Headlines

In één of ander groot boek bestaande uit verschillende delen staan er wat parabels verzameld. De parabel van het riool waarover de Australiërs van Faustian op hun eerste echte langspeler Parable Of The Sewer spreken, is me echter niet bekend. De uit Melbourne afkomstige supergroep meldde zich in 2023 voor het eerst aan het blackmetalfront met de EP We Come As Angels. Nu verschijnt het debuut via het Britse Apocalyptic Witchcraft Recordings, dat in de afgelopen maanden al heel wat lekkers wist rond te strooien.Lees verder ›

Onheilspellend lijkt het juiste woord te zijn om deze EP te beschrijven. Where Pale Winds Take Them High… van Witching Hour komt oorspronkelijk uit 2014, maar wordt nu opnieuw onder de aandacht gebracht vanwege een heruitgave door Dying Victims Productions, onder licentie van Evil Spell Records. De plaat is ongeveer vierentwintig minuten lang en bevat zes nummers die de kracht hebben om je een heerlijk ongemakkelijk gevoel te bezorgen.Lees verder ›

Wat je van ver haalt hoeft helemaal niet zo lekker te zijn en dus bekijk ik de Nederlandse en Vlaamse extreme metalscene met een oplettend oog en oor. Mijn ervaring is dat death of black metal uit mijn achtertuin doorgaans minstens zo goed is als het werk dat al die grote jongens uit Amerikaanse wouden of moerassen, Franse banlieues, Poolse grotten, Noorse bergen, Finse meren of vanuit die schattige rode huisjes in Zweden op ons afvuren. Eén van die lekkere snoepjes uit eigen omgeving is deathmetalorkest Necrotesque. De kale koppen uit Noord-Brabant zijn niet te stoppen en leveren na twee EP’s en een debuutplaat nu een nieuw werkje af: Et Mortui Resurgent, hetgeen zoveel betekent als En de doden zullen opstaan.Lees verder ›

Het Vlaamse land is niet zo dik bezaaid met blackmetalbands. Zeker niet met bands die al jaren en jaren meegaan en zich hullen in mysterie. Dit Pox is er echt wel één van. Met twee EP's, een split en live-album heeft het langs de andere kant ook nog niet al te veel van zich laten horen. Dit BKW of beter geschreven Brass Knuckle Witchcraft, is dan eindelijk de volgende release. Het is een EP die komt via het Nederlandse kwaliteitslabel Void Wanderer Productions en een verzameling is van nummers die werden geschreven doorheen de jaren.Lees verder ›

Het komt niet vaak voor dat twee van je favoriete vocalisten te horen zijn op één album. De goden zijn mij vandaag goed gezind, want op Liminal Sky’s album All Tomorrow’s Darkness zijn namelijk zowel Mat McNerney (Hexvessel, Beastmilk en Grave Pleasures) als Kristoffer Rygg (Ulver, (ex)Borknagar, (ex)Arcturus) te horen.Lees verder ›

Nee, je kunt moeilijk zeggen dat de huidige maatschappij er florissant voor staat. Alles oogt weliswaar verbonden, snel en grenzeloos, maar het herbergt ook ontzettend veel onrust. We staan wereldwijd en razendsnel met elkaar in contact, maar ligt vereenzaming in deze digitaal verknoopte wereld niet voortdurend op de loer? En bevredigt de voortdurende beschikbaarheid van nieuws, informatie, meningen en feiten onze honger naar kennis wel voldoende? Leiden die constante prikkels niet vooral tot afstomping, verlies van nuance en groeiende onverschilligheid? Onze maatschappij is luid, aanwezig, gehaast en ogenschijnlijk verbonden, maar tegelijkertijd doortrokken van eenzaamheid, vervreemding en morele vermoeidheid. Gloort er tussen de vervreemding, kilte en voortdurende ruis ook nog hoop? In kleine gebaren van verbondenheid, in het weigeren om onverschillig te worden en in het blijven zoeken naar betekenis waar die niet vanzelf voorhanden is. Juist daar, in de barsten van een bikkelharde wereld, licht zo nu en dan iets menselijks op.Lees verder ›

Bij deathcore wil je altijd maar één ding weten: kan deze band nog bruter, nog buitenaardser klinken dan alle andere deathcorebands? Eaten By Sharks is niet zo 'n band. Met het eerste album Eradiction maakte de band wat progressief ingestoken deathcore met een heel thrashy klinkende mix en mastering. Een album dat het echt niet slecht deed, hoewel een doorbraak ook een brug te ver was.Lees verder ›

