Through Ashen Circles Of Invocation. Het zijn bezige bijen, deze heren.Lees verder ›
Zes jaar geleden verscheen Abandon Hope, een lekker plaatje van zwartgeblakerd black/deathmetalgezelschap Martyrium. Onlangs zag het nieuwe album het levenslicht en omdat ik het reviewen van plaatjes serieus neem, luisterde ik ter voorbereiding Abandon Hope nog eens terug. De conclusie is nog steeds: lekker plaatje. Eens horen wat opvolger Malevolent brengt, dacht ik.Lees verder ›
Een onheilig avondje in het Utrechtse dB’s met drie bands die geworteld zijn in de extreme metal maar dat allemaal op een eigen wijze invullen. Het Zwitserse Vigljós is muzikaal duidelijk geïnspireerd door de Noordse grootheden maar tapt wat thematiek betreft uit een compleet ander vaatje. Bedsore uit Italië speelt death metal maar dan wel stevig gemixt met jaren ’70-progrock. En hoofdact Wolvennest gooit psychedelische doom, black ambient en zo nog wat invloeden op een hoop tot er een wonderschoon geheel uitkomt. Remco Faasen moest kiezen tussen de ene liefde van zijn leven (voetbal) en de andere, maar koos voor de muziek.Lees verder ›
De mensheid heeft er een opmerkelijk talent voor om haar eigen problemen te creëren. We bouwen systemen die ons leven gemakkelijker moeten maken, om vervolgens te ontdekken dat diezelfde systemen ons beperken, verdelen of zelfs tegenwerken. We roepen om vrijheid, maar leggen elkaar voortdurend nieuwe regels op. We verlangen naar verandering, maar houden tegelijkertijd krampachtig vast aan oude gewoontes. Volgens Walls of Jericho zit de grootste systeemfout dan ook niet in de technologie of de maatschappij, maar in de mens zelf. Op System Error: Humanity houden de Amerikanen ons een weinig flatterende spiegel voor en zoals we van de band gewend zijn, gebeurt dat bepaald niet op fluistertoon.Lees verder ›
Ik ben niet helemaal thuis in metalcore, deathcore en afgeleiden, maar af en toe laat ik me verleiden om buiten de lijnen van mijn geliefde extreme subgenre black metal te kleuren. Vanuit die wetenschap scrolde ik recentelijk door de lange lijst van releases die een review zouden mogen krijgen en stuitte ik op Homura, de nieuwste plaat van het Japanse Sable Hills die zou uitkomen via het gekende Arising Empire Records.Lees verder ›
Deze week veel black- en death metal. Uit Zweden komt een treurige muur van geluid, volgens de eerste recensies een van de best klinkende platen van het jaar. Uit Denemarken komt symfonische extreme metal met een echt koor, over wat een ziel meeneemt naar een volgend leven. Een band uit de Stockholmse underground levert na vijfentwintig jaar eindelijk een debuutalbum af, vol heksen en heksenjagers. Een eenmansproject laat horen…Lees verder ›
Blijf maar eens dertig jaar bij elkaar. Het lijkt wel één of andere trouwerij. Nee, deze heren in Night In Gales, het Duitse melodische deathmetalantwoord op de wel gekende Scandinavische variant, heeft plaat tien weten inblikken en presenteert deze nu via Apostasy Records. Iets wat het ook deed met de vorige plaat, Shadowreaper, enkele jaren geleden. 2024 om meer precies te zijn.Lees verder ›
Er waren eens een alchemist en een astronoom. Zij vochten een strijd uit. Het was geen strijd om leven en dood. Nee, het was een strijd om idealen. Ze waren er beiden van overtuigd te weten wat hen het eeuwige leven zou bezorgen. De Amerikaanse band Parius, waarvan we het tweede album The Eldritch Realm eerder bespraken, vond dit zo’n interessante strijd dat ze er een suite over hebben geschreven.Lees verder ›
