Headlines

All Them Bitches, is wat ik zou zeggen als het zevende album, House Of Mirrors, niet met de sonische ervaring Red Rocking Chair zou openen. De heavy bluesmannen uit Tennessee staan bekend om duistere atmosferen overgoten met sabbathiaanse riffs, maar wat er gebeurt op Red Rocking Chair is van een ander kaliber. Zanger Charles Michael Parks Jr. grijpt je van de eerste noot, met heel weinig, meteen bij het nekvel en escaleert met de vuilste riff uit de discografie. De bas buldert, de gitaar scheurt als een berenklauw en de keys zijn zo belachelijk heavy dat ze wel op standje Richter-8 moeten staan. Wat belooft dit voorspel voor House Of Mirrors?Lees verder ›

Vijf EP’s ver ondertussen, maar Imprisoned in Flesh klinkt nog altijd alsof de band met veel goesting en zonder compromissen death metal wil maken. Op Malignant Mankind trekt het vijftal uit Oostburg de lijn van From Arrogance To Extinction verder door, al valt direct op dat deze nieuwe EP een pak brutaler en directer uit de hoek komt. Waar de vorige soms een beetje zompig en dof aanvoelde, zit hier toch een pak meer snelheid en agressie in de songs.Lees verder ›

Agnomysticisme (in het Engels: agnomysticism) is geen officieel erkende of gangbare term binnen de filosofie of godsdienstwetenschap. Het is een vrijelijke samenstelling van twee bestaande begrippen: agnosticisme en mystiek (of mysticisme). Agnosticisme is de opvatting dat we niet kunnen weten of God, goden of iets bovennatuurlijks bestaat. Volgens deze gedachte ligt zulke kennis buiten wat mensen kunnen waarnemen of met wetenschap kunnen aantonen. Het is dus geen kwestie van wel of niet geloven, maar eerder een houding dat we het simpelweg niet weten.Lees verder ›

Ergens in de hitte van Brisbane in het jaar 2014 kwam Graveir voor het eerst bij elkaar. Via het Britse Apocalyptic Witchcraft Recordings komt de band nu met zijn derde plaat The Festering Triad. In 2020 was het nog Impure Sounds dat de voorganger King Of The Silent World uitbracht.Lees verder ›

Uit het land van de duizend meren komen er zo nu en dan nog verrassingen. Ik doel dan op het feit dat er bands ontstaan uit restanten of samenraapsels van andere bands of dat een band gewoon zo maar eventjes plots verschijnt aan het blackmetalfirmament. Wat voor dit Finse Riena geldt is me nog niet geheel duidelijk maar dit Miekka ja Varjo, wat een EP is, is hun eerste boreling. Het duo bestaande uit Woewrb Korpinsiipi en Draghn waarvan die eerste nog actief is in Iätön, vormt dit Riena.Lees verder ›

Het is moeilijk om dit album te bespreken zonder het eerst over Kristian Eivind Espedal te hebben. Afhankelijk van wie je het vraagt, wordt zijn bekendere naam Gaahl met bewondering of weerzin uitgesproken. De Noorse vocalist heeft een verleden bedolven onder controversie. Er zijn mensen die hem vandaag de dag nog vrezen (of uitlachen) voor zijn iconische antichristelijke en heidense retoriek tijdens de jaren 2000. Anderen haten hem voor zijn dispuut met mede-bandlid Infernus van Gorgoroth, wat zelfs resulteerde in een rechtszaak die niet over rozen ging. De documentaire True Norwegian Black Metal (tevens één van de allerslechtste documentaires ooit) zorgde er voor dat hij een reputatie kreeg als een mysterieus en duister figuur om te vrezen. Daar zit een kern van waarheid in, aangezien hij meerdere keren veroordeeld is voor geweldpleging. Tegelijkertijd had de man een uitgesproken mening over mode, wijn en verfkunst. Hij is openlijk homoseksueel, wat sommige mensen in de blackmetalscene om de een of andere reden controversieel vonden. Sommigen noemden hem een poser, of niet passend in de scene, maar de man bleef muziek maken.Lees verder ›

In 2023 was collega Pjotr zeer te spreken over Distortions, de tweede langspeler van Godthrymm. Voor de samenstelling van deze stevige doomband verwijs ik graag nog eens naar zijn recensie. Hier volsta ik ermee te zeggen dat twee leden een verleden hebben in deathdoomgrootheid My Dying Bride. Dat is al weer even geleden, maar zij hebben hun voorkeur voor warme, duistere muziek gewoon behouden. De heren en dame hebben het overigens ook nogal voor “ionen” want na eerste plaat Reflections en voornoemde tweede plaat, komt men nu met Projections. Het blijkt dan ook het laatste deel van de Visions Trilogie te zijn. Geen idee of de eerste plaat vooral reflecterend was en de tweede vooral zeer verstoord, maar het lijkt alvast interessant om te zien of de nieuwe visualiserend is ingestoken.Lees verder ›

Het Duitse mijnwerkersduo Dauþuz is terug. Beide individuen beschrijven hun extreme metal als mijnwerksblackmetal. Ook op hun meest recente album tot op de dag van vandaag, Todeswerk: Uranium II komt de mijnbouw in al zijn facetten weer tot leven. Net als op de vorige plaat, Uranium, concentreert de band zich op die uraniummijnbouw en meer precies de periode na de Tweede Wereldoorlog en de noodzaak voor dit product om atoombommen te kunnen maken. Het spreekt voor zich dat dit allemaal niet van een leien dakje liep en met veel ellende gepaard ging bijvoorbeeld in de regio Joachimstahl en ver daarbuiten.Lees verder ›

