Headlines

Sinds de oprichting in 1993 heeft Extol, afkomstig uit Bekkestua, iets ten westen van Oslo, zich zelden door muzikale grenzen laten beperken. Op debuut Burial uit 1998 brachten de Noren technische death metal met blackmetalinvloeden en melodieuze passages samen. Op het in 2000 verschenen Undeceived kwam de death metal nadrukkelijker naar voren en diepte de band de progressieve kant verder uit. Vervolgens kregen hoekige thrashriffs in 2003 de ruimte op Synergy, voordat The Blueprint Dives twee jaar later de deur naar alternatieve en progressieve rock verder opende. De muzikale ontwikkeling verliep allerminst ononderbroken. Bezettingswisselingen en langdurige stiltes tekenden de bandgeschiedenis. Na The Blueprint Dives duurde het tot 2013 voordat het titelloze Extol de uiteenlopende kanten van de band weer samenbracht. Dertien jaar later verschijnt met Aura of Decay eindelijk een zesde langspeler, ditmaal met gitarist Christer Espevoll terug in de gelederen. Bouwt Extol daarop voort op de vertrouwde combinatie van technische inventiviteit en melodie, of krijgt de muzikale nieuwsgierigheid opnieuw een andere uitwerking?Lees verder ›

Het zal in de eerste jaren van de nieuwe eeuw zijn geweest dat een teamgenote naar me toekwam met de vraag of ik The Berzerker kende. Ze was net voor een jaar naar Australië geweest en was daar een kerel tegengekomen die haar vertelde dat hij in een metalband van die naam speelde die ook in Europa bekend was. Zij hoorde de muziek (voor haar niet eens muziek) eens aan en dacht dat hij volledig uit zijn nek kletste. Tot haar grote verbazing bevestigde ik dat die band inderdaad enige naam had in Europa.Lees verder ›

De wereld staat in brand. Oorlogen, maatschappelijke onrust, politieke verdeeldheid en een planeet die langzaam naar de verdommenis gaat. Je zou denken dat er inmiddels genoeg redenen zijn om je ergens druk over te maken, maar gelukkig is daar Fleddy Melculy, dat op zijn vijfde langspeler L'Avocat du Diable eindelijk de problemen aansnijdt waar de mensheid werkelijk van wakker zou moeten liggen. Wielertoeristen, autocorrect en tributebands bijvoorbeeld.Lees verder ›

Het tweede album van het Noorse trio Profane Burial, My Plateau, was voor mij persoonlijk de grootste ontdekking van 2024. Deze plaat stond dat jaar zelfs op een zesde plek in mijn persoonlijke jaarlijst, vóór Spectral Wound en Aara (en dat zegt toch wel iets). Profane Burial wist op dit album namelijk bij mij precies de juiste snaar te raken. De band speelt symfonische black metal die qua stijl nog het dichtst aanleunt bij het Israëlische The Bishop of Hexen en het Nederlandse Carach Angren. Verdere vergelijkingen met andere bands in hetzelfde genre vind ik in het geval van Profane Burial echter niet helemaal relevant, aangezien deze drie Noren een heel herkenbare, unieke, eigen identiteit aan hun muziek hebben meegegeven. Anders gezegd: je herkent een nummer van Profane Burial uit duizenden.Lees verder ›

Ováte bestaat al sinds 2015, is opgericht in het Noorse Bergen en bestaat maar uit twee leden. Maar dan ook wel niet de minste. Twee heren die live-werk verrichten of verricht hebben voor onder andere Taake en Gorgoroth. In 2018 kwam men nog met Ováte, nu ruim acht jaar later is er dan Rúin dat uitkomt via Soulseller Records. Beide heren kunnen blijkbaar enkel instrumenten hanteren, daarom dat ze vocalen liever uitbesteden.Lees verder ›

Na 25 jaar lijkt Cult of Luna alles al eens gezegd te hebben. Toch bewijzen de Zweedse post-metalgrootheden op hun tiende studioalbum dat er binnen hun herkenbare geluid nog altijd onbekende wegen te ontdekken zijn. In the Shadow of Your Shadow is een monumentale, duistere en verrassend veelzijdige plaat waarop schoonheid en ongemak voortdurend elkaars gezelschap zoeken.Lees verder ›

