Headlines

Wyrdstæf is een Brits collectief dat zijn inspiratie zoekt in lang vervlogen tijden en dan heb ik het niet over de tijd van de ridders en de jonkvrouwen. Nee, het gaat nog veel verder terug. Voor dit Primordial Bloodlines zijn de heren zelfs gaan graven in geschriften omtrent het Paleolitische en Mesolithische tijdperk. Een tijd waarin de mens als jager op zoek ging naar zijn prooi. Reeds eerder deden deze Britten iets geks. Ze kwamen blijkbaar op nationale televisie en brachten daar het 10de Eeuwse verhaal van de strijder-dichter Egil Skallagrimsson. Je moet het maar doen.Lees verder ›

Soms is er een band die jaren lang onder je radar weet te blijven. Je kent de band van naam, hij popt op in allerlei suggesties bij streamingsdiensten, maar toch blijft het grotendeels onbekende materie ondanks dat het perfect in je straatje past. De progressieve Noren van Green Carnation vallen voor mij precies in die beschrijving. Met een ontzettende hoeveelheid muziek die elk jaar weer uitkomt is het simpelweg kiezen waar je de gelimiteerde tijd nu eenmaal aan kunt besteden. Maar in dit geval moest het er toch eens van gaan komen. De eerste single genaamd Unconditional Artificial Chemistry van het nieuwe album A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex wist met zijn verslavende refrein eigenlijk meteen mijn aandacht te trekken en liet me smachten naar meer. En gelukkig is er meer!Lees verder ›

Sworn, het uit Bergen, Noorwegen, afkomstige melodische blackmetalkwartet, komt met een gloednieuwe langspeler in eigen beheer, Null Crowned The Infinite. Goh, in eigen beheer samen met The Circle Music worden er CD's en vinyl's uitgebracht in een alleraardigste kleurenvariant. De band die al een hele poos actief is en vooral indruk op me maakte middels de eerste twee platen met name The Alleviation (2007) en iets minder maar ook nog oerdegelijk, Bastards And Conquerors (2009), is weer in de muzikale pen gekropen.Lees verder ›

Het was te vermoeden dat er een vervolg zou komen op het eerste hoofdstuk van One Assassination Under God van shockrocker Marilyn Manson. Op zich was dat best een goede plaat, maar de lat ligt wat mij betreft altijd hoog als het om deze Amerikaan gaat. Het was een uitnodiging om nog eens door het materiaal van het voorbije decennium te gaan, met sterke platen als Pale Emperor en Heaven Upside Down, maar vooral ook met het baanbrekende We Are Chaos. Het ijkpunt is dus gekend.Lees verder ›

Het verhaal van het Wit-Russische Dymna Lotva mag inmiddels bekend zijn. In een notendop: na kritiek op de heersende dictator Loekasjenko moesten de oprichters hun land ontvluchtend. Via wat omzwervingen kwam dit gezelschap in Polen terecht. Het is een heftig verhaal wat steeds terugkeert in de biografieën en het is onlosmakelijk verbonden met de band. Op deze vierde plaat vindt het verhaal in zekere zin opnieuw zijn weg naar de muziek.Lees verder ›

Er zijn zo van die platen waarbij je na enkele nummers denkt te weten waar het naartoe gaat. Wat slepende doom, etherische vrouwenzang, hier en daar een stevige uithaal en voldoende melancholie om een gemiddelde novemberavond nog wat onaangenamer te maken. Splendidula zou perfect in dat straatje kunnen passen. Alleen heeft het Belgische gezelschap op Absentia duidelijk geen zin om het ons zo gemakkelijk te maken. Sinds Somnus is de band hoorbaar gegroeid. Vooral de doom en atmosferische black metal vloeien veel natuurlijker in elkaar over. Wat vroeger soms nog twee aparte werelden waren, vormt hier eindelijk één geheel.Lees verder ›

