Headlines

Barkasth is een blackmetalband uit Kharkiv, Oekraïne en is actief sinds 2015. Eigenlijk is Arkhonth het enige permanente lid en per album, en daar zijn er wel al een aantal van, werkt hij met andere gelijkgestemden. Iets wat hij ook deed voor dit Silent Torment, de meest recente plaat die uitkomt via het Poolse Mara Productions. Ditmaal heeft hij Vlad (Drudkh, Windswept) weten overtuigen om de de drumstoel te bezetten. Iets wat achteraf en misschien ook al wel vooraf, een goed idee bleek te zijn.Lees verder ›

Raphael Weinroth-Browne is een Canadese cellist, componist en multi-instrumentalist die bekendstaat om zijn eigenzinnige mix van klassieke muziek, progressieve metal, ambient en Midden-Oosterse invloeden. Hoewel hij klassiek geschoold is, gebruikt hij de cello allerminst uitsluitend als melodisch of ondersteunend instrument. Riffs, ritmische patronen en zware, bijna gitaarachtige passages spelen binnen zijn stijl minstens zo’n belangrijke rol. Je kan hem kennen door zijn samenwerking met Leprous en als gast- en sessiemuzikant bij onder meer Fates Warning, Frostbite en Woods Of Ypres.Lees verder ›

Voor heel wat “buitenstaanders” (lees: niet-metalfans) staat metal als muziekgenre synoniem voor agressie, brutaliteit en blasfemie. Als (black)metalfan zal u dan ook wel al eens de vraag gekregen hebben: “Wat is volgens u eigenlijk de allerbruutste metalband ter wereld?”. Hoewel deze vraag door de overvloed aan, en grote verschillen tussen, subgenres eigenlijk moeilijk eenduidig te beantwoorden valt (deathmetalbrutaliteit is bijvoorbeeld niet te vergelijken met blackmetalbrutaliteit), komt het Finse Archgoat wel dicht in de buurt van de ereplaats.Lees verder ›

Mittags-Abgrund komt met Mittags-Abgrund en dit via het Duitse Darkness Shall Rise Productions. De heer Sch. is de man achter deze band. Hij speelt ook in Cmpt en doet wat livewerk voor Ulvdalir. Aeternus, Immortal, Bölzer maar ook zeker Morbid Angel zouden muzikale voorbeelden kunnen zijn volgens de promojongens. De band werd gevormd post-COVID in 2022 in het Russische Sint-Petersburg. Verder kan ik maar weinig aanvullen, want de centrale thematiek waarover de teksten handelen werd niet meegegeven.Lees verder ›

Black metal als genre is nauwelijks nog een beschrijvende term. Het genre kent een vrijwel onnavolgbare diversiteit en lijkt soms meer een gevoel dan enig iets concreets. I, Voidhanger Records is al jaren een rots in de branding voor de meer uitdagende bands die een afkeer hebben voor restricties. De output van het label inspireert en irriteert in gelijke mate. Doet het geen van beide, dan interesseert het sowieso wel. Zo ook bij Melas Khole van Alkuharmonian Kantaja.Lees verder ›

Er was een tijd, nog niet eens zo heel lang geleden, dat de heren Koops en Mollema op zoek gingen naar kastelen in hun geboorteregio of tenminste verhalen die er nog van resten. Dit resulteerde in de allersmakelijkste trilogie De Kronieken van het verdwenen kasteel. Tussen deel twee en drie verscheen een wat eigenaardige plaat althans volgens collega Pelgrims, Manifestaties van de ontworteling en nu zijn de heren terug ook weer via Eisenwald met Jacht der Mysteriën. Amper drie nummers maar toch weer genoeg om hun ware aard te laten zien.Lees verder ›

Deze misschien wat vreemde gedachte bood zich spontaan aan tijdens de laatste minuut van het openingsnummer van deze nieuwe Aphonic Threnody: zonder aarzeling of twijfel snijdt deze muziek mijn emotionele achillespezen over, om ze vervolgens met liefde, troost en hoop weer te helen. En dat na één enkel nummer. Met Grace My Heart zet opperhoofd Riccardo Veronese zo zijn enorm sterke reeks van albums door met authentieke, oprecht doorleefde en eerlijke muziek die emotioneel zowel hard als zacht is. Ik denk opnieuw bij mezelf: funeral doom is hét genre bij uitstek voor muzikale poëzie, therapie en filosofie. De muzikale wereld van Aphonic Threnody kent heel wat kleuren, uiteraard een beperkter aantal tempo’s, maar hoe dan ook een weelde aan emoties.Lees verder ›

Pakweg een week na de zomerzonnewende presenteerde de Duitse band Finsterforst de zevende full-length en de tweede in het rijtje bij het Duitse label AOP Records. Ik ken de band van het voormalige werk onder Napalm Records en dat wil wel wat zeggen over de kwaliteit die deze band wist te brengen in het verleden: stevige atmosferische en folkloristische blackmetal, zoals de naam al doet vermoeden, met heel wat fijne muzikale momenten. Bij onze webstek werden ze duidelijk steeds met open armen ontvangen, ook door mezelf.Lees verder ›

Rond 2019 gingen vier film- en muziekenthousiastelingen uit Oklahoma samen zelf maar eens wat muziek maken. Dat had natuurlijk eenvoudig kunnen verzanden in wat aanrommelen in ongemakkelijke oefenschuurtjes, maar zie: vier jaar later speelt Chat Pile al het prestigieuze Roadburn Festival aan flarden (als te horen op Live At Roadburn 2023), om twee jaar later daar opnieuw stevig indruk te maken. En nu brengt de band met het logo dat ten onrechte de indruk wekt dat je een berg bleke black om je oren zult krijgen al album nummer drie, en zelfs vier als je de samenwerking met Hayden Pedigo uit 2025 (In The Earth Again) meerekent.Lees verder ›

EBM is nog lang niet dood, maar omdat het al ergens in de jaren tachtig is ontaard, hangt er soms een miasma van verrotting om het genre heen. Deze neerwaartse spiraal van ontbinding wordt door sommige artiesten met beide armen omhelsd. Één van deze artiesten is Verrottet, een Duits eenmanscollectief dat met Totenritual alweer zijn tweede album presenteert. Dit doet hij soms in samenwerking met wat opmerkelijke figuren uit de muziekwereld.Lees verder ›