Headlines

Ik voorspel dat je de naam Tabernis dit jaar vaak zult zien verschijnen op affiches. Een band van dit type trekt gewoon volk omdat het eens wat anders is. Op MetalArchives zal je Tabernis niet vinden, maar het kan al tellen dat je meteen bij Napalm Records je debuut kan uitbrengen. Op zich is dat zeker een te begrijpen gok, want wat dit enigmatische duo in huis heeft, was al vrij duidelijk op de EP Vox van twee jaar geleden. De leden spelen met de thematiek van bijen en de middeleeuwen en presenteren zich op die manier ook als imkers. Speciaal genoeg om toch eens met een pintje naar te kijken.Lees verder ›

Magdeburg, 1995. Daar gebeurde het allemaal. Allemaal wat? Ja, de conceptie van deze melodische deathmetalband Abrogation natuurlijk. Widerschein is plaat nummer zeven sinds de oprichting van de band. De allereerste plaat kwam uit in 1999 en droeg de titel Handwerk des Todes met zich mee. De band heeft weten tekenen op het grote Massacre Records en dat wil toch wat zeggen.Lees verder ›

Je hebt directe bandnamen en dan heb je Pure Wrath. Pure woede... zonder om de feiten heen te draaien. Nou vertrouw ik platenlabel Debemur Morti al snel blind op alles dat ze uitbrengen. Met zulke vooruitstrevende geluiden als Terra Tenebrosa, Blut Aus Nord en Blood Abscission onder dat banier weet je dat wat je krijgt weer iets anders gaat zijn dan de blackmetalmassa. Pure Wrath komt uit Indonesië, met Januaryo Hardy achter het stuur.Lees verder ›

Devorzhum komt uit Poznań en bestaat sinds 2021. Ergens drie jaar geleden brachten de heren hun debuutplaat uit die de titel Exigens Monumentum op zich wist te drukken. Ik kreeg het er relatief warm van. Althans... van de muziek, de productie viel me wat tegen. Maar wie weet heeft de band daar met behulp van een zekere Simon wat kunnen aan doen.Lees verder ›

Tot voor kort had ik niet verwacht ooit nog te horen van de band Akem Manah. Ik herinner me nog het debuut The Testament of Sealant Mound uit 2010 en de EP Beneath twee jaar later, waarvoor ik ook een interview afnam van de heren. Ik herinner me nog dat in die tijd het ambientproject VoidWork van zanger XDS me telkens wel met de horrorsfeer wist te vangen. Veertien jaar later komt er een vervolg op het debuut van Akem Manah met Threnodies. Dat betekent zoveel als 'klaagliederen' en hoewel het niet om historische personages lijkt te gaan, voelt het thematisch sterk en doordacht aan.Lees verder ›

De Duitse death-, doom-, punkmaniakken van Arroganz klussen al aan een hele tijd aan de weg, meer dan vijftien jaar naar het schijnt. De heren komen uit de brede regio rond Torgau, Berlin en Nuremberg. Sinds 2011, met Dark And Deathless, zijn er vijf platen gepasseerd waarvan Quintessenz (2024) de laatste bleek. Althans, als we de meest recente Death Doom Punks niet meetellen die via Testimony Records werd opgestuurd.Lees verder ›

Tom Araya en (vooral) Kerry King zijn natuurlijk een beetje, uhhh… laten we zeggen: eigenwijs. En dus krijgen we in 2026 de 40th Anniversary Edition van Hell Awaits. Toch een plaat die in 1985 uitkwam, een jaar voor de alfa en de omega van de thrash, het door Rick Rubin tot het meest dense materiaal ooit gestripte Reign In Blood. Ach, misschien krijgen we daar volgend jaar dan een mooie verjaardagsversie van. Eerst maar eens kijken wat de jubileumversie van de tweede van Slayer ons brengt.Lees verder ›

Daar is de nieuwe Pro-Pain dan eindelijk! Tussen 1992 en 2015 leverde de band rond zanger/bassist Gery Meskil zo’n beetje iedere twee jaar een nieuw album af, maar na Voice of Rebellion kwam de klad erin. Elf lange jaren zijn sindsdien verstreken. In juli 2017 werd Meskil slachtoffer van een roofoverval in Brussel waar hij lang van moest herstellen en daarna gooide corona roet in het eten wat betreft de nieuwe plaat, maar met de terugkeer van Eric Klinger (eerder actief in de band tussen 1999 en 2007) kwam het creatieve proces in een stroomversnelling. Hij schreef een groot deel van de muziek en begeleidde het totale opnameproces waardoor Stone Cold Anger nu voor ons ligt: album nummer zestien voor de band uit New York.Lees verder ›

