Headlines

De folkmetalband Vanaheim onthulde zich aan mij als voorprogramma voor Heidevolk in 2024. Toen was ik al verrast door het hoge niveau van een band die mij tot dan toe onbekend was. Nummers als The Dwarven Chant en Gevallen In De Nacht bliezen me kort daarna op Heidenfest 2026 weer omver. Naar mijn mening had Vanaheim die dag met de kwaliteit van hun optreden enkele ervaren bands onzeker kunnen maken. Ik was benieuwd of de band dit waar kon maken voor Roede Voor De Borst, een conceptalbum waarin een molenaar zich isoleert van zijn dorp nadat hem een groot verlies overkomt. Het album legt zijn daaropvolgende strijd om zijn leven met het bovennatuurlijke vast. Het is een album over spijt, samenzijn en levenslust.Lees verder ›

Bij het duo van Mountainscape zijn soundtracks van games ook een invloed op hun muziek en zij hebben besloten om games centraal te stellen op deze deze EP (alhoewel deze een half uur klokt). De nummers zijn hun eigen interpretaties op het werk van de soundtrack van bijvoorbeeld Elder Scrolls. Een toffe, originele invalshoek! Daarnaast is er ook een interpretatie gewijd aan de Dune Soundtrack, waarvan het origineel natuurlijk geschreven is door meestercomponist Hans Zimmer.Lees verder ›

Het is een regenachtige dinsdagavond en je zit lukraak op Youtube wat filmpjes aan te klikken. Het monotone gezever van de werkweek schalt nog in je hoofd na als een ettervlek op je bewustzijn en die stapel verkeersboetes doen je wegdromen naar betere oorden. Tot er een filmpje van Magnetic Eye Records je rechterooghoek vindt. Restless Spirit, self-titled album, waarom niet? Je scherm licht op, een wervelende gitaarriff torpedeert je oorschelpen en vuurt vonken door al je neuronen. De sonische knal waarmee Restless Spirit je zenuwstelsel binnendringt zet je haren stokstijf overeind, verwijdt je pupillen en doet die verkeersboete het raam uitvliegen... Geïntrigeerd? Lees verder.Lees verder ›

Soms heb je nog een trein die je gemist hebt. De Duitsers van Electric Callboy zijn pas recent op mijn pad gekomen en alles moest werken volgens terugwerkende kracht. Sinds de vorige plaat van Babymetal vond ik mijn weg in de discografie van deze heren en begon ik de gimmick te waarderen. Misschien gaf ik de clips op een plaat als Tekkno in het verleden wel eens wat draaibeurten, maar schrikten de trainingspakken en foute nummers me af. Het vervolg ligt sinds deze maand klaar onder de noemer Tanzneid. Ben jij ook 'jaloers' op alle luisteraars die de oogklappen af kunnen zetten bij muziek van dit ensemble en wil je gewoon meedansen? Zet je dan maar schrap.Lees verder ›

Memories Of A lost Soul komt uit Italië, Calabrië en maakt al platen sinds 1995 als ik het goed heb. Dit Lost Memories is plaat zeven en eerlijk gezegd is de band me niet bekend. Evenmin kan ik schrijfsels of andere gedachtespinsels opdiepen uit de krochten van ons geliefde archief en dat vind ik toch een beetje eigenaardig. Of toch... Als ik ga graven tot 2006 kom ik nog een korte review tegen van hun album 7 Steps To Nothingness. Daar werd de tip gegeven om wat meer eigen invloeden te integreren om de grijze middelmoot te overstijgen.Lees verder ›

Violence, Blasphème et Pourriture! Niet schelden! Nee man, het is gewoon de titel van de tweede plaat van dit uit Vierzon afkomstige Miasmes dat sinds 2021 bestaat. Voor deze release bleek er al plaats gemaakt te zijn voor onder andere een EP met de giftige titel Vermines en vervolgens kwam dan de eerste plaat, Répugnance in 2023. De drie heren die heel wat ervaring hebben in andere bands vormen dus dit Miasmes al een poosje. Het is het Les Acteurs De L'Ombre label dat hen ook heeft weten binden. Om het ruwe en rauwe te behouden in hun composities kozen de heren ervoor het zelf allemaal op te nemen. Tegenwoordig is dat een heel koud kunstje natuurlijk. Alleen de mastering gaven ze uit handen en in die van de befaamde BST studio die geen introductie meer vergt.Lees verder ›

Wat blijft er van een album over wanneer alle vocalen zorgvuldig van de muziek worden losgesneden? Blijven de composities ook zonder woorden, snerpende vocalen of zanglijnen overeind, of verdwijnt daarmee juist een belangrijk deel van hun identiteit? Vocalen geven immers niet alleen richting aan een nummer, maar dragen vaak ook een groot deel van de emotie, spanning en zeggingskracht. Zonder die menselijke stem komt alle verantwoordelijkheid bij de instrumenten te liggen. Weten zij de oorspronkelijke intensiteit en emotionele lading vast te houden, misschien zelfs nieuwe details bloot te leggen, of resteert uiteindelijk slechts een kale en kille afspiegeling van het origineel?Lees verder ›

