Headlines

Sysi uit het Finse Joensuu is geen prikkelend vruchtensapje, maar een blackmetalband pur sang die zingt over miserie, ellende, angst, boosheid en depressie. Zaken die de heren zelf tot op een bepaalde hoogte hebben meegemaakt als ik het zo allemaal lees. Dit debuut, dat ook Sysi wordt genoemd, komt uit in eigen beheer, omhelst drie nummers en werd gemixt en gemastered door de vooraanstaande knoppenman Hiili Hiilesmaa. En ja, het ding komt enkel digitaal op de markt. Kan toch niet! Er moet toch ergens een mogelijkheid zijn om dit spel op een fysieke drager te lanceren, niet?Lees verder ›

Hardcore wordt vaak geassocieerd met jeugdige woede. Een paar akkoorden, een hoop frustratie en vooral niet te lang nadenken voordat de microfoon ter hand wordt genomen. Maar wat gebeurt er wanneer de muzikanten inmiddels gezinnen, carrières en een paar decennia levenservaring achter de kiezen hebben? Verdwijnt die urgentie dan langzaam, of heb je juist steeds meer om je druk over te maken? Bij Thrive hoeven we niet lang op het antwoord te wachten.Lees verder ›

De eerste demo van Runemagick zag in 1991 het levenslicht. Er wordt wel eens gegrapt over de vlijt waarmee deze death-doomband releases uitbrengt, ook op deze zwaarste der webstekken, zeker voorafgaand aan het hiaat van een klein decennium een tijd geleden. Nu, vijfendertig jaar later, brengt deze band volwaardige langspeler nummer vijftien uit. Een dubbel jubileum zeg dus maar, dit After Chaos: Nocturnal Vigil (zalige titel toch?), en dat vieren we met een uur en drieëntwintig minuten aan occulte doomdeath. Lees verder ›

Theosophy komt uit de regio Barnaul in Rusland. De band passeerde al meermaals de revue op onze schrijftafel dus het moet niemand verbazen dat plaat nummer zeven in het rijtje, Line Before The Event Horizon, uitkomend via Apocalyptic Witchcraft Recordings dat recent nog Wyrdstæf uitbracht ook, eveneens op mijn schrijfafel terechtkwam. In het redelijk recente verleden schreef collega Raes proza over Towers Of Dark Pantheon (2020) en hield ik hetzelf wat korter voor Bleedings Wounds For The First And The Last (2023).Lees verder ›

Dit Life Undying een éénmansformatie uit Graz, Oostenrijk presenteert ons zijn eerste volwaardige plaat, Mourn. Hiervoor waren er alleen nog maar wat singels en een EP (Flowers In Concrete) gelanceerd. De heer Iggy doet alles zelf en neemt de boel dus in eigen hand wat natuurlijk te verdedigen is. Tegenwoordig kan je ook veel zelf, waar je dan wel op vastloopt, naar mijn mening, is promotie en distributie van je eigen werk. Maar misschien dat deze brave man ook daar een oplossing heeft weten voor vinden.Lees verder ›

Stel dat er een wereldkampioenschap metal georganiseerd zou worden, dan kunnen we probleemloos op voorhand een aantal deelnemers invullen: de Verenigde Staten, Canada en de Scandinavische landen. Maar ook Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zullen goed beslagen ten ijs komen. Een land als Zwitserland zou je daar misschien niet meteen verwachten. Met bands als Celtic Frost, Paysage d’Hiver en Coroner slaat dit land echter absoluut geen modderfiguur. Verdienen de post-rockers van hubris. een plek in dit rijtje en zouden ze zo ook afgevaardigd worden naar deze krachtmeting?Lees verder ›

Deze Amerikanen komen uit Portland en hebben nog maar, sinds conceptie, een handvol releases op hun conto, dat Forsaken Eternity heet, staan. Dit Shades Of Existence is een EP met vier nummers en krap veertien minuten muziek. Waarom de drie heren niet direct een volwaardige langspeler hebben geschreven om hun debuutplaat uit 2022, Kingdom Of Ice op te volgen, is me toch eventjes wel een raadsel.Lees verder ›

Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik, voordat ik me inschreef voor een recensie van deze plaat, nog nooit van Krallice had gehoord. Dat is best knap, aangezien Scour Order reeds hun zestiende plaat is en liefst hun achtste worp sinds 2020. Daarbij wil het ook nog dat de heren behoorlijk in mijn straatje liggen met hun bonte mix van diverse zware metalen. Krallice werd in 2007 opgericht in de wijk Queens, New York.Lees verder ›

Dat we dit nog mee mogen maken! Een nieuw album van Anthrax! Anthrax, van bouwjaar 1981. Lid van de Big 4 der thrash metal, als enige niet afkomstig uit de Bay Area-scene maar uit New York en altijd een buitenbeentje geweest wat betreft presentatie en muzikale uitstapjes. De grijzen en kalen onder u herinneren zich vast nog wel het komische rapmetalnummer I’m the Man of de korte broeken waar de heren in rondliepen. Maar liefst tien jaar zijn er verstreken sinds de vorige plaat, het toch wel teleurstellende For All Kings.Lees verder ›

Myhrding bestaat twintig jaar en komt ter viering hiertoe met een EP, Echoes From The Past. Dit quartet afkomstig uit Jönköping, meer nog Skillingaryd, combineert thema's als boosheid en verdriet en vermengt deze met verhalen en vertellingen uit lokale folklore. Hun vorige album kreeg daartoe nog de titel 1350 mee vermoed ik. Downfall Records is de platenboer van dienst. Gek toch dat in die twintig jaar geen enkele redacteur iets van deze Zweden heeft weten vastnemen. Tja, kan gebeuren.Lees verder ›

Zes jaar is het stil geweest rond Moloken. In die tijd is er volgens de band het nodige gebeurd. Verlies, tegenslag en verandering hebben hun sporen achtergelaten en vormen mede de voedingsbodem voor het vijfde album van de Zweden. Een plaat die simpelweg Moloken heet en waarop de band teruggrijpt naar een meer primitieve, door doom gevoede basis, maar tegelijkertijd zijn muzikale blikveld verbreedt. Cleane zang, akoestische passages en invloeden uit Noordse folk krijgen allemaal een plek.Lees verder ›

Stel je een oude fabriek voor. Het is donker, het vocht loopt langs de muren en tussen roestende machines ontsnappen wolken stoom. Mensen met zwartgeblakerde, bezwete gezichten werken zwijgend door, terwijl opzichters vanuit de schaduw toekijken en de zweep er zo nodig letterlijk overheen gooien. Ergens klinkt metaal op metaal. Een uitgang lijkt er niet te zijn. Welkom in de wereld van Decay.Lees verder ›

Na eerder deze zomer Skáld op Castlefest te hebben zien spelen, was ik geboeid om te zien wat de band in de studio aan het bekokstoven was. Het optreden was een sfeervolle en maximalistische melange van stoere vocalen, sjamanistische vrouwenzang en een heleboel slaginstrumenten. De Franse nordicfolkband telt negen leden, waaronder zeven die vocalen toevoegen. Dat zorgt voor een dijk aan geluid die live opzwepend en toch ruimtelijk was. Ørlǫg dient te bewijzen of dit ook op plaat tot zijn recht komt.Lees verder ›