Headlines

In 1990 bracht Nuclear Blast Records eindelijk het geniale debuut van Master uit. Dat was vijf jaar nadat Combat Records ‘in al zijn wijsheid’ besloot de eerste versie van de plaat te schrappen. Waar Paul Speckmann en de zijnen in 1985 samen met Possessed en Death aan de absolute frontline van de extreme thrash/death metal stonden, was dat momentum wel een beetje voorbij toen de eersteling eindelijk uitkwam. Zo was Death toen al toe aan album nummer drie, waarbij Chuck Schuldiner al behoorlijk wat stappen had gemaakt. Dat zorgde ervoor dat het naar de band genoemde Master bij uitkomen al iets van een anachronisme was: de muziek op de plaat was rauw, ongepolijst en stond nog dicht bij de thrash.Lees verder ›

Alweer een nieuw album van Veilburner? Ja, het Amerikaanse blackmetalduo timmert sinds 2014 stevig aan de weg. All That Glimmers Is Gloam is alweer de negende worp voor de band en verschijnt na minder dan elf maanden wachten na nummer acht. Dat album, Longing For Triumph, Reeking Of Tragedy, was mijn kennismaking met de band en blijft wel mijn favoriet. Dat album klonk als een gewaarwording van verboden kennis en was niet ver verwijderd van een schizofrene psychose.Lees verder ›

Uit Oostenrijk komt er heel wat smeerpijperij, niet in het minst uit de regio Karinthië. Zo besprak ik in het recente verleden nog werk van bands als Verba Serpentis en een zekere Schänder bijvoorbeeld. Ik vertel dat omdat leden van die bands ook actief zijn in dit Draugr dat trots komt aandraven met Ahnenfeuer - Ginnungagap Chaos Pt. I... En Pt. II? Dat zal bij tijd en stond wel komen. Misschien moet ik het eens aan de labelbaas van het Belgische blackmetallabel bij uitstek Immortal Frost Productions vragen als ik hem nog eens tegen het lijf loop.Lees verder ›

Wie het werk van het Hongaarse The Moon and The Nightspirit niet kent, moet zeker eens de grabbelton van hun discografie induiken. De band wist in het verleden een prachtige woudakoestiek te brengen waar je intens kon van genieten. Tot 2020 draaide de motor op volle toeren bij de band en kwam er elke twee tot drie jaar een plaat. Het duo startte in 2005 met het heerlijke debuut Of Dreams Forgotten and Fables Untold, maar eigenlijk waren de volgende platen ook gewoon heerlijk. Het paste allemaal prima in hetzelfde straatje.Lees verder ›

Marghöfða dýrið komt met Djöfladýrkun undir jökli. Dat is natuurlijk een hele mond of noem het gerust, een hele bek, vol. Bek? Ja, want de bandnaam wil niet meer of minder zeggen dan veelhoofdig of veelkoppig beest. Het is nu ook niet dat deze release nieuw is. Deze kwam in gelimiteerde oplage al uit op vinyl (?) en tape ergens in 2017 via respectievelijk Goatowarex en Vánagandrf. Alhoewel, een speurtocht op het wereldwijde web brengt me toch niet tot die vinyl.Lees verder ›

Voorganger Cursed Mortality van het Belgische Carnation kreeg hier op Zware Metalen een speciale behandeling: een dubbel zo zwaar. Een album dat mijn inziens niet zó sterk was als het plaat daarvoor genaamd Where Death Lies, maar waarop we wel de drang om te experimenteren mochten ervaren bij de deathmetalband uit België. Hoe anders hangt de vlag er anno 2026 bij? Label Season Of Mist is inmiddels uitgezwaaid en dit kersverse Symphony Of Flesh verschijnt nu in eigen beheer. Als we het promoblad mogen geloven was dat ook een goed moment om terug te keren naar het oorspronkelijke geluid, uiteraard aangevuld met de ervaring en inzichten van afgelopen jaren. Als fan van het eerste uur, is mijn interesse alvast geprikkeld.Lees verder ›

Italië begint zich voor ondergetekende steeds meer te ontpoppen als een bijzonder interessant metalgebied. Waar de blik binnen Europa al snel richting Scandinavië, Duitsland of Groot-Brittannië gaat, blijken er ten zuiden van de Alpen genoeg pareltjes te vinden. Je moet ze alleen zelf even uit de stapel vissen. Met Shores Of Null hebben we er opnieuw eentje te pakken. De band uit Rome draait inmiddels al ruim tien jaar mee en komt met Homesick toe aan zijn vijfde volledige album.Lees verder ›

Een bandnaam die na veertien jaar ineens een muzikale gebruiksaanwijzing blijkt te zijn. Het Duitse Coal & Crayon heeft zijn vierde album simpelweg naar zichzelf vernoemd, maar doet dat niet zonder reden. De twee delen van de naam staan namelijk ook voor de twee gezichten van de plaat. Coal vertegenwoordigt het donkere, agressieve en zware karakter van de band, terwijl Crayon ruimte moet bieden aan melancholie, sfeer en kwetsbaarheid. Een aardig concept op papier, maar vooral eentje dat zich natuurlijk in de muziek moet bewijzen.Lees verder ›

Al meer dan een kwart eeuw verstaat Insomnium de kunst om tomeloze intensiteit met diepe melancholie te verbinden. Rauwe grunts en stevige riffs vloeien moeiteloos samen met meeslepende gitaarmelodieën, lange melodielijnen en ingetogen, atmosferische passages. Die herkenbare combinatie loopt als een rode draad door de negen eerdere studioalbums die de Finnen tot nu toe uitbrachten. Met Netherworlds bereikt het vijftal nu een bijzondere mijlpaal: het tiende album uit de discografie. Weet Insomnium daarop opnieuw te ontroeren met zijn karakteristieke samenspel van melodie, zwaarte en Scandinavische weemoed?Lees verder ›

Er zijn enkele bands die op sublieme wijze nog steeds instaan voor het brengen van oldies: psychedelische rock in een eigentijds en kwalitatief jasje. Het Zweedse Graveyard is niet voor niets al meer dan tien jaar actief onder Nuclear Blast, want dit verkoopt ongetwijfeld als zoete broodjes. Om de één of andere reden is de zesde langspeler met de creatieve naam 6 niet tot bij mij geraakt, maar ik was erg te spreken over de voorgangers Peace (2018) en Innocence & Decadence (2015), waar collega Remi nog mooie woorden over schreef.Lees verder ›

Heb jij je ooit afgevraagd of dromen een besmettelijke ziekte zijn? Nee? Rorcal wel. Op Mahre onderzoeken de vijf Zwitsers de vraag: Wat zou er gebeuren als dromen je onvrijwillig konden bezitten en vervolgens consumeren? Dat concept alleen is al genoeg om van wakker te liggen, maar dan komt de albumhoes van Caroline Vitelli daar ook nog bovenop. Die ogen voelen bijna té echt binnen die tekening. Voldoet de muziek aan deze huiveringwekkende verwachtingen?Lees verder ›