Vier jaar alweer na het prima album Divine Council (wat vliegt de tijd) komt Psycroptic met zijn negende langspeler op de proppen. Hiermee toont de band uit Tasmanië nog maar eens aan tot de vaandeldragers van het technische spectrum der dode metalen te behoren, of tech-death in het kort.Lees verder ›

Totenlegion komt met Einschlag, een viertal jaar na Widergänger, en produceerde tussenin nog eens twee EP's. Deze Duitse band onderging de laatste jaren wat line-upveranderingen maar ergens bleef het melodische blackmetalvuur branden om toch maar weer elke keer op te staan. Eigen aan deze viermansformatie is dat deze werkt met drie zangers. Nu, nieuw is dat niet, maar het komt toch niet heel vaak voor.Lees verder ›

The Anthropic Sophisms (On The Heights of Despair) is een titel waarin twee filosofische ideeën samenkomen. Anthropic, in het Nederlands antropisch, komt van het Griekse anthropos, dat ‘mens’ betekent, en verwijst hier naar een mensgerichte, of antropocentrische, kijk op de werkelijkheid. Sophisms laat zich vertalen als sofismen of drogredenen: redeneringen die logisch of overtuigend klinken, maar dat bij nader inzien niet zijn. Mag ik de titel daarom vrij samenvatten als: De misleidende menselijke redeneringen?Lees verder ›

‘’All hail to the holy riff!’’. Uit het overwegend orthodoxe Griekenland vinden we in Jehovah On Death een geheimzinnige formatie die zijn inspiratie juist haalt uit het Spaanse katholicisme. Hierbij wordt geput uit de Spaanse dichtkunst en er wordt sporadisch ook muzikale inspiratie van het Iberisch Schiereiland gehaald. De band werd in 2020 opgericht en na eerder twee EP’s in 2023 en 2024 uit te hebben gebracht, brengt Jehovah On Death met Lágrimas De Oro de debuterende langspeler uit. Verder geeft de promofolder ons aan dat de bandnaam verwijst naar Jahweh, die snelle vergelding belooft richting zijn vijanden (zoals verteld in Deuteronomium 41:32).Lees verder ›

Kijk mijn buren zijn twee van origine Poolse mensen, heel aimabel en erg behulpzaam. Het antwoord op de vraag of de vijf heren in dit Azels Mountain dat ook zijn, moet ik jullie vooralsnog schuldig blijven. Op Echa Krwi, plaat nummer drie voor dit gezelschap, komen inspiraties en overpeinzingen omtrent de Poolse cultuur, met name muziek, literatuur en spirituele insteken bovendrijven. Deze band afkomstig uit de regio Świdnica rond Wrocław bestaat al sinds 2013, maar is geen veelschrijver. De vorige release bleek in 2019 de titel Wieczny Sen te hebben meegekregen.Lees verder ›

Totenwache is in mijn ogen toch wel een goed gevestigde naam en een vaste waarde in de blackmetalonderwereld. Deze Duitsers, die al een poos actief zijn, komen nu echter pas met plaat twee, Der Thron Der Uralten en dit ruim zeven jaar na het schitterende Der schwarze Hort. Daarvoor en tussen kwamen er nog split's met Mavorim met als titel Der Verbrannte Erde (2017) en kwam er, ook en steeds in eigen beheer, een EP, Kriegswesen, in 2020.Lees verder ›

Je steekt jezelf in een pak of kostuum met bijpassende maskers. Op die maskers of waar dan ook breng je tekens aan die reflecteren in het licht. Goed verzonnen, denk ik dan. Duir werd in 2013 opgericht door MK en aan dit Catarsi ging al T.S.N.R.I. - Impermanenza (2022) maar ook Obisidio, een EP uit 2018 en een demo genaamd Tribe uit 2014, vooraf. De nieuwste creatie van deze folkblackmetalband die er niet als een folkblackmetalband uitziet wordt uitgebracht door AOP Records.Lees verder ›

Het zal je vast herkenbaar zijn: de eerste albums van bepaalde bands wisten je goed te bekoren, maar uiteindelijk verlies je ze - naarmate de jaren vorderen - toch uit het oog omdat de nieuwere platen simpelweg minder indruk maken. Ik zou zo tientallen bands kunnen opnoemen en voor mij valt het Amerikaanse DevilDriver onder leiding van Dez Fafara (Coal Chamber) daar ook onder. In de bijna 25 jaar dat het gezelschap inmiddels bestaat, bracht het tien volwaardige platen uit er werd er regelmatig geschoven in de bezetting. Ondanks die onstabiele basis brengt DevilDriver nu 'gewoon weer even' Strike And Kill uit via Napalm Records. Is album nummer elf in de discografie de zoveelste grijze muis of ligt dat deze keer toch écht anders?Lees verder ›