De vierde editie van de Nederlandse editie Samhain is meteen ook de laatste. Dat is jammer, want het Maastrichtse festival heeft zich in de afgelopen jaren ontpopt tot een gezellig, leuk festival met grote namen uit de underground van de black, death en post-metal. En dat alles in de uitermate sfeervolle Muziekgieterij. Op op deze laatste editie pronken weer grote namen als Paradise Lost en Wolves in the Throne Room, maar zijn er ook minder bekende, maar kwalitatief hoogwaardige bands te vinden. Al met al genoeg reden om nog één keer een kijkje te nemen. Namens Zware Metalen doen Barry en Friso verslag. Een dankwoord voor de foto’s van Andrea Beckers (Beckflash / Aardschok). Dag 1: Fragmentatiebommen, muzikale nuance en een vuistslag recht in je bakkes.Lees verder ›
De Verenigde Staten van Amerika. Zeker sinds die oranje ogende meneer er de baas is, is dat land niet weg te slaan uit het dagelijks leven van onschuldige burgertjes uit Nederland en Vlaanderen. Vluchten wil je ervan, wegrennen! Afleiding zoeken, bijvoorbeeld in muziek. Naar Musicon in Den Haag dus, op 3 november! Even geen gedoe over midterms, afgevaardigden, senatoren, Democraten en Republikeinen. Gewoon lekker naar twee deathmetalbandjes kijken! Waar komen die eigenlijk vandaan? Wat? Amerika!?! Aaarrgghh!Lees verder ›
Kennelijk heb ik het laatste album van de Amerikaanse deathcoreband Carnifex compleet gemist. Necromanteum (2023) kreeg dus geen review, maar mijn bevindingen van Graveside Confessions (2021) en de bevindingen van collega Bart over World War X (2019) zijn wel te lezen op Zware Metalen. Inmiddels heeft de band zich versterkt met een extra gitarist in de vorm van Niel Tiemann (speelde ook al mee op Necromanteum) en zodoende noteren we inmiddels een vijfmansformatie. Of dat de blackened en symfonische deathcore ook extra kracht kan bijzetten, moet nog blijken. Dit nieuwste More Than Misery heeft nochtans tien nummers meegekregen, die samen goed zijn voor om en nabij veertig minuten aan muziek: perfecte lengte als je het mij vraagt.Lees verder ›
Wat moet je doen als band wanneer je drummer besluit naar Ijsland te verhuizen? Juist, gewoon verder werken natuurlijk. Dit Canadese Arctos komt dit jaar met plaat nummer twee, A Path Apart, nadat ook het debuut in 2019, Beyond The Grasp Of Mortal Hands, uitkwam via Northern Silence Productions. Niks heeft hen dus tegengehouden om verder muziek te maken. Niet gek. Tegenwoordig loopt bijna alles via de elektronische snelweg en geluidsbestanden stuur je zo van het ene naar het andere continent; moeilijk is dat niet.Lees verder ›
Season of the Dead combineert een liefde voor cult horrorfilms met death metal én bestaat ook nog eens keer uit een rits muzikanten die hun sporen reeds verdiend hebben. En dan staat de band ook nog eens op vrijdag de dertiende op het podium van Musicon in Den Haag met het maffe Türböwitch in het voorprogramma. Dat kan alleen maar slecht aflopen...Lees verder ›
Base Record Production, een voor mij nobel onbekend Spaans extreem metallabel, komt met de tiende plaat van het eveneens Spaanse blackmetalduo Dantalion. Duo? Tja, ik lees het ook. In de afgelopen jaren is de line-up heel wat keren gewisseld en misschien net daarom hebben de twee vormende leden besloten het maar weer zelf te doen. Voor de vocalen blikten ze terug naar het verleden en stelden ze vast dat de stem van een zekere Diego het beste bij hun nieuwste composities paste. Lees verder ›
Dit Allied with the Enemy is voor mij dus de eerste kennismaking met de herboren band en die bevalt verrassend goed. Xentrix brengt met zijn nieuwe namelijk – voor zover ik het kan inschatten, er zitten maar 24 uur in een dag – een van de betere thrashalbums van het jaar uit.Lees verder ›