Creativiteit kent geen grenzen. Het is even vanzelfsprekend als het verfrissend is. Waarom zouden we blijven wegzinken in het moeras van de halsstarrige stagnatie en krampachtig vasthouden aan traditionele paradigmata, als er ook muziek bestaat die erin slaagt om onze horizon te verruimen en ons tot nieuwe inzichten brengt? Muziek die durft te vernieuwen eist zijn plek in de muziekgeschiedenis op. Wie durft af te wijken van de norm creëert vaak (niet altijd) iets unieks, iets nieuws dat het pad van de muzikale kunst verder vormgeeft. Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven, The Beatles, Mayhem… Er is een reden waarom net zij iconische namen in onze muziekgeschiedenis zijn.Lees verder ›

Asgrauw kennen we al een hele poos. Deze Nederlandse melodische blackmetalhoop in bange dagen is actief sinds 2010 en heeft niet stilgezeten. Solips is de opvolger van het in 2024 verschenen Oorsprong. Daarvoor waren er een hele sloot aan andere releases maar het begon met Schijngestalten in 2014. Een album dat recentelijk ook nog een re-issue kreeg op vinyl via het Amerikaanse Adirondack Black Mass. Dit Solips moet je laten twijfelen aan alles behalve aan jezelf als ik het allemaal zo goed kan samenvatten. Het verhaal achter de nummers is natuurlijk complexer dan dat.Lees verder ›

Er zal bij weinig mensen een lampje gaan branden bij het horen van de naam Arise From Worms. En toch gaat het om een echte supergroep. Leider van deze band is Sonny Lombardozzi, een multi-instrumentalist en componist met een lange staat van dienst. Het bekendst is hij als gitarist van Incantation. Als je zo door de wol geverfd bent, heb je natuurlijk veel contacten. Lombardozzi trommelde Flo Mounier op, de drummer van techdeathgigant Cryptopsy en wist als zanger Steve Tucker te strikken, die zijn sporen heeft verdiend bij Morbid Angel.Lees verder ›

Kijk, in lang vervlogen tijden studeerde ik voor de medicijnenopleiding nog Grieks - Latijn - Wiskunde. Het lijkt wel eeuwen geleden. Recentelijk stootte ik op een bijzonder interessante Vlaamse band met name Mativatatau, een band waarvan de zanger in het Latijn zijn teksten brengt. Dat donkere heerschap zit ook in De Vermis Mysteriis dat nu met een volwaardige plaat getiteld The Faceless Labyrinth Of Interstellar Madness komt en dat in coöperatie met de Portugezen van Altare Productions.Lees verder ›

Kulk bestaat uit slechts twee mensen, maar het geluid dat het duo uit Norwich produceert, doet anders vermoeden. Thom Longdin neemt gitaar en zang voor zijn rekening, Jade Ashleigh Squires zit achter de drums en vult het geheel aan met synths. Doom, sludge, noise en flarden hardcore worden samengeperst tot een massieve muur van geluid, waarbij hard en zwaar vooral als vertrekpunt dienen.Lees verder ›

Gelukkig is de Franse technische en progressieve deathmetalformatie Gorod geen absurd toneelstuk van Samuel Beckett. Waar de hoofdrolspelers in Waiting For Godot tevergeefs wachten op iemand die nooit zal komen, trakteert Gorod ons drie jaar na het sterke The Orb wederom op het volgende werkstuk. Met The Ember Gone wordt alweer de achtste langspeler van deze Franse veteranen (als we het eerste werk onder de naam Gorgasm achterwege laten) op de wereld losgelaten. In het bijgeleverde promomateriaal geeft de band aan dat nieuwe muzikale wateren worden opgezocht met meer progressieve elementen, iets dat ook al hoorbaar was in de eerste twee singles die naar aanloop van de albumrelease werden uitgebracht. Dat stemt in ieder geval zeer benieuwd in hoeverre dit zich verder ontvouwt op het gehele album.Lees verder ›

Skuggor kwam al op onze geliefde webstek terecht en dit met het album Whispers Of Ancient Spells. De plaat kon me niet helemaal warm stoken. Vervolgens kwam er in 2025, Where Sun Resigns en nu is er plaat vier: The Expanse. Ditmaal komt het blackmetalgeweld via Nordvis Produktion. Manuusje-van-alles M, die ook nog in een hele sloot of noem het een hele zee van andere bands en projecten zit, is het duistere individu achter dit Skuggor. Lees verder ›