Goh, ik weet niet hoeveel extreme metallabels er zijn op deze draaiende bol, maar op een of twee handjes kan je ze al lang niet meer tellen. Toen ik nog jong en dynamisch was, kon je dat wel. Nu lijkt er zowaar een explosie hebben plaatsgevonden want ik verbaas me elke keer maar weer. The Noctambulant, een uit Jacksonville afkomstige Amerikaanse blackmetalband, brengt Revival, zijn derde plaat, uit via Terminus Hate City Records. Voilà, daar heb je hem.Lees verder ›

Het uit Duitsland afkomstige Ch’ahom heeft al sinds de beginjaren een opvallende fascinatie voor de precolumbiaanse culturen van Midden- en Zuid-Amerika. De band put voor zijn teksten en beeldtaal uit oude rituelen, religieuze gebruiken, mythologie en historische plaatsen uit de periode voor de Europese kolonisatie. Op debuut Knots Of Abhorrence kwamen onder meer de Maya-onderwereld Xibalba, de godin Ixtab en het Peruaanse tempelcomplex Chavín de Huántar voorbij. Ook muzikaal sijpelde die fascinatie door, onder andere door het gebruik van traditionele fluiten en percussie. Met het nieuwe Anthropic Rites Of Sublimation laat Ch’ahom die inspiratiebron niet los, maar gebruikt de band haar als fundament voor een volledig zelfbedachte wereld.Lees verder ›

Dit Finse Noumena ken ik al een hele poos. Jaren, zo niet decennia geleden stond ik nog via briefwisseling in contact met de drummer van dit melodische death/doommetalgezelschap. Maanääri is plaat nummer zoveel in de rij nadat de band in 1998 boven een meer als doopvont werd gehouden. Pas in 2002 kwam men met het volwaardige album Pride / Fall, nadat er eerst wat demowerk was gepresenteerd. Intussen brengt dit collectief, dat is uitgegroeid tot zes man en één vrouw sterk, zijn platen uit via Haunted Zoo Productions. De beste plaat - althans in mijn ogen - Absence kwam in 2005 nog uit via Spikefarm Records. Met het versterken van de bezetting met onder andere vocaliste Suvi zijn de dromerige vaak zweverige momenten op de platen wat toegenomen maar de grunts brengen alles vaak wel mooi terug in balans.Lees verder ›

Deze Poolse bende noemt zich al sinds 2018 Profeci en is behoorlijke bedrijvig. Troska is plaat vier en de vorige drie passeerden ook al de revue. Dit gezelschap uit de regio Poznan kwam in 2023 met de blackmetalplaat Ubóstwo en dat bleek, net als zijn voorgangers trouwens, een bijzonder genietbaar werkstuk te zijn. Godz Ov War Productions, hoe kan het ook anders, is nog altijd de platenboer van dienst.Lees verder ›

Hermes, de boodschapper van de goden, heeft zijn gevleugelde sandalen afgestoft en daalt neer op het gewone volk in de vorm van Villagers Of Ioannina City (VIC voor fans van de band). Hij brengt een boodschap van verzet en pleit voor het opkomen voor de eigen vrijheid. Hiermee komt het tijdperk van Aquarius na zeven jaar stilte abrupt ten einde. De wereld heeft in die afgelopen periode ontegenzeggelijk moeilijke tijden doorgemaakt. De spirituele thematiek op voorganger Age Of Aquarius wordt op dit nieuwe album Venceremos dan ook overboord gegooid en maakt plaats voor een oproep tot ontbranding van het innerlijke vuur. Het kan dan ook niet anders dan dat dit invloed heeft op de muzikale uitwerking. De psychedelische stonerrock met folkloristische invloeden van deze dorpelingen uit het Griekse Ioannina krijgt dan ook een meer directe en agressieve insteek met een duidelijke glimmende metaluitvoering. Stilstaan is achteruitgang. Leve de revolutie! Wij zullen overwinnen! Venceremos!Lees verder ›

Oude ruïnes staan er genoeg hier in de Genkse regio. Daar gaan de Duitse melodische blackmetalvrienden in Old Ruins vermoedelijk weinig boodschap aan hebben. Zij bezingen immers Mount Arreat op hun tweede album en dat zal wel geen ruïne zijn. Hiervoor verscheen er in 2023 Always Heading East. Waarom je altijd naar het oosten zou moeten reizen is me een raadsel maar is vermoedelijk van weinig belang of sluit aan bij een hoofdthema dat de heren weten aan te snijden.Lees verder ›

Blodtår begon als soloproject, maar kort na de oprichting en de uitgave van een EP in 2021 kwam daar al verandering in. Dit Monark is een album dat tot standkwam na veel pijn, leed en miserie ervaren te hebben, althans dat vertelt Carl bandbrein ons middels de meegeleverde informatie. Het is een verhaal geworden van vallen en toch weer telkens opstaan. Je moet het maar doen. Net als de EP maakte ook de vorige plaat, het in 2023 verschenen Det förtegna förflutna, behoorlijk wat indruk. Voor de details verwijs ik graag naar eerdere schrijfsels op onze geliefde webstek.Lees verder ›