Headlines

In Avignon wordt niet alleen vrolijk en rond op bruggen gedanst, maar klopt ook een van de gotische harten van de Franse doomscene: Angellore. Met Nocturnes laat de zowat twintigjarige band ons genieten van zijn vierde langspeler, een melancholisch, authentiek, doorleefd, gotisch meesterwerkje. Zeker het vermelden waard is dat niemand minder dan Déhà betrokken was bij het productieproces; platenboer van dienst is Ardua Music, geen onbekende voor kwalitatieve doomreleases.Lees verder ›

Het gesnik, het gejank... dat is de vertaling van Le sanglot. De eerste plaat die door het Zwitserse Impure Wilhelmina volledig in het Frans wordt gebracht en ook komt via het Franse Season Of Mist. Impure Wilhelmina, met de nieuwe gitarist Nicod in hun gelederen, de heer Nicod, brengt al langer indie, new wave, post-black, post-rock en gaze-muziek of beter gezegd: een mengelmoes van dit alles. Ik kan er maar moeilijk de vinger op leggen maar het staat telkens als een huis en komt altijd binnen als een baksteen door de voorruit. Dat komt ook onder andere door het karakteristieke stemgeluid van de heer Schindl.Lees verder ›

The World Is Dying zag al het levenslicht in september 2025 maar lag al die tijd op mijn virtuele stapeltje te reviewen platen. Ergens in mijn achterhoofd was het de bandnaam die mij er stiekem van weerhield dit op te pakken. Het heeft iets anarchistisch, iets politieks, iets veel te moderns: allemaal zaken waar ik gewoon even helemaal geen zin in had. Toen ik de plaat dan toch maar opzette, werd ik direct met mijn vooroordelen om de oren geslagen en bleek het beestje maar gewoon een naam te moeten hebben. Want wat een werkelijk fantastische plaat is dit zeg! En dat voor een in eigen beheer uitgebracht debuut. Diep, diep respect voor deze mannen.Lees verder ›

Het uit Dokkum afkomstige Drôvich passeerde al eerder de revue met een schrijfsel over hun Weagan Fan Pine. Het uit Tilburg afkomstige Fronline Despair deed eigenlijk net hetzelfde met Pure Fucking War. Ditmaal hebben beide bands de handen in elkaar weten slaan en komt er een splitalbum uit met als titel: It sinneljocht oerskynt it slachfjild. Twee nummers van de eerste band, vier van de laatste en dan ben je wel rond.Lees verder ›

Op Aarde is er aan zand geen gebrek. Maar op de planeet Dune van de gelijknamige boeken- en filmreeks is er nóg minder gebrek aan zand. Heel die planeet ligt er namelijk vol mee. Het is zelfs zo veel, dat er twee dungeonsynthartiesten voor nodig zijn om hier recht aan te doen. Deze artiesten zijn Psychic Hood en Landsraad (of L A N D S R A A D voor intimi). En op het album Codex of Sand bundelen zij hun syntherige krachten.Lees verder ›

Met Infernal Angels heeft het Belgische Immortal Frost Productions een band getekend die maar voor één ding staat. Namelijk, black metal in zijn meer dan puurste vorm. Ook op plaat nummer zeven, As The First Blood Fell... - de opvolger van het drie jaar geleden verschenen Shrine Of Black Fire -, laat ons dat opnieuw horen.Lees verder ›

Het Noorse Feversea bracht vorig jaar met Man Under Erasure een sterke en verfrissende plaat uit, waarop de band een eigen draai gaf aan post metal, verrijkt met black- en doominvloeden en aan Julie Christmas herinnerende zang. De band heeft nu alweer en nieuwe EP: Wormwood in the Veins Of The World. Een mond vol, maar goed; er valt dan ook weer genoeg te verwerken. Wat de band meteen laat horen, en wat ook meer terugkomt op de EP, zijn rockende invloeden, die aan een trage variant van bijvoorbeeld Doomriders doen denken. Dat is gelijk het geval bij het de openingssong en gelijknamige titelnummer.Lees verder ›

Ontstaan uit de leegte en stilgevallen werkelijkheid van de coronapandemie zoekt de uit Münster afkomstige band Aghalmar naar een eigen plek binnen de atmosferische post-black metal. “Music for those who tend to lose track in a world of uncertainty.”, zo omschrijft de band zijn muziek zelf. In de huidige erbarmelijke staat waarin de wereld zich bevindt - nee, voorbeelden om dat te onderbouwen hoeven er niet eens bijgehaald te worden - zijn gevoelens van emotionele verdoving, onmacht en zinloosheid nauwelijks nog verwonderlijk te noemen, toch? Zulke gevoelens kunnen iemand beetje bij beetje van de wereld doen vervreemden, waarbij verbondenheid langzaam plaatsmaakt voor afstand, berusting en innerlijke leegte. Fatalisme en nihilisme liggen dan al snel op de loer.Lees verder ›

Le Coven Du Carroir is een Franse blackmetalband waarvan het label, Chapitre XIII Production, de redactie verblijde met een fysiek exemplaar. Iets wat in tijden van de elektronische snelweg niet al te vaak meer voorkomt. Het is dan jammer te moeten zien dat dit Tenebrae Fabulae eigenlijk al in 2024 uitkwam via de band zelf. De nieuwe versie van deze plaat kreeg er prompt een nummertje bij en werd hernoemd naar In Tenebris Foederis. Gewoon luisteren toch, als dit draaiende ding op de mat neervalt?Lees verder ›