Funebrarum! Naar mijn mening één van de meest ondergewaardeerde deathmetalbands op deze aardkloot. Weinig bands kunnen zo goed old school death metal spelen die toch verfrissend en eigenzinnig klinkt. Met een breed aanbod van Zweeds, Finse en Amerikaanse geluiden heeft de band voor mij altijd die perfecte balans gevonden, zonder zich te verliezen in slappe aanbidding van de oude tijd. Het eerste album Beneath The Columns Of Abandoned Gods (2001) was een ode aan de crypten, rioolpijpen, en grotten van de wereld met een heerlijk log en slordig geluid. Daaropvolgend kwam The Sleep Of Morbid Dreams (2009), een kraakheldere drilboor die je speakers kon doen ontploffen door puur audiogeweld. Dat album blijft voor mij stiekem één van de beste deathmetalalbums die ik ooit gehoord heb. De band rond vocalist Daryl Kahan heeft zonder twijfel een brute visie en de middelen om dat uit te voeren.Lees verder ›

De derde Tree City Sessions van Dance Gavin Dance is er, woohoo! De post-hardcore veteranen uit Sacramento, Californië, kruipen in dit format de studio in om ouder materiaal terug op te rapen en in een live-jasje te gieten. Elke keer is het uitkijken naar welke nummers de finale selectie halen en hoe ze dan ook klinken met de nieuwe line-up. De ledensituatie - en dan vooral de zang - bij Dance Gavin Dance is nogal 'cursed' om het zacht uit te drukken. De band heeft daardoor meer en moeilijkere formaties gehad dan een middelgroot land in dezelfde tijdspanne. Weinige constanten daarbij zijn gitarist Will Swan die over elf albums niks aan virtuositeit heeft moeten inboeten en alleen maar meer virtuoze funky riffjes en nummers is gaan schrijven. Ook drummer Matt Mingus zit zoals altijd op de kruk om zijn karakteristieke dubbele-basrolls en hak-op-de-tak overgangen in de verf te zetten.Lees verder ›

Night Vigil is een band uit Athene, Griekenland en heeft tussen 2025 en nu al met dit The Ritual meegeteld, vier platen uit. Elk van de albums duikt samen met de thematiek van de plaat een bepaalde richting uit in extreem metalland. Voor The Ritual wordt er een psychedelische component aan de black metal van de band gevoegd. Gedurende twee tracks die samen net meer dan dertig minuten duren, wordt er een verhaal verteld over een mysterieus ritueel dat staat te gebeuren ergens op een mistige bergtop. Het fantasy-verhaal is van de hand van Nightwander zelf. Het erg mooie hoesontwerp is afkomstig van een schilderij van Ernst Ferdinand Oehme. Een Duitse schilder die kwam te overlijden ergens in 1855 in Dresden.Lees verder ›

Vintregal is een nieuw Oekraïens black/pagan-collectief bestaande uit ik weet niet wie. Dit Назустріч Останньому Світанку, of beter geschreven Towards The Last Dawn, is het eerste wat ik van deze band te horen krijg. Het is een EP die vijf nummers verzameld. De band die sinds 2026 actief is, zingt en bezingt de moed van het volk en gebruikt hiertoe folklore, historische gebeurtenissen en sterke symbolen. Zo tracht deze band moed en volharding aan zijn medelandgenoten over te brengen.Lees verder ›

Met Pour Les Wallons, C’est Bricaillons! — vrij vertaald iets als “voor de Walen is ’t maar brol” — blijft Steengruis vrolijk verder bouwen aan hun eigen smerige universum van grindcore, caféhumor en Belgische zelfspot. Dat levert soms best geinige momenten op. Titels als Niels De Spatader, Puddingfoef en De Sfinctermusketier krijgen in het Frans nog een extra laag debiliteit mee, zonder dat het ooit aanvoelt alsof de band enkel op die gimmick vertrouwt. De humor zit overal in, maar Steengruis vergeet gelukkig niet dat er ook gewoon geramd moet worden.Lees verder ›

Twintig jaar geleden kroop in het Chileense Valdivia een mismaakt wezen uit de modder, gevoed door regenwater, rottende cassettebandjes en een ongezonde obsessie voor Venom-riffs. Dat monster kreeg de naam Necrobeast. Inmiddels huist het gezelschap in Maastricht, een stad waar de gemiddelde toerist vlaai verwacht en plots een leren vuistslag in het gezicht krijgt. Hun eerste volwaardige langspeler, Iron Baphomet, klinkt alsof een vergeten oorlog uit de jaren tachtig alsnog wordt uitgevochten in een kelder vol schimmel, rottende beenderen en kogellagers.Lees verder ›

Inferi is een Amerikaanse deathmetalband uit Nashville (Verenigde Staten), die sinds 2006 gestaag aan zijn naam bouwt. Inferi betekent weliswaar zowel in het Italiaans als in het Latijn ‘hel’, maar volgens gitarist Malcolm Pugh is de bandnaam ontleend aan de Harry Potter-reeks. Hierin zijn de inferi dode lichamen die door duistere magie als ondoden zijn opgewekt en door een kwaadaardige magiër (Voldemort in Harry Potter en de Halfbloed Prins) als willoze werktuigen worden aangestuurd. Dat je het even weet...Lees verder ›