Yoth Iria keer terug op het metalen wereldtoneel. The Blind Eye Of Antichrist werd twee maanden geleden als eerste single uitgebracht. Het Slavische kinder- of vrouwenkoor (met een uitvoering van Pobedna Pesma) is uitermate verslavend. Verslavend genoeg om uw redacteur van dienst dit nieuwe album Gone With The Devil met potlood en zwarte omlijsting alvast in de agenda te noteren. De band rondom oudgediende Jim Mutilator (natuurlijk bekend van zijn baanbrekende baswerk in de beginjaren van Rotting Christ en ook bij Varathron) is nog relatief jong en brengt met dit nieuwe werk zijn derde volledige langspeler uit. In basis tapt de band in goede traditie uit de Helleense zwarte metalen, maar weet daar ook een forse dot melodisch gitaarwerk in te verwerken. In de afgelopen jaren was de ontwikkeling al hoorbaar naar een meer melodie gedreven aanpak, waarbij epische passages en grootse gebaren nooit ver weg zijn. Met Gone With The Devil maakt Yoth Iria de stap naar het grote Metal Blade Records, waarbij tevens ook een extra stap naar meer goedkeurende toegankelijkheid wordt gezet. Vandaag bespreken we Gone With The Devil.Lees verder ›

Lorn is een duo en komt uit Bolzano, Italië. Dit Searing Blood is plaat nummer vier sinds 1999 als ik het goed heb. Beide duistere figuren zijn actief in de brede Italiaanse ondergrond, zoek het maar eens op. I, Voidhanger Records is de platenbaas van dienst en dan kan je verwachten dat de muziek die gaat gepresenteerd worden niet noodzakelijk eenvoudig in een vakje kan gestopt worden. Merk ik op dat er ook een vinylversie komt; dit loopt dan wel via Dolomia Nera.Lees verder ›

Er zijn demo’s die je met liefde onder het tapijt veegt, en er zijn demo’s die je onder het tapijt vandaan trekt om vervolgens als lijkzak over je heen te gooien. Of Death And Rebirth (Demo 2026) van Skullchurn behoort nadrukkelijk tot die tweede categorie: ranzig, ongepolijst en met de subtiliteit van een doodskist die van drie hoog naar beneden lazert.Lees verder ›

Losser ligt in de buurt van Enschede, Almelo en Hengelo, een Nederlandse regio dicht tegen de Duitse grens. Wolvengeest is het enige bandlid dat deel uitmaakt van dit Drang. Het is een anarchistisch blackmetalproject dat graag fulmineert tegen alles wat misloopt in de maatschappij en hoe dit verder allemaal dient rechtgezet te worden. De tapeversie, amper vijfentwintig stuks, komt via het Amerikaanse Fiadh Productions. Best bestel je deze via de band natuurlijk anders moet je nog geld geven aan de douane ook.Lees verder ›

Het einde van Sepultura komt nu echt dichtbij. Daar is inmiddels al genoeg over geschreven, dus daar hoeven we het niet meer over te hebben, behalve dan, vooruit, dat ik het godvergeten jammer vind dat een band die zijn beste platen aan het maken is, ermee stopt. Afijn; een keuze van de band die we hebben te respecteren natuurlijk. Sepultura is zelf bezig aan een twee jaar durende afscheidstournee, waarmee vorig jaar Den Bosch werd aangedaan, en dit jaar South of Heaven in Maastricht. Daarnaast verschijnt er als muzikaal afscheidscadeau nu nog een nieuwe EP : The Cloud Of Unknowing.Lees verder ›

B.A.M.N., waar zou dat in godsherejezussatanskinderen nog aan toe voor staan! Ik zou het aan het uit Toulouse afkomstige Franse gezelschap rond de heer E. BeRzerK, Malhkebre, moeten vragen. Dit gezelschap, dat al met de tong van de Slang spreekt sinds 2002 en een sloot aan releases heeft weten uitbrengen, komt nu via Battlesk'rs Productions met een nieuw album. Nog niet eens zo lang geleden, in 2025, kwam hij nog met de EP To Those Who Forged Us.Lees verder ›