Dead Witch records is nu niet direct een platenlabel van waaruit ik veel promo's ontvang. De laatste Zkarv werd door hen wel uitgebracht en ligt nu onder de vorm van een digitale promofolder voor me. De band ontsproot aan het brein van K in het jaar 2019 ergens in het wijds en uitgestrekte Australië. Dit brave heerschap is tussen 2019 en 2026 toch bijzonder bedrijvig geweest. Hij wist maar liefst vijfentwintig releases op zijn conto te noteren.Lees verder ›

Ergens in 1984, ik was toen zes jaar oud, kreeg ik de strip De Kraken in mijn nog jonge handen gestopt. Het stripverhaal stond vol bijzonder mooie tekeningen van de hand van Karel Biddeloo. De geestelijke vader van De Rode Ridder is de intussen overleden legendarische Willy Vandersteen. Het bleek album nummer 110 in de serie. Sindsdien verzamel ik deze strips en mag trots zijn want ik heb ze intussen allemaal. Waarom nu dit verhaal? Ik struin wel eens vaker door de zware lijst, de lijst waarop alle releases verzameld staan van waaruit wij als redacteurs kunnen kiezen welke plaatjes we wensen te voorzien van een kritisch schrijfsel. Mijn oog viel op de bandnaam Obey The Kraken. Het is een vierkoppig Duits deathcore-collectief dat schrijft over Chtulhu maar ook, en dat doet hij dan op de meest recente EP Apocrypha, over een gevallen engel. Verder kende ik deze band niet en evenmin heb ik vorig werk Worship The Sunken God of de EP The Omega Of Creation, weten draaien. Seek & Strike stuurde ons het promopakket en hup vandaar. Toch een gek verhaaltje niet?Lees verder ›

What you see, is what you get. Dan heb ik het in het geval van de Japanse band Lovebites niet over 'meidenmetal', maar wel over de titel van de nieuwe plaat Outstanding Power. Heel wat jaren geleden passeerde de band de revue al eens met de toenmalige plaat Clockwork Immortality. In de tussentijd heeft de band echter niet stilgezeten, want ze lanceerde nog twee platen vóór deze nieuwkomer, in 2020 en 2023. Een mooie regelmaat dus en ondertussen kunnen we ook op de grotere festivals deze dames uit Tokyo terugvinden.Lees verder ›

Ik voorspel dat je de naam Tabernis dit jaar vaak zult zien verschijnen op affiches. Een band van dit type trekt gewoon volk omdat het eens wat anders is. Op MetalArchives zal je Tabernis niet vinden, maar het kan al tellen dat je meteen bij Napalm Records je debuut kan uitbrengen. Op zich is dat zeker een te begrijpen gok, want wat dit enigmatische duo in huis heeft, was al vrij duidelijk op de EP Vox van twee jaar geleden. De leden spelen met de thematiek van bijen en de middeleeuwen en presenteren zich op die manier ook als imkers. Speciaal genoeg om toch eens met een pintje naar te kijken.Lees verder ›

Magdeburg, 1995. Daar gebeurde het allemaal. Allemaal wat? Ja, de conceptie van deze melodische deathmetalband Abrogation natuurlijk. Widerschein is plaat nummer zeven sinds de oprichting van de band. De allereerste plaat kwam uit in 1999 en droeg de titel Handwerk des Todes met zich mee. De band heeft weten tekenen op het grote Massacre Records en dat wil toch wat zeggen.Lees verder ›

Je hebt directe bandnamen en dan heb je Pure Wrath. Pure woede... zonder om de feiten heen te draaien. Nou vertrouw ik platenlabel Debemur Morti al snel blind op alles dat ze uitbrengen. Met zulke vooruitstrevende geluiden als Terra Tenebrosa, Blut Aus Nord en Blood Abscission onder dat banier weet je dat wat je krijgt weer iets anders gaat zijn dan de blackmetalmassa. Pure Wrath komt uit Indonesië, met Januaryo Hardy achter het stuur.Lees verder ›

Devorzhum komt uit Poznań en bestaat sinds 2021. Ergens drie jaar geleden brachten de heren hun debuutplaat uit die de titel Exigens Monumentum op zich wist te drukken. Ik kreeg het er relatief warm van. Althans... van de muziek, de productie viel me wat tegen. Maar wie weet heeft de band daar met behulp van een zekere Simon wat kunnen aan doen.Lees verder ›

Tot voor kort had ik niet verwacht ooit nog te horen van de band Akem Manah. Ik herinner me nog het debuut The Testament of Sealant Mound uit 2010 en de EP Beneath twee jaar later, waarvoor ik ook een interview afnam van de heren. Ik herinner me nog dat in die tijd het ambientproject VoidWork van zanger XDS me telkens wel met de horrorsfeer wist te vangen. Veertien jaar later komt er een vervolg op het debuut van Akem Manah met Threnodies. Dat betekent zoveel als 'klaagliederen' en hoewel het niet om historische personages lijkt te gaan, voelt het thematisch sterk en doordacht aan.Lees verder ›