Headlines

“Embracing black metal as both medium and ritual” (“Black metal omarmen als medium, maar ook als ritueel”). Ik kopieer hier even een treffend zinnetje uit de promo die meegestuurd werd met deze EP van het Belgische Satanic Witch. Deze band, gevestigd in Brussel, nestelde zich op zijn debuutalbum ergens tussen twee genres in: black metal en doom/sludge metal. Atmosferische black metal vormde hier weliswaar de basis, terwijl de doom/sludge invloeden niet doorlopend aanwezig waren. Maar zelfs met die kanttekening is deze situering nog te beperkt om Satanic Witch ter dege te definiëren, want de muziek op hun debuutalbum 4:44 (dat jammer genoeg aan onze redactie voorbij is gegaan) was bijzonder veelzijdig.Lees verder ›

Een wiel opnieuw uitvinden is meestal verspilde moeite. Het werkt al eeuwen prima, zoals het is. Toch duikt die uitdrukking opvallend vaak op wanneer een nieuwe hardrock- of metalband zich aandient. Ook Rock Justice zal ongetwijfeld geconfronteerd worden met de vraag wat de groep precies toevoegt aan een genre dat al decennialang op dezelfde fundamenten bouwt.Lees verder ›

Ill Tidings kent een rijke historie voor hij zich Ill Tidings liet noemen. Intussen heeft deze band afkomstig uit Wenen, Oostenrijk al weer plaat nummer drie uit: Seeds Of True Rebirth. Eerste plaat Signa Tenebris (2020) kwam als ik goed ben ingelicht op cd uit via het Britse Cult Of Parthenope, een label waarvan ik op heden geen recente releases voor de geest kan halen. Later kwam nog Hymns To Demise (2022) van deze band, die zich laat vormen door leden die ook spelen of speelden in Farawisa, Anomalie, Äera en In Crucem Agere.Lees verder ›

Moonspell is een band die zich doorheen zijn ondertussen al bijna 35 jaar lange carrière altijd heeft laten leiden door zijn eigen buikgevoel. En dat heeft een heel diverse discografie opgeleverd, zonder dat de Portugezen ooit hun ziel hebben verkocht (behalve dan aan de duivel). Van de broeierige folkblack van Anno Satanæ over de epische, bombastische gothic metal van Memorial en de symfonische grandeur van 1755 tot het zachtere maar sfeervolle Hermitage: ondanks de enorme verscheidenheid in benadering en stemming (die golfsgewijs veranderde doorheen de jaren) bleef de essentie van hun stijl telkens bewaard: een herkenbare signatuur die uniek is voor de band Moonspell. Zelfs in hun experimentele periode (Sin / Pecado, The Butterfly Effect) droeg elk nummer nog steeds het zwoele, gothische karakter van hun mediterrane southern deathstyle.Lees verder ›

Dat zwaarden en bogen anno 2026 nog nuttig zijn, bewijst de promofoto van Stormkeep. Want och mensen, hoe true zijn deze metallers uit Denver?! De albumcover drukt twee lelijk getekende tieten in je gezicht. Dit voelt als verkracht worden. De symfonische black metal van de band kwam me eerst ter ore met Tales of Othertime in 2021. Op papier klopte alles. Een Amerikaanse Emperor-wannabe met invloeden uit dungeon synth. Het kwijl liep me wild uit de mond. Toch kon de band het niet waarmaken. De tracks misten pakkende riffs en opbouw naar momentum en ontknoping.Lees verder ›

De experimentele hoeken van death metal blijven voor mij een van de weinige plekken waar het genre mij nog stimuleert. Wat aanvankelijk een herkenbaar genre was, wordt daar een wervelende, stuiptrekkende massa van zwart slijm. Als je daar maar genoeg in rondport kom je genoeg interessants tegen. Zo heb je bands als het onvermurwbare Altarage, de angstwekkende Ævangelist, of het vermaarde en vaak geïmiteerde Australische Portal. Nu verschijnt Seven Chains met zijn nieuwe plaat aan de slijmerige oppervlakte.Lees verder ›

Jongens toch. Sommige mensen, sommige artiesten hebben precies toch meer dan vierentwintig uur in één dag. Dat geldt in elk geval voor de bandleden in deze nieuwe formatie, Grimveil, die via Purity Through Fire Records zijn debuutplaat Behind The Veil Of Silent Woods voorstelt. Een 62 minuten durend epos dat eer betoont aan het woud, het bos. Het album moet je interpreteren, althans zo lees ik het toch, dat je vanaf de rand van het bos het pad dient te zoeken om alle bijzondere plekken die de natuur ons in dat bos heeft geschonken te kunnen ontdekken.Lees verder ›

Het jaar 2007 is het jaar waarin Frostbite tot Nord werd omgedoopt. Een Nederlandse blackmetalformatie rond niemand minder dan Frostbite die we ook kennen van zijn werk in Kaeck en Owl. Op al die jaren werden er maar liefst tien releases gefabriceerd en dan tel ik de meest recente plaat, Rust, die komt via Zwaertgevegt, ook al even mee. Dit uit Lobith, Gelderland afkomstige éénmansgebeuren bracht in 2021 met Vengful Spirit nog een split uit op het intussen ter zielen gegane Consistentis Veritatis Peremptoria.Lees verder ›

Meester van sfeerzetting Mortiis (ook wel Håvard Ellefsen) meldt zich na zes jaar stilte weer. Die stilte mag blijkens het promopraatje op zijn minst ongemakkelijk genoemd worden. Daarin lezen we onder meer in antwoord op de eenvoudige vraag waar de plaat is opgenomen “(re-recorded, re-animated & eternally tweaked and re-tweaked) at various locations over a thousand sessions during years of misery, poverty, and disdain (2020-2026)”. En dat is terug te horen! Zowel in positieve zin als in minder positieve zin.Lees verder ›

Deze band laat zich graag inspireren door de Romeinse tijd en meer nog door rituelen die een brug sloegen tussen leven en verboden kennis. Hiervoor haalt de band de heks Erichto als hoofdthema aan, zoals we die terugvinden in een geschrift van Lucan, "De Bello Civili". Deze heks zou in staat geweest zijn om gesneuvelde Romeinse soldaten opnieuw tot leven te wekken. Er zal vast nog meer te vertellen zijn over deze centrale thematiek en deze obscure figuur, maar ik zit hier niet om jullie een geschiedenisles te geven, noch om jullie te verblijden met mijn persoonlijke inzichten. Ik zit hier om jullie duidelijk te maken of het de moeite waard is dit draaiding in één of ander fysiek formaat aan te schaffen.Lees verder ›

Sommige bands moet je eigenlijk niet meer voorstellen. Zo ook het uit Uusimaa, Finland afkomstige Azaghal. Een band die uit de krochten van de Hel naar boven borrelde als salpeter ergens in 1998 en sindsdien een waslijst aan album's, EP's, compilaties en ik weet niet wat nog heeft weten uitbrengen. Sinds de plaat Valo Pohjoisesta zitten de Finnen op  stal bij het Belgische Immortal Frost Productions en vandaaruit wordt me ook het promopakket digitaal verstuurd voor de nieuweling, Nekrohelios. Het zal me weer een pot smeerpijperij wezen. Misschien nog wel even aanvullen dat Pedoista ja raadonsyöjistä (2025) wel kwam via Sacrifire Productions als ik het goed heb.Lees verder ›