Headlines

Drie zaken heeft de Australische band Karnivool (uit Perth om specifiek te zijn, voor de geografen onder ons) gemeen met de progressieve rockers van Tool. Ten eerste eindigen beiden bands met de letters ‘’ool’’. Dat heeft verder weinig met de muziek te maken, maar een overeenkomst is nu eenmaal een overeenkomst. Ten tweede maken beide bands hun muzikale kunst in het spectrum der progressieve rock en metal. Hierbij leunt het leidend onderwerp van vandaag wat sterker op de alt-rock en alt-metal, maar dat zijn nuances voor de genrepuristen. De laatste overeenkomst kunnen we vinden in de tijd die tussen het meest recente album en de voorganger te vinden is. In beide gevallen hebben de bands er afgerond namelijk liefst dertien jaar over gedaan om het nieuwe werk aan de wereld toonbaar te maken. Iets met ingewikkelde nummers en songstructuren zal daar wel een deel van het euvel kunnen verklaren. In het geval van Karnivool kan gezegd worden dat persoonlijke gebeurtenissen, een wereldwijde pandemie, maar toch vooral ook eindeloos schaven, herschrijven en finetunen van de muzikale composities de grootste vertragende factor hebben opgeleverd.Lees verder ›

Wat voor soort bestaan ​​kan er zijn dat onverstoord blijft in het aangezicht van zoveel wereldse ellende?  Wie kan er onbewogen blijven bij een realiteit die steeds grotere dystopische vormen aanneemt? Kunnen en willen we de expansieve waanzin tot het punt van zelfvernietiging accepteren als een kenmerk van de mensheid? Het is niet geheel onvoorstelbaar dat dit soort existentiële vragen tot kopzorgen leidt en zelfs psychische uitputting kunnen veroorzaken, toch? Het zijn in elk geval zaken waar de uit Londen afkomstige, experimentele blackmetalband Unmother zich mee bezighoudt. Het verleidt ze ertoe hun tweede album State Dependent Memory te openen met een vertwijfeld “Τίποτα δεν ήθελα...”Lees verder ›

Ik weet niet of er op één of andere manier een connectie bestaat, anders dan een muzikale, tussen Duitsland en Mexico. Misschien lopen er wel belangrijke economische afspraken en zijn er in het verleden miljoenendeals gesloten; het zou zo maar even kunnen. Op muzikaal vlak is er alvast wel een duidelijke verbinding tussen deze twee landen die mijlenver uit elkaar liggen. Dit Vorago is daar een voorbeeld van, net als hun eerste EP Morulus, wat gewoon zwart betekent. Amor Fati Productions brengt de boel uit.Lees verder ›

Een luchtbegrafenis? Wat zou dat moeten zijn. Ik heb echt geen idee. Misschien dat de Brusselaars uit Aufhebung ons dat kunnen vertellen. Deze post-metalband die opereert in dezelfde muzikale contreien als Pothamus, Psychonaut, Bloed, Ronker, 30.000 Monkies en Doodseskader presenteert ons via Dunk! Records hun tweede album. Ronkende namen hebben meegewerkt aan deze plaat waaronder Jan Viggria maar ook een zekere Tim De Gieter (Much Luv Studios), die kennen we intussen wel allemaal. Deze laatste staat aan de spreekwoordelijke knoppen.Lees verder ›

Twee jaar geleden had ik Negative Spaces van het Amerikaanse fenomeen Poppy nog in handen, waarbij ik tot de conclusie kwam dat de genrevariatie fel afgebrokkeld was bij de dame in kwestie, maar dat dit daarom niet stond voor een verwaterd product. Ondertussen heeft Moriah Rose Pereira niet stilgezeten en nadat ze haar stem ontleende voor de opener op de vorige Babymetal-plaat, bracht ze vorige maand ook een eigen langspeler uit. De zevende, met als titel Empty Hands.Lees verder ›

Piledriver brengt met First Nations Rock een uur hardrockend entertainment en blijft daarbij zeker niet trouw aan zijn Status Quo roots. Is het vernieuwend of origineel? Nee hoor. Maar het klinkt wel goed, verzorgd, melodieus, goed geproduceerd en is mooi verpakt.Lees verder ›

