Headlines

Via Doloris komt uit Noorwegen en is het zogenaamde geesteskind van niemand minder dan Gildas Le Pape. Misschien dat sommigen onder jullie hem nog kennen van zijn werk in bijvoorbeeld Satyricon. In Oslo werd dit Guerre Et Paix, het debuutalbum, tot leven gewekt met niemand minder dan de heer Frost zelf op de sessiedrumkruk. De muziek is in zijn fundamenten black metal maar kent ook uitstappen naar folk en pagan. Het zou me niks verbazen als er nog een hele hoop andere insteken kunnen teruggevonden worden. Alzo wordt er een muzikaal gebeuren geschapen dat tegelijk intiem maar ook episch, krachtig maar bij momenten ook introspectief en helder maar ook zeer duister is. Kan je nog volgen?Lees verder ›

Melechesh komt ruim acht jaar na Enki met een EP, Sentinels of Shamash, via Reigning Phoenix music. De van oorsprong Israëlische band zou nu opereren vanop het Europese vasteland. Deze band rond Ashmedi heeft altijd ruimte gemaakt in zijn concept, tekst en muziek voor Sumerische en Mesopotamische mythologie en vult dit verder rijkelijk aan met kosmische en occulte thematieken. Meer traditionele instrumenten vullen het klassieke brutale blackmetalpalet eveneens aan.Lees verder ›

Ergens hier niet erg ver vandaan en ook nog niet zo heel lang geleden, het lijkt wel een sprookje, hadden een aantal individuen in de regio Kortrijk het idee opgevat een band te vormen. Het was de tijd dat snot, hoest, buikpijn en ik weet niet wat nog heel…Lees verder ›

Trance Of The Undead en Chaos Perversion hebben hun Zuid-Amerikaanse handen in elkaar geslagen om een splitalbum Trance Of Perversion, goed gevonden titel trouwens, vanuit, respectievelijk, Brazilië en Chili naar Polen, waar het Godz Ov War label resideert, te versturen. Zo geraakt dat ding dat bol staat van misselijkmakende black/death metal toch tot bij ons op de draaitafel.Lees verder ›

De Zuid-Duitse thrashformatie Bitterness draait al een hele tijd mee en heeft zijn naam inmiddels stevig in het undergroundcircuit geëtst. Wat ooit begon als een passende vertaling van “bitterheid” is uitgegroeid tot een kwaliteitslabel voor ongepolijste, old school thrash met een duister randje. Sinds zijn oprichting in 2001 heeft Bitterness meer dan driehonderd shows gespeeld en de reputatie opgebouwd een band te zijn die de boel live vakkundig sloopt.Lees verder ›

Ergens in juli 2024 kreeg ik deel één van De Verboden Diepte te horen. Nu is er geheel terecht en niet onlogisch het tweede deel. Opnieuw komt deze plaat, die amper twee nummers telt, via het Belgische Immortal Frost Productions in verschillende fysieke formaten. In dit tweede deel wordt De Weg Van De Meeste Weerstand opgezocht. Heerlijke titel trouwens, wat ik ook vond van de titel van deel één, Veldslag Op De Rand Van De Wereld.Lees verder ›

In een ver verleden, tijdens mijn studententijd, schreef ik een aantal reviews voor een alternatief online magazine. Ik besprak toen Kings And Queens van Axel Rudi Pell, intussen 22 jaar geleden. En zelfs in die tijd sprak ik al over "zijn typische geluid". Sindsdien, of eigenlijk al sinds de gitarist solo ging in 1989, brengt hij elke twee jaar minstens één album uit. Die zijn allemaal aan mij voorbijgegaan. Benieuwd dus hoe vertrouwd, of net niet, het nieuwe album Ghost Town zal klinken. Lees verder ›