Modern metal of nu-deathcore. Aan hippe genre-aanduidingen geen gebrek. Geef het beestje een naam, maar in die hoek moeten we het zoeken bij de Amerikaanse band Left To Suffer. Onlangs aangekondigd als één van de eerste namen voor Dynamo Metal Fest 2027 en tegelijkertijd zullen er genoeg metalfans zijn die nog volledig onbekend zijn met dit gezelschap. Unwelcome Guest is album nummer vier en als we vervolgens bedenken dat de heren pas bezig zijn sinds 2019, kunnen we concluderen dat er niets mis is met de werkethos. Het album verschijnt via Hopeless Records dat ook onderdak biedt aan onder andere Taking Back Sunday, Sum41 en Avenged Sevenfold.Lees verder ›

Is er haat in de polders? Natuurlijk! Waar niet? Dit redelijk nieuwe atmosferische blackmetalduo Polderhaat komt met Klaagliederen en wist meteen de aandacht te vangen van I, Voidhanger Records. Ergens in 2020 kwam uit de regio rond Amsterdam zijn eerste single, Ellende en nu dus deze plaat, die voorzien werd van een intrigerend hoesontwerp.Lees verder ›

Doorzettingsvermogen, strijdlust en het overwinnen van tegenslag vormen al bijna dertig jaar de fundamenten onder de muziek van Hatebreed. Frontman Jamey Jasta heeft er zijn handelsmerk van gemaakt en generaties hardcoreliefhebbers aangespoord om zich niet door het leven op de knieën te laten dwingen. De afgelopen jaren werd die boodschap ook binnen de eigen gelederen op de proef gesteld. Het vertrek van medeoprichter en bassist Chris Beattie en de ernstige gezondheidsproblemen van gitarist Wayne Lozinak vormden ingrijpende gebeurtenissen in de geschiedenis van de Amerikaanse band. Zes jaar na Weight of the False Self keert Hatebreed terug met Fatal Paradox. Een album waarop de strijdlust bepaald niet verdwenen is.Lees verder ›

Voel je je wel eens volledig geradbraakt? Bijvoorbeeld na een noeste dag arbeid op het veld, op de akkers of in de fabriek? Of misschien wel wanneer je te veel pillen, drank en ik weet niet wat nog tot je genomen hebt? Ik voel me wel eens geradbraakt na een werkdag van meer dan tien uur wanneer er collega's, patiënten en familieleden weer alle energie uit je lijf hebben weten zuigen.Lees verder ›

Heimdalls Wacht is terug en dit met plaat negen met een voor mij bijzonder moeilijke titel, Sphärenschänder: Echoes Of An Old Belief – Part I. Dit werkstuk, dat de opvolger is van het meer dan schitterende Mystagogie - Lieder voll Ewigkeit komt uit via Talheim Records. Het geheel werd gepreproduceerd door bandleider Saruman maar toch trok de band voor de opnames naar de Liquid Aether Studio. Ze sleepten een zekere Córka met zich mee voor wat gastvocalen. Herjan heeft de band achtergelaten. De band is dan ook op zoek naar een andere gitarist. Mij is het onduidelijk of die al is gevonden, nu moeilijk moet dat niet zijn met zo een staat van dienst.Lees verder ›

Tannenbart komt met Vrijbuiters, Bunzingjagers En Stropersvolk. Arghh, jongens toch! Wat een heerlijke titel. Dit werkstuk is de opvolger van de EP uit 2025 Tannenbart maar ook van de compilatie die zich Ruraal Metaal liet noemen en waar de heer Alfoet nog zijn mening over neerpende. Deze Gelderlanders komen met dit werk via New Era Productions en laat nu de labelbaas zelf me over deze release hebben weten contacteren, terecht! Ik zal neerpennen en verder duidelijkheid hieromtrent verschaffen. Soms wordt de stroper ook boswachter natuurlijk, dus wees voorzichtig. Maar in dit geval zijn we godnondeju allemaal stropers!Lees verder ›

Het uit Eugene (Oregon) afkomstige viertal presenteert met Destruction Of Sanity zijn eerste EP en grijpt daarbij terug op het tijdperk waarin death metal nog vooral draaide om smerige riffs, een logge onderbuik en een gezonde fascinatie voor de dood. Vier nummers, ruim een kwartier en ondertussen geen enkele poging om het wiel opnieuw uit te vinden. Dat klinkt misschien weinig ambitieus, maar Paralicyst weet in ieder geval precies wat het wil. De band serveert ouderwetse death metal waarin de invloed van onder meer Obituary, Malevolent Creation en Cannibal Corpse duidelijk hoorbaar is. Daar worden thrashinvloeden, een vleugje black metal en enkele slamachtige passages aan toegevoegd.Lees verder ›