De vorige plaat van The Magus, Βυσσοδομώντας, uitgebracht in 2023, schafte ik nog aan in een speciale boxset. Ook nu is via The Circle Music plaat nummer twee van The Magus beschikbaar gesteld. Het kreeg de iets gemakkelijker uitspreekbare titel, Daemonosophia, met zich mee. Iedereen die een Grieks blackmetalhart heeft kloppen kent The Magus, en de band voorstellen zou deze gewoon oneer aandoen. Voor al de beginnelingen onder jullie: ga maar lekker aan de slag op dat zogenaamde wereldwijde web en je zal versteld staan wat deze machtige heer allemaal op zijn kerfstok heeft staan.Lees verder ›

Tien jaar zitten tussen dit Vaketimen en zijn voorganger, het zelfgetitelde album Evig Natt. De nieuwe is pas het vierde album in het meer dan twintigjarige bestaan van de band. Laat me maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat dit een parel van een plaat is. Geen idee hoe bekend Evig Natt is - ik kende deze Noren alvast niet - maar op basis van deze nieuweling zou Evig Natt wel eens hoge ogen kunnen gooien... Wat mij betreft zou dat toch moeten. Lees verder ›

Als het brandt, dan brandt het natuurlijk vaak wel hevig. Ik denk dan in eigen land aan de grote brand in de Innovation die dateert van 1967 of de Switel-brand in 1994. Die eerste herinner ik me enkel nog van oude kranten en stoffige nieuwsberichten. Die laatste staat me nog voor de geest. Ook in het Zweedse Uppsala is er blijkbaar ooit een bijzonder hevige brand geweest. Dat bleek in 1702. De hele stad ging de fik in, maar wist zich weer op te bouwen. Dit Zweedse blackmetalcollectief Nazghor weet ook al sinds 2012 hun Satanische vlam te laten branden. Mooi toch, vergelijkingen maken die op niks trekken?Lees verder ›

Ik kan niet ontkennen dat ik enigszins teleurgesteld was toen ik de nieuwe promo van Putridarium in mijn elektronische postvak vond en moest constateren dat deze slechts twee nummers omvat. Na de single Schmerzfresser had ik met de EP gehoopt meer materiaal te kunnen beluisteren dan een schamele twee nummers. Maar goed dat ze samen bijna dertien minuten aantikken en de muziek op Natvm Ad Mortem (vrij vertaald: geboren om te sterven) niet teleurstelt. Verre van!Lees verder ›

De vorige plaat van dit uit de regio Nuremberg afkomstige Duitse Nebelfaust, Das Kalten Eisen Des Mondes besprak ik vorig jaar nog. Ik concludeerde mijn schrijven met de boutade dat sneeuw wit is en dat is gewoon een weergave, een reflectie op de atmosferische black metal die dit individu, Zinkruwahn, brengt. Het is niks nieuws, niks verfrissend enkel kil en koud.Lees verder ›

De meesters van de goremetal zijn weer terug! Ooit begonnen als goregrindband, waarna het geluid al vrij snel verschoof richting deathgrind: Exhumed maakt de metalen wereld al sinds de oprichting in 1990 onveilig met een flink portie muzikaal geweld. Het gezelschap bracht onder leiding van kartrekker Matt Harvey reeds acht volwaardige albums op de markt. Voorganger To The Dead stamt alweer uit 2022, dus het werd de hoogste tijd voor wat nieuw werk. Kijkend naar de albumtitel, kun je een conceptplaat verwachten en niets blijkt inderdaad minder waar te zijn. Het viertal neemt ons tekstueel mee op sleeptouw in alle gevaren die de (Amerikaanse) snelweg met zich mee brengt: van horror-ongelukken tot 'bikergangs'. Gas erop!Lees verder ›

In de kobaltmijnen in Afrika werken er inderdaad nog altijd kinderen, vermoedelijk elders ook. Wij, Europeanen moeten misschien ook eens terugkijken en reflecteren over onze eigen mijnbouwgeschiedenis. Want decennia geleden gebeurde hetzelfde in onze regio's. Galibot, een Franse blackmetalband, noemt zich naar die kinderen die in die mijnen werkten. Euch'mau Noir Bis, een hernieuwde versie van hun debuut, is een ode aan hen en allen die in de mijnbouw gewerkt hebben.Lees verder ›