Tien jaar na het debuut Against Human Plague duikt de Noors/Poolse entiteit A.H.P. weer op met het tweede album Alltid Imot Deg wat je vrij vertaald kunt lezen als "Altijd Tegen Jou". Dat klinkt als een passief-agressief statement van je chagrijnige werkgever op een slechte maandagmorgen, maar in werkelijkheid krijgen we hier 41 minuten eigenzinnig zwartmetaal voorgeschoteld. De mysterieuze afkorting A.H.P. staat officieel voor Against Human Plague, al kun je je bij deze bandnaam ook afvragen of het niet gewoon Altijd Humeurig Personeel betekent. Of misschien Aardappels, Haring & Pijn. Black metal blijft tenslotte ook gewoon Scandinavische cultuur.Lees verder ›

De heren Naughton, Lucas en vrienden beter bekend onder de naam Winterfylleth komen met plaat, hou je vast, negen. The Unyielding Season is de opvolger van het erg sterke The Imperious Horizon. Tot mijn verbazing hebben de Britten opnieuw afscheid genomen van een bandlid, iets wat ze ook al deden op het vorige album. Ditmaal is bassist Wallwork vertrokken. Ik herinner me hem als een energiek figuur op het podium. Jammer dat hij weg is, maar vermoedelijk zal de heer Doyle, die zijn taak heeft overgenomen, ook wel zijn mannetje staan.Lees verder ›

Na vierenhalf jaar komt opperbaard Zakk Wylde met een nieuw album van zijn Black Label Society. Het zijn roerige jaren geweest voor de beste man. Zo is hij meermaals de wereld rond getrokken om met Phil Anselmo, Rex Brown en Charlie Benante de muziek van zijn boezemvriend Dimebag Darrel nog eens live voor een (deels nieuw) publiek te brengen. Zonder enige twijfel prachtig om te kunnen doen voor de maat die je zo mist, maar het zal ook stevig wat vragen. En toen overleed – kort na het afscheidsoptreden dat hij met hem deed – de man die hij liefkozend boss noemde. Dat laatste heeft zijn weg gevonden naar Engines Of Demolition in de vorm van het afsluitende Ozzy’s Song, maar verder horen we vooral het gekende geluid.Lees verder ›

Lili Refrain volgde al ik met veel interesse sinds zij mij in 2022 wegblies als voorprogramma voor Heilung. De Italiaanse is een uiterst betoverende live-aanwezigheid met een onnavolgbaar geluid dat gedefinieerd wordt door haar gebruik van een loopstation. Alles wat je hoort speelt ze zelf in alvorens daar weer met nieuwe herhalingen op voort te bouwen. Het resultaat is een wervelwind van herhaling die zich niks aantrekt van genres of beperkingen. Sinds die eerste noodlottige ontmoeting heb ik haar nog twee keer live mogen aanschouwen en het werd er alleen maar beter op. De nummers bleven hetzelfde, maar ze werden langer, dieper en meer compleet. Het bleek snel dat dit een artieste is met een zeer unieke visie, een gewoonweg oneerlijke hoeveelheid muzikaal talent en een breed scala aan geluiden in aanbod.Lees verder ›

Ik heb nog een fysieke krant. Ik haalde de zaterdageditie laatst van de deurmat en terwijl ik met een kater koffie stond te maken, bedacht ik me dat ik behoefte had aan rustige achtergrondmuziek. Ik scrolde even door de promo lijst van Zware Metalen en koos een willekeurig post-rock promo uit. Dat werd A Slaughter For The Empire van Salos. Compleet onbekend voor mij. Het schijnt te gaan om een Grieks tweetal dat geïnspireerd is door God Is An Astronaut en Russian Circles. Precies wat ik nodig had.Lees verder ›

Alsof er ergens diep in de Sloveense bossen een vergeten altaar staat te smeulen. Zo klinkt Death Saturnalia, het tweede wapenfeit van Ensanguinate. Het viertal uit Slovenië bewijst dat extreme metal niet alleen uit Scandinavië of Florida hoeft te komen: ook in de Balkan weten ze hoe je een demon oproept met tremoloriffs en blastbeats. Sterker nog: er zit iets aards, iets bedompt-kelderachtigs in hun geluid dat je bijna de vochtige kalksteen onder je nagels doet voelen.Lees verder ›