| Gepost door: Jakob Jan Kamminga | Woensdag 11 November 2009 - 17:40 |
Devin Townsend heeft volgens mij nog nooit stilgezeten, en of dat nog eens gaat gebeuren is de vraag. Met Addicted verschijnt (na Ki) dit jaar het tweede album met zijn naam op de voorkant, want zijn vele en verdienstelijke productieklussen laat ik hier buiten beschouwing. En wederom is de inmiddels vrij bekende regel van toepassing: Devin produceert nooit iets dat over één kam te scheren is.
Gewoon tien rockende nummers en geen bullshit, het zijn zijn eigen woorden. Maar opgaan doen ze niet, want hoewel het in Bend it like Bender! wel lijkt of hij met de songwriter van de Sugababes om de tafel heeft gezeten en Hyperdrive! (origineel van Ziltoid the Omniscient, 2007) in zijn nieuwe versie een stuk toegankelijker klinkt, zit er ook een aantal nummers bij met het karakter van de gemiddelde Synchestra-song. Over het algemeen zou ik Addicted zelfs een kruising tussen Ocean Machine (1997) en Synchestra (2006) willen noemen, gezien het vooral bestaat uit pakkende (Universe in a Ball!, Resolve!, Ih-Ah!) en episch zweverige (Supercrush!, Numbered!) metalnummers, en van alles daar tussenin.
Op Addicted bestaat het Devin Townsend Project-team uit Brian Waddell en Ryan van Poederooyen van The Devin Townsend Band en onbekende gitarist Mark Cimino, en in het merendeel van de nummers wordt Devin ondersteund door Anneke van Giersbergen (Agua de Annique, ex-The Gathering), die dit prima afgaat. Niet dat die afwisseling van vocalen nou zo dringend nodig was, want zonder de ambient-outro (hij kan het blijkbaar niet laten) meegeteld klokt Addicted nog geen drie kwartier. Deel van de no bullshit-aanpak blijkbaar. Hoewel, zoals ik al eerder zei, no-bullshit gaat niet op bij Devin Townsend. Dat Addicted wat makkelijker weghapt dan voorganger Ki wil niet zeggen dat er niet wederom flink wat details in de muziek verstopt zitten.
Maar hoe goed hij ook is, ik kan het niet laten Addicted te zien als een soort tussendoortje, en ben nog een stuk benieuwder naar de opvolgers ervan, naar verluid onder de titels Deconstruction en Ghost. Ook het 'formaat simpele rocksong' beheerst Devin tot in de puntjes, en heeft er een zeer sterke plaat mee gecreëerd, maar het heeft gewoon zijn beperkingen, en de man kan meer, zoveel is duidelijk.
Tracklisting:
| * Reageer |
