Headlines

Het was te vermoeden dat er een vervolg zou komen op het eerste hoofdstuk van One Assassination Under God van shockrocker Marilyn Manson. Op zich was dat best een goede plaat, maar de lat ligt wat mij betreft altijd hoog als het om deze Amerikaan gaat. Het was een uitnodiging om nog eens door het materiaal van het voorbije decennium te gaan, met sterke platen als Pale Emperor en Heaven Upside Down, maar vooral ook met het baanbrekende We Are Chaos. Het ijkpunt is dus gekend.Lees verder ›

Het verhaal van het Wit-Russische Dymna Lotva mag inmiddels bekend zijn. In een notendop: na kritiek op de heersende dictator Loekasjenko moesten de oprichters hun land ontvluchtend. Via wat omzwervingen kwam dit gezelschap in Polen terecht. Het is een heftig verhaal wat steeds terugkeert in de biografieën en het is onlosmakelijk verbonden met de band. Op deze vierde plaat vindt het verhaal in zekere zin opnieuw zijn weg naar de muziek.Lees verder ›

Er zijn zo van die platen waarbij je na enkele nummers denkt te weten waar het naartoe gaat. Wat slepende doom, etherische vrouwenzang, hier en daar een stevige uithaal en voldoende melancholie om een gemiddelde novemberavond nog wat onaangenamer te maken. Splendidula zou perfect in dat straatje kunnen passen. Alleen heeft het Belgische gezelschap op Absentia duidelijk geen zin om het ons zo gemakkelijk te maken. Sinds Somnus is de band hoorbaar gegroeid. Vooral de doom en atmosferische black metal vloeien veel natuurlijker in elkaar over. Wat vroeger soms nog twee aparte werelden waren, vormt hier eindelijk één geheel.Lees verder ›

Creativiteit kent geen grenzen. Het is even vanzelfsprekend als het verfrissend is. Waarom zouden we blijven wegzinken in het moeras van de halsstarrige stagnatie en krampachtig vasthouden aan traditionele paradigmata, als er ook muziek bestaat die erin slaagt om onze horizon te verruimen en ons tot nieuwe inzichten brengt? Muziek die durft te vernieuwen eist zijn plek in de muziekgeschiedenis op. Wie durft af te wijken van de norm creëert vaak (niet altijd) iets unieks, iets nieuws dat het pad van de muzikale kunst verder vormgeeft. Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven, The Beatles, Mayhem… Er is een reden waarom net zij iconische namen in onze muziekgeschiedenis zijn.Lees verder ›

Asgrauw kennen we al een hele poos. Deze Nederlandse melodische blackmetalhoop in bange dagen is actief sinds 2010 en heeft niet stilgezeten. Solips is de opvolger van het in 2024 verschenen Oorsprong. Daarvoor waren er een hele sloot aan andere releases maar het begon met Schijngestalten in 2014. Een album dat recentelijk ook nog een re-issue kreeg op vinyl via het Amerikaanse Adirondack Black Mass. Dit Solips moet je laten twijfelen aan alles behalve aan jezelf als ik het allemaal zo goed kan samenvatten. Het verhaal achter de nummers is natuurlijk complexer dan dat.Lees verder ›

Er zal bij weinig mensen een lampje gaan branden bij het horen van de naam Arise From Worms. En toch gaat het om een echte supergroep. Leider van deze band is Sonny Lombardozzi, een multi-instrumentalist en componist met een lange staat van dienst. Het bekendst is hij als gitarist van Incantation. Als je zo door de wol geverfd bent, heb je natuurlijk veel contacten. Lombardozzi trommelde Flo Mounier op, de drummer van techdeathgigant Cryptopsy en wist als zanger Steve Tucker te strikken, die zijn sporen heeft verdiend bij Morbid Angel.Lees verder ›

Kijk, in lang vervlogen tijden studeerde ik voor de medicijnenopleiding nog Grieks - Latijn - Wiskunde. Het lijkt wel eeuwen geleden. Recentelijk stootte ik op een bijzonder interessante Vlaamse band met name Mativatatau, een band waarvan de zanger in het Latijn zijn teksten brengt. Dat donkere heerschap zit ook in De Vermis Mysteriis dat nu met een volwaardige plaat getiteld The Faceless Labyrinth Of Interstellar Madness komt en dat in coöperatie met de Portugezen van Altare Productions.Lees verder ›

Kulk bestaat uit slechts twee mensen, maar het geluid dat het duo uit Norwich produceert, doet anders vermoeden. Thom Longdin neemt gitaar en zang voor zijn rekening, Jade Ashleigh Squires zit achter de drums en vult het geheel aan met synths. Doom, sludge, noise en flarden hardcore worden samengeperst tot een massieve muur van geluid, waarbij hard en zwaar vooral als vertrekpunt dienen.Lees verder ›

Gelukkig is de Franse technische en progressieve deathmetalformatie Gorod geen absurd toneelstuk van Samuel Beckett. Waar de hoofdrolspelers in Waiting For Godot tevergeefs wachten op iemand die nooit zal komen, trakteert Gorod ons drie jaar na het sterke The Orb wederom op het volgende werkstuk. Met The Ember Gone wordt alweer de achtste langspeler van deze Franse veteranen (als we het eerste werk onder de naam Gorgasm achterwege laten) op de wereld losgelaten. In het bijgeleverde promomateriaal geeft de band aan dat nieuwe muzikale wateren worden opgezocht met meer progressieve elementen, iets dat ook al hoorbaar was in de eerste twee singles die naar aanloop van de albumrelease werden uitgebracht. Dat stemt in ieder geval zeer benieuwd in hoeverre dit zich verder ontvouwt op het gehele album.Lees verder ›

Skuggor kwam al op onze geliefde webstek terecht en dit met het album Whispers Of Ancient Spells. De plaat kon me niet helemaal warm stoken. Vervolgens kwam er in 2025, Where Sun Resigns en nu is er plaat vier: The Expanse. Ditmaal komt het blackmetalgeweld via Nordvis Produktion. Manuusje-van-alles M, die ook nog in een hele sloot of noem het een hele zee van andere bands en projecten zit, is het duistere individu achter dit Skuggor. Lees verder ›

Hesperia's Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance) is alweer plaat nummer negen in het rijtje van deze Italiaanse atmosferische paganeske blackmetalformatie. Nu, formatie kan je het niet echt noemen. Sinds mensenheugenis en dat is dan sinds 1997, is het Hesperus zelf en Hesperus alleen die alle lief en leed in deze en dus zijn band steekt. Hij bezingt op elke plaat, als ik goed ben geïnformeerd, de regio waarop hij zijn voeten heeft weten zetten met name de Marche-regio aan de Adriatische Zee met hoofdplaats Ancona.Lees verder ›

Het zegt met helemaal maar dan ook helemaal niks. Wat? Ordovician Records. De platenboer van het Amerikaanse melodische blackmetalcollectief Sev Lezu. Nochtans werd hun meest recente plaat, Blood Conscript, via deze Amerikaanse, in Minneapolis gestationeerde platenboer uitgebracht. Als ik naar hun rooster kijk, doet geen enkele band me een klok of bel luiden of rinkelen.Lees verder ›

Neerlands hoop in bange Death- en Doomdagen bracht vlak voor de zomer het vijfde album uit. Met de aankomende vakantie en bijbehorende drukte is het niet gelukt om op of rond de releasedatum een recensie te schrijven. Daarnaast duurt dit album ruim een uur en is het er niet eentje die je zo even tussendoor doet. Dat feit, de vrij lange titels van de nummers en een tijdspanne van zes jaar tussen Noa's D'Ark en dit album doen vermoeden dat Soulburn de tijd heeft genomen voor dit album. De line-up is dezelfde als op de voorganger en bestaat dus nog steeds voor de helft uit Graceless-leden.Lees verder ›

De hardnekkige steenpuisten van Korpse laten weer eens van zich horen met deze nieuwe EP Forbid. Ik enthousiast een nummerke luisteren op Spotify, uiteraard meteen overstag en gelijk inschrijven voor de promo van dit schijfje. Wat blijkt: staan er maar slechts drie nummers op! Meer tijd kwijt aan deze review voorbereiden en schrijven, dan de totale speelduur van Forbid. Enfin, we gaan ervoor!